บทที่ 5 ถ้ากลัวก็จงจากไปซะ! 1/1

หลิงเฉียวเฉียวที่ต้องยอมรับความจริงว่า ณ บัดนี้ต้องละทิ้งชื่อเดิม เพื่อใช้ชีวิตเป็นเซี่ยอู๋ซวงในโลกที่คล้ายคลึงของบรรพบุรุษจนกว่าจะตาย เพียงแต่ยามนี้ร่างกายที่บาดเจ็บหนักทำนางเจ็บปวดทรมานเกินไป

แค่การขยับตัวเล็ก ๆ น้อย ๆ ยังเพิ่มความเจ็บให้มากขึ้นตลอดเวลา จนความคิดในหัวนางนึกไปถึงยาปฏิชีวนะมากมายในห้องทดลองลับใต้ดิน ที่นั่นมียารักษาโรคและอาการบาดเจ็บมากมายให้หายดีภายในพริบตาได้

“อึก ถ้ามียาดี ๆ ที่ทำการทดลองสำเร็จแล้วพวกนั้นคงจะดีไม่น้อย แผลที่หลังแค่นี้ไม่ถึงสิบนาทีก็สมานกันจนแทบไม่ทิ้งร่องรอยแล้ว...”

แกรก! ความคิดถึงยาที่อยากนำมารักษาร่างกายร่างใหม่ที่เจ็บหนัก จู่ ๆ ก็ปรากฏแคปซูลที่ช่วยฟื้นฟูเซลล์หล่นเบา ๆ อยู่ตรงหน้าของเซี่ยอู๋ซวง ทำเอาคนที่เพิ่งโอดครวญถึงกับสงสัยว่าเจ้าสิ่งนี้มาได้อย่างไร

‘โอะ! นี่มัน ๆ มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง หือ แม้แต่แหวนมิติที่ทดลองสำเร็จก็ยังติดตัวมาด้วยหรือว่า แต่ช่างเถอะไหน ๆ มันก็มาอยู่ตรงหน้าข้าแล้วใช้มันรักษาตัวเองให้หายก่อน เรื่องอื่นค่อยคิดหาทางวันเวลายังอีกยาวไกล’

เซี่ยอู๋ซวงเอื้อมมือไปหยิบแคปซูลฟื้นฟูเซลล์เข้าปากแค่กัดมันเบา ๆ ของเหลวสีใสก็ไหลลงผ่านลำคอจากนั้นก็เริ่มกระจายไปทั่วร่างอย่างรวดเร็ว แผลจากการถูกโบยจนแตกกำลังสมานตัวอย่างต่อเนื่อง เซี่ยอู๋ซวงนอนนิ่ง ๆ ราวหนึ่งจิบชาจึงลุกขึ้นนั่งเพื่อทดสอบว่าแผลพวกนั้นหายไปแล้ว

แม่นมหลินกับลู่เจียที่ยังคงมีน้ำตาด้วยความสงสารเจ้านายจับใจ เมื่อเห็นว่าร่างที่มีเลือดอยู่เต็มแผ่นหลังพยายามจะลุกขึ้นทั้งสองคนรีบเข้าไปช่วยพยุงอย่างเบามือ และการช่วยของทั้งสองก็ทำให้เกิดข้อสงสัยบางอย่าง

“ฮึบ...ต้องได้ผลสิ”

“คุณหนูท่านอย่าเพิ่งลุกขึ้นเลยนะเจ้าคะแผลที่หลังหนักมิใช่น้อย ขืนท่านยิ่งขยับแผลพวกนั้นจะยิ่งปลิแตกกว้างกว่าเดิมนะเจ้าคะ”

“อย่าพูดมากเงียบปากไว้” น้ำเสียงที่เซี่ยอู๋ซวงพูดออกไปดูแข็งกร้าวไม่เหมือนเซี่ยอู๋ซวงคนก่อนเลยสักนิด

“คุณหนู...”

