บทที่ 6

ข้าจะบอกให้ว่าควรเร่งเมื่อใด HOT

เสียงในห้องเงียบลง กลิ่นไม้หอมยังอวลในอากาศอบอุ่น แต่กับหลี่อวี้เฟินแล้วทุกอย่างเหมือนถูกเผาร้อนผ่าวทั้งกาย นางยังคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเขา ไม่กล้าขยับ ไม่กล้าพูดสิ่งใด ทุกอณูในอากาศตึงเครียดราวกับเส้นด้ายที่ตึงจนใกล้ขาด

แล้วเสียงเย็นของจิ้นอ๋องก็ดังขึ้นอย่างหนักแน่น

“ใช้มือของเจ้า…สัมผัสมัน”

นางนิ่งงัน ใจกระตุกวูบหนึ่งราวอยากจะหยุดเต้น คิดว่าตนได้ยินผิด แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกรอบ ดวงตาก็สบกับร่างสูงที่ยืนนิ่ง ใบหน้ามากอารมณ์ และ มังกรใหญ่ ที่ผงาดท้าทายอยู่เบื้องหน้าไม่ใช่เพราะเขาขยับ แต่เพราะมัน แข็งตึงดีดผึงเข้าใกล้นางด้วยตัวมันเอง

นางหน้าชา มือเย็นเฉียบ ทั้งที่อากาศในห้องอบอ้าวจนเหงื่อเกาะที่ขมับ นางควรทำอย่างไรดี

“หากเจ้าไม่ทำ…ข้าจะทำในแบบของข้าเอง แล้วอย่าได้ร้องเรียกความเมตตาอีก”

น้ำเสียงนั้นไม่ดัง แต่กลับกดทับลงมาอย่างไร้ความปรานี

มือของหลี่อวี้เฟินจึงยกขึ้นอย่างช้า ๆ ปลายนิ้วสั่นระริก แต่ก็ยังคงยื่นออกไป เมื่อนิ้วแตะลงเบา ๆ กับเนื้อแน่นที่ร้อนจัด มังกรที่ผงาดก็คล้ายจะกระตุกในกำมือเล็ก ๆ อย่างมีชีวิตของมันเอง

นางกลืนน้ำลาย ริมฝีปากแห้งผาก ความรู้สึกบางอย่างแล่นวาบผ่านท้องน้อย เหมือนเปลวไฟแล่นอยู่ใต้ผิวบาง ๆ

…เหตุใดกัน…นางถึงคุ้นเคยเช่นนี้ สัมผัสตอนนี้เหมือนเคยเกิดขึ้นแล้ว ครั้งหนึ่ง

“มือเดียวไม่พอหรอก” เสียงหนาเอ่ย ดวงตาคมกริบทอดลงต่ำ “เจ้าควรใช้สองมือสิ”

มืออีกข้างของนางจึงยกขึ้นประคองอย่างเก้กัง ใบหน้าแดงซ่านถึงปลายหู จิ้นอ๋องมองลงมาด้วยแววตาเรียบนิ่งแต่แฝงไว้ด้วยคำสั่งและความเย้ยหยันที่นางทำตามคำสั่งเขาอย่างเป็นเด็กดีในที่สุด

“เริ่มขยับมือ…เบา ๆ ก่อน แล้วข้าจะบอกให้ว่าควรเร่งเมื่อใด”

นางกลืนน้ำลายอีกครั้งอย่างยากเย็น แล้วเริ่มขยับมือทีละน้อยอย่างเงอะงะ ช้า ๆ ปลายนิ้วที่แตะต้องเส้นพลังนั้นเต็มไปด้วยความลังเล แต่ก็ยังคงเคลื่อนไหวต่อไป

เสียงหายใจของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย แม้เพียงครางในลำคอเบา ๆ แต่มันก็ทำให้นางขนลุกซู่ได้

“แรงกว่านั้น…เจ้าจะขยับอย่างเด็กน้อยไม่ได้”

คำสั่งนั้นเหมือนบังคับมือของนางให้กล้าแข็งขึ้นโดยไม่รู้ตัว จังหวะที่เคยเนิบนาบค่อย ๆ เร็วขึ้น แรงที่เคยเบาเริ่มเร่งตามจังหวะที่เขาบอก

