บทที่ 8 ตอนนี้ที่นี่เป็นของข้า 1/2

นางกวาดสายตามองบ่าวไพร่ที่เหลือทีละคนก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ แต่ในน้ำเสียงมันกลับเต็มไปด้วยความน่ากลัวที่ชวนให้ขนหัวลุก

“จำใส่หัวของพวกเจ้าเอาไว้ให้ดีนี่คือตัวอย่างของคนที่ไม่เคารพข้า ถ้าทำตัวดีเชื่อฟังคำสั่งลมหายใจของพวกเจ้าก็จะยังอยู่ต่อไปได้อีกนาน แต่หากมีใครคิดอยากลองดีกับข้าละก็ข้ายินดีส่งพวกเจ้าไปส่งนรกได้ทันที” พูดจบเซี่ยอู๋ซวงปามีดมั้นลงพื้นปลายมีดปักลึกเข้าไปในเนื้อไม้

บ่าวไพร่ทั้งหมดถึงกับสะดุ้งตัวโยนและรีบคุกเข่าลงโขกศีรษะตนเอง เพื่อบอกว่าไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งของเซี่ยอู๋ซวงอย่างแน่นอน

“คารวะคุณหนูสามเจ้าค่ะ!”

“คารวะคุณหนูสามขอรับ!”

มุมปากของเซี่ยอู๋ซวงยกขึ้นเล็กน้อยเมื่อนึกเปรียบเทียบการฆ่าคน ในโลกแห่งนี้กับโลกของนักฆ่าแน่นอนว่าย่อมแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว เพราะความเมตตาบางครั้งก็ไม่เคยทำให้คนยอมสยบอยู่แทบเท้าอย่างถาวร

เรื่องบางเรื่องจำเป็นต้องใช้ความรุนแรงหรือการข่มขู่ให้เห็นต่อหน้า จะได้ไม่มีใครกล้าลงมือโดยไม่คิดไตร่ตรองให้ดีว่าควรทำหรือไม่เท่านั้น เซี่ยอู๋ซวงยังไม่ขยับไปไหนนางยังคงยืนรอแม่นมหลินกับลู่เจียอยู่ที่เดิม

เพียงแต่คนที่เพิ่งเดินขึ้นมาถึงก็ต้องตกใจตัวสั่นอีกครั้งเข้าจนได้ เมื่อบนลานกว้างมีร่างของบุรุษถึงสามคนนอนตายตาไม่หลับจมกองเลือดอยู่ แม้ภายในใจของบ่าวทั้งสองจะรู้ดีว่าเป็นฝีมือของใครแต่ยังรับไม่ค่อยได้อยู่ดี

“คุณหนูท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหมเจ้าคะ” แม่นมหลินแม้จะเหนื่อยแต่ก็เป็นห่วงเซี่ยอู๋ซวงเมื่อเห็นเลือดติดอยู่ตามเสื้อผ้าของนาง

“ข้าไม่เป็นอะไร เอาล่ะพวกเจ้าทุกคนที่นี่จงฟังให้ดีต่อไปทุกเรื่องต้องเชื่อฟังแม่นมหลินและลู่เจีย กฎของข้ามีเพียงข้อเดียวใครไม่เชื่อฟังคิดจะส่งข่าวไปถึงจวนตระกูลเซี่ยต้องตายสถานเดียวเท่านั้น เข้าใจหรือไม่”

“พวกบ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะคุณหนูสาม”

ลู่เจียเห็นว่าเซี่ยอู๋ซวงตัวเลอะไปด้วยเลือดจึงรีบสั่งบ่าวไพร่ของที่นี่ให้ไปเตรียมน้ำร้อน รวมถึงทำความสะอาดเรือนนอนไว้รอเจ้านายของตน อีกอย่างหนึ่งที่จะลืมไม่ได้คือการกำจัดหลักฐานที่ไร้ลมหายใจถึงสามคน

“เอาล่ะพวกเจ้าแบ่งคนไปทำความสะอาดเรือนนอนให้คุณหนูสาม อีกส่วนหนึ่งไปก่อไฟต้มน้ำร้อนมาให้คุณหนูของข้าได้ชำระล้างสิ่งสกปรก แล้วก็พวกเจ้าที่เป็นบุรุษช่วยกันนำศพสามคนนี้ไปฝังให้เรียบร้อยเสีย”

“ขอรับ/ เจ้าค่ะ”

เมื่อบ่าวไพร่แยกย้ายทำตามคำสั่งของลู่เจียแล้วนางจึงหันไปพูดกับแม่นมหลิน เรื่องที่ควรพาเซี่ยอู๋ซวงเข้าไปพักในเรือนระหว่างรอบ่าวไพร่จัดการทำความสะอาด และเตรียมน้ำร้อนมาให้เจ้านายได้ชำระล้างร่างกาย

“แม่นมหลินข้าว่าพวกเราพาคุณหนูไปนั่งพักในห้องโถงกันเถิด กว่าบ่าวไพร่พวกนี้จะเตรียมทุกอย่างเสร็จยังต้องใช้เวลาอีกพักใหญ่เจ้าค่ะ”

“อืม ไปกันเถิดเจ้าค่ะคุณหนู”

“ก็ดีเหมือนกันร่างกายนี้อ่อนแอไปหน่อยข้าคงต้องเริ่มออกกำลัง เพื่อฟื้นฟูกล้ามเนื้อและฝึกความคล่องตัวให้กลับมาโดยเร็วเสียแล้ว”

เซี่ยอู๋ซวงวางเรื่องตระกูลเซี่ยไว้ชั่วคราวเนื่องจากยามนี้ร่างกายใหม่ยังไม่พร้อมที่จะปะทะกับคนหมู่มาก แค่จัดการบุรุษวัยกลางคนเมื่อครู่นางก็รู้สึกได้ว่าตนเองหายใจเหนื่อยหอบมิใช่น้อย

ดังนั้นการที่นางยึดเรือนฝึกตนเป็นฐานที่มั่นแล้วเรื่องแรกที่ต้องทำแน่นอนว่าคือการฟื้นฟูร่างกาย แต่ยังมีอีกเรื่องก็สำคัญไม่แพ้กันนั่นก็คือการหากำลังเสริมที่จะซื่อสัตย์และยอมตายเพื่อนางได้

ในเมื่อบิดาผู้ประเสริฐประกาศกร้าวว่าถ้าไม่มีคำสั่งห้ามไม่ให้นางกลับเข้าเมืองหลวง นี่ถือเป็นโอกาสดีกับการค้นหาลูกน้องที่ต้องพากลับมาทำการฝึกเป็นนักฆ่า หรือหมอฝีมือดีไว้ใช้งานในฐานะลูกศิษย์หมอเทวดาในอนาคต