ความดุดันในน้ำเสียงทำให้แม่นมหลินไม่กล้าพูดอันใดออกมาอีก มือที่เหี่ยวย่นจับมือของลู่เจียไว้แน่นส่วนลู่เจียก็ขยับตัวไปหาแม่นมหลิน เพราะพวกนางรู้สึกกลัวเซี่ยอู๋ซวงอย่างไม่ทราบสาเหตุ

ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อเซี่ยอู๋ซวงลุกขึ้นนั่งได้สำเร็จนางก็ยิ้มกว้างอย่างดีใจ ทั้งยังบิดตัวไปมาแม้แต่เอื้อมมือไปลูบบริเวณแผ่นหลังก็พบว่าไม่มีรอยแผล หรือเลือดที่ไหลจากแผลที่ถูกโบยมาหมาด ๆ อีกแล้ว

“ว้าวว ใช้ได้ผลจริง ๆ ด้วยถ้ายาที่อยากได้โผล่มายามข้าใช้ความคิดและยังเป็นยาวิเศษที่ทดลองสำเร็จด้วย นั่นหมายความว่าแหวนวงนี้มีพลังในการเก็บสิ่งของไว้ด้านในได้มากมายสินะ ดีเหมือนกันชีวิตหลังจากนี้จะได้ไม่อดตายข้าสามารถใช้ความรู้ด้านการแพทย์หาเงินได้ อื้ม...”

เมื่อเซี่ยอู๋ซวงพูดกับตนเองเสร็จก็นึกขึ้นได้ว่านางมิได้อยู่เพียงลำพัง พอหันไปทางแม่นมหลินกับลู่เจียแววตาที่แข็งกร้าวจึงอ่อนลงเล็กน้อย ถึงอย่างไรสองคนนี้ก็ถือว่าเป็นผู้มีพระคุณช่วยเลี้ยงดูเจ้าของร่างมาสิบกว่าปี

“แม่นมหลินกับลู่เจียสินะ ข้าขอโทษที่ทำให้พวกเจ้าตกใจ”

“ทะ ทะ ท่านไม่ใช่คุณหนูของพวกข้าใช่ไหม?” แม่นมหลินที่เลี้ยงดูและอยู่ใกล้ชิดเซี่ยอู๋ซวงตั้งแต่นางเกิดจะเห็นถึงความแตกต่างนี้ไม่ได้เชียวรึ

“โอ๋ว แม่นมหลินช่างสังเกตได้ดีจริง ๆ ในเมื่อเจ้ามองออกว่าข้าไม่ใช่คุณหนูของพวกเจ้า เช่นนั้นพวกเรามานั่งคุยเรื่องสำคัญหน่อยเป็นอย่างไร” เซี่ยอู๋ซวงคนใหม่กล่าวอย่างใจเย็น

“ละ ละ แล้วคุณหนูของพวกข้านางไปอยู่ที่ใดเจ้าพอจะบอกได้ไหม” ลู่เจียกัดฟันถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

เซี่ยอู๋ซวงหายใจเข้าและผ่อนมันออกเบา ๆ ก่อนจะพูดถึงเจ้าของร่างว่านางยามนี้ไปอยู่ที่ใด “ฟู่...นางตายไปแล้วเพราะทนความเจ็บปวดไม่ไหว แต่ข้าก็ไม่รู้ว่าข้ามาอยู่ในร่างของนางได้อย่างไรเช่นกัน”

“โฮ ๆ ๆ คุณหนูที่น่าสงสารของบ่าวท่านจากไปเร็วเหลือเกิน”

“ฮึก ฮือ ๆ เพราะคนตระกูลเซี่ยพวกนั้นถึงทำให้คุณหนูผู้อ่อนโยนและใจดีของบ่าวต้องตายอย่างอนาจเช่นนี้”

“นายหญิงได้โปรดรับคุณหนูไปอยู่ด้วยนะเจ้าคะแล้วบ่าวจะตามไป”