บทที่ 4 กำเนิดเซี่ยอู๋ซวงคนใหม่ 1/4

ขณะนั้นเองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอีกด้านของสวนดอกไม้มีบ่าวรับใช้นำไปรายงานเซี่ยจิ้งหยวน เมื่อรู้ว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับงานเลี้ยงในจวนเซี่ยจิ้งหยวนไม่รอช้ารีบสาวเท้าไปที่นั่นอย่างรวดเร็ว

ด้านองค์ชายสามที่อยู่ไม่ไกลก็ตามไปดูเหตุการณ์ดังกล่าวเช่นกัน พอเห็นเสื้อผ้าของว่าที่พระชายาเลอะไปด้วยคราบอาหารก็ไม่พอใจทันที

“ใต้เท้าเซี่ยท่านต้องมีคำอธิบายให้เปิ่นหวงจื่อเกี่ยวกับเรื่องนี้”

“ทูลองค์ชายสามกระหม่อมจะไม่ปล่อยให้คนทำลอยนวลได้แน่ ๆ และการตัดสินของกระหม่อมจะต้องเป็นที่พอใจของพระองค์ด้วยพ่ะย่ะค่ะ เยียนเอ๋อร์มันเกิดอะไรขึ้นทำไมคุณหนูซ่งถึงเป็นเช่นนี้”

“ท่านพ่อเป็นข้าเองที่ดูแลคุณหนูซ่งไม่ดีทำให้น้องหญิงสามมีโอกาสทำลายงานเลี้ยงของท่านพ่อ ข้าไม่คิดว่านางจะเข้ามาวุ่นวานในงานเลี้ยงเรื่องนี้คงเกิดจากความอิจฉาของน้องหญิงสามเท่านั้น

ท่านพ่อ องค์ชายสามเพคะ ได้โปรดอย่าถือสาน้องหญิงสามเลยนางทำไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบให้อภัยนางสักครั้งเถิด”

“ท่านพ่อข้าไม่ได้ทำ...”

เซี่ยจิ้งหยวนที่เกลียดบุตรสาวคนนี้ตั้งแต่นางคลอดและทำให้มารดาตกเลือดตาย ไม่คิดจะฟังคำอธิบายหรือถามถึงเหตุผลที่นางทำแม้แต่น้อย เพราะคิดว่าเป็นความจริงอย่างที่เซี่ยหรูเยียนพูดจึงได้สั่งลงโทษนางทันที

“หึ ข้าเคยสั่งแล้วใช่ไหมว่าอย่าได้มาวุ่นวายในเขตของเรือนใหญ่ วันนี้เจ้าบังอาจทำลายบรรยากาศงานเลี้ยงของตระกูลและยังกลั่นแกล้งคุณหนูซ่งอีก

ความผิดของเจ้าหากไม่ลงโทษให้หลาบจำต้องเกิดเรื่องซ้ำ ๆ เป็นแน่ ฟู่เจิงลากตัวนางไปลงโทษตามกฎของตระกูลโบยยี่สิบครั้งแล้วส่งนางไปเรือนฝึกตนทันที หากไม่มีคำสั่งของข้าห้ามนางกลับมาโดยพลการเด็ดขาด”

“ท่านพ่อ ๆ ข้าไม่ได้ทำจริง ๆ นะเจ้าคะ”

“รีบเอาตัวนางไปให้พ้นหน้าข้าเดี๋ยวนี้!”

เมื่อเห็นถึงความเด็ดขาดของเซี่ยจิ้งหยวนที่ไม่คิดช่วยเหลือคนทำผิด แม้จะเป็นบุตรสาวของตนก็ตามซึ่งการลงโทษเป็นที่พอใจขององค์ชายสาม งานเลี้ยงจึงดำเนินไปตามปกติแต่ไม่นานก็เริ่มมีคนทยอยกลับจวน

ส่วนแม่นมหลินกับลู่เจียเมื่อเห็นเจ้านายถูกลากตัวไปด้านหลังเรือน ก็รีบวิ่งตามไปแต่พวกนางก็ไม่สามารถช่วยเหลืออะไรเจ้านายของตนได้เลย บนหลังของร่างผอมบางถูกไม้ฟาดด้วยแรงของบ่าวที่เป็นบุรุษ

ความแรงของการตีแต่ละครั้งสร้างความเจ็บปวดให้กับเซี่ยอู๋ซวงไปถึงกระดูก ต่อให้นางกระอักเลือดออกมาความแรงของไม้ยังคงฟาดต่ออย่างสม่ำเสมอ เมื่อครบจำนวนปรากฏว่าเซี่ยอู๋ซวงก็หมดสติไปแล้ว

“พวกเจ้าสองคนพาคุณหนูสามไปขึ้นรถม้าที่ประตูข้างเสียตอนนี้ บ่าวไพร่จะได้พานางไปส่งยังเรือนฝึกตนนอกเมืองตามคำสั่งของใต้เท้า”

“ฮึก ฮือ ๆ คุณหนูของบ่าวทำไมท่านถึงโชคร้ายเช่นนี้”

“เหตุใดต้องทำกับบุตรสาวของตนรุนแรงจนแทบไม่เหลือลมหายใจ ทำไมใต้เท้าไม่ให้คุณหนูของข้าได้อธิบายบ้าง ฮือ ๆ”

“อย่าเอาแต่คร่ำครวญนักเลยรีบพาเจ้านายของพวกเจ้าไปขึ้นรถม้า ขืนยังชักช้าใต้เท้าอาจจะสั่งลงโทษพวกเจ้าสองคนด้วยก็เป็นได้”

“พวกเจ้าเบามือหน่อยสิคุณหนูของข้ายิ่งเจ็บหนักอยู่นะ”

และเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับเจ้าของร่างก็ทำให้หลิงเฉียวเฉียวได้เข้าใจ ถึงสาเหตุการตายอย่างอยุติธรรมจากคนในครอบครัว แค่เพราะเจ้าของร่างไม่เป็นที่รักของบิดาและพี่น้องต่างมารดาต้องมีชะตากรรมเช่นนี้เลยหรือ

ในเมื่อเจ้าของร่างเดิมถูกลงโทษด้วยกฎตระกูลห่วย ๆ จนถึงตายแต่ตอนนี้มีเธอมาเป็นเจ้าของร่างคนใหม่แล้ว หากวันหนึ่งเธอได้กลับไปยังจวนของตระกูลอันสูงส่งนั้นอีกครั้ง สิ่งที่คนพวกนั้นเคยทำไว้กับร่างเดิมจะต้องได้รับการสะสางแน่นอน

‘เซี่ยอู๋ซวง...ในเมื่อฉันยืมร่างเพื่อมีชีวิตใหม่อยู่ในโลกนี้แทนเธอแล้ว หนี้แค้นทั้งหมดที่คนตระกูลเซี่ยได้ทำกับเธอไว้ฉันจะช่วยทวงคืนอย่างสาสม’