มือของหลี่อวี้เฟินยังคงเคลื่อนไหวอยู่ตรงหน้า ร่างของเขายืนนิ่งดั่งหินผา ทว่าเพียงสัมผัสจากฝ่ามือบาง กลับทำให้เปลวไฟในกายชายผู้นี้ลุกโชนไม่หยุด กล้ามเนื้อแขนของจิ้นอ๋องเกร็งแน่น ปลายนิ้วจิกเข้ากับขอบอ่างด้านข้าง ลมหายใจของเขาเริ่มขาดช่วง ร้อนจัดขึ้นทุกวินาที เสียงครางต่ำหลุดลอดไรฟันอย่างห้ามไม่อยู่

“ดี...อย่าเพิ่งหยุด”

เขากระซิบเสียงแหบพร่า ราวกับเพลิงอารมณ์กำลังเผาไหม้ลำคอของเขาจากด้านใน เสียงนั้นต่ำและหนักแน่นชวนให้รู้สึกถึงแรงสั่นที่ส่งลงไปถึงคนบนพื้น

อวี้เฟินเริ่มเร่งจังหวะอย่างไม่รู้ตัว จากที่มือสั่นเทา ก็กลายเป็นจังหวะที่มั่นคงและแน่วแน่ขึ้นเรื่อย ๆ แววตาของหลี่อวี้เฟินสั่นระริก ใจเต้นแรงในอก นางไม่เข้าใจตนเองนัก เหตุใดฝ่ามือจึงยังไม่หยุดเคลื่อนไหว...เหตุใดความร้อนแปลกประหลาดจึงแล่นวาบจากท้องน้อยขึ้นมาจนถึงลำคอ

ในหัวว่างเปล่า มีเพียงเสียงครางจากเขา และเสียงเต้นของหัวใจตนเองที่ดังแข่งกัน

ฝ่ามือของนางแนบแน่นกับแท่งพลังนั้นอย่างไม่รู้ตัว ยิ่งได้ยินเสียงแหบพร่าของเขาที่หอบแรงขึ้นทุกครั้ง นางยิ่งรู้สึกเหมือนตนเองเป็นคนควบคุมเพลิงร้อนตรงหน้าไว้ในมือ

จิ้นอ๋องไม่อาจทนได้นานกว่านี้ ขาแข็งเกร็ง ร่างกายสั่นวาบในทุกชั่วลมหายใจที่อารมณ์พุ่งพรวดขึ้น ใบหน้าเคร่งขรึมของเขาบิดเล็กน้อย กรามขบแน่น แผงอกขยายตามลมหายใจถี่กระชั้น และในที่สุด...เสียงคำรามต่ำแหบพร่าก็หลุดลอดริมฝีปากที่สั่นระริก

แรงระเบิดของแรงอารมณ์พลุ่งขึ้นในวูบเดียว ละอองสีขาวขุ่นพุ่งออกมาราวกับเพลิงที่ปะทุจากปล่องไฟร้อนจัด พุ่งสาดใส่ปลายคางและแก้มของนางอย่างไม่ทันตั้งตัว

หลี่อวี้เฟินชะงักงัน มือหยุดค้าง สติกลับมาราวกับถูกตบหน้าฉับหนึ่ง นางนิ่งไปนาน กลิ่นคาวและอุ่นร้อนนั้นยังอบอวลอยู่ปลายจมูก หยดหนึ่งไหลเคลื่อนลงมาช้า ๆ ตามแนวแก้ม

เสียงหอบหายใจของเขายังไม่หาย ร่างสูงยังยืนนิ่งตรงหน้า ราวกับไม่แน่ใจว่าตนเพิ่งทำอะไรลงไป แต่เพียงไม่กี่วินาทีให้หลัง เสียงเข้มของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้สั่งชัดถ้อยชัดคำ

“ออกไป...เดี๋ยวนี้”

เสียงนั้นกลับเย็นเยียบกว่าทุกครา ดั่งสายน้ำเย็นที่ราดลงบนเปลวไฟแห่งอารมณ์ให้ดับวูบ “อย่าให้ข้าเห็นหน้าเจ้าอีกในคืนนี้”

หลี่อวี้เฟินรีบลุกขึ้นในสภาพที่เปียกปอน และรีบออกจากห้องไปโดยไม่หันหลังกลับเลย...

หลังบานประตูปิดลงอย่างเงียบงัน ร่างสูงที่ยังยืนนิ่งในห้องก็ขบกรามแน่นอีกครั้ง มือของเขายังเย็นเยียบ แต่ภายในอกกลับร้อนเร่าจนควบคุมไม่อยู่ ภาพใบหน้าของนางที่เบือนหนีน้ำสีขุ่นของเขาไม่ทัน ฝ่ามือที่สัมผัสเขาอย่างไร้ประสบการณ์แต่กลับทำให้เขาสุขสมได้ไม่ยากนัก