บทที่ 33 จดหมายกับของฝากถึงบิดาที่แสนดี 1/2

ฟางอิ่งแอบกลืนน้ำลายเมื่อเสียงของเซี่ยอู๋ซวงเย็นชายิ่งกว่าเดิม นางจึงรีบตอบด้วยท่าทางเลิ่กลั่กที่แอบกลัวอย่างช่วยไม่ได้

“พะ พะ เพราะว่าเจ้าต้องตอบแทนบุญคุณของตระกูลเซี่ยด้วยการไปคอยปรนนิบัติฉีอ๋องที่ตาบอดโดยเร็ว”

คิ้วเรียวได้รูปของเซี่ยอู๋ซวงเลิกขึ้นพร้อมกับแค่นเสียงหัวเราะออกมา “หึ ตอบแทนบุญคุณงั้นหรือช่างไร้สาระสิ้นดี แล้วถ้าข้าไม่ยอมกลับไปกับเจ้าจะเป็นเช่นไร?”

“ไม่ยอมกลับไปดี ๆ บ่าวไพร่ที่ตามข้ามาย่อมพาเจ้ากลับไปเอง”

“อ้อ สมมติไม่มีบ่าวไพร่พวกนี้ล่ะเจ้ามีวิธีอื่นอีกไหมที่จะพาข้าไป” นางไม่พูดเปล่าแต่สายตาอันเย็นชากลับคำนวณระยะการยืนของบ่าวไพร่ทั้งสิบคนอยู่เงียบ ๆ

“เจ้าอย่ามัวแต่เล่นลิ้นอยู่เลยถ้าไม่เก็บของก็รีบไปขึ้นรถม้าได้แล้ว...” ฟางอิ่งพูดอย่างไม่ใส่ใจแต่นางต้องตกใจตาแทบถลนออกมาจากเบ้าตา เนื่องจากบ่าวไพร่ทั้งสิบคนแค่ไม่กี่อึดใจก็เหลือเพียงคนเดียวและยังถูกตัดลิ้นจนเลือดสาดอีกด้วย

พรึบ! ฉึก! อ่ะ ตุ้บ ฉัวะ! อั่ก ตุ้บ “อ้ากกกก!!”

“กรี้ดดด!! จะ จะ เจ้าทำได้อย่างไรเจ้าไม่ใช่นาง เซี่ยอู๋ซวงไม่มีทางลงมือทำแบบนี้ได้แน่นางจ้างเจ้าปลอมตัวมาใช่ไหม”

เซี่ยอู๋ซวงยังไม่พูดอันใดแต่นางถือมีดสั้นอันคมกริบเดินกลับมาหาฟางอิ่งที่ยามนี้ทรุดลงไปนั่งกับพื้น นางพยายามกระเถิบถอยหลังไปเรื่อย ๆ

“อย่าเข้ามานะ! ข้าเป็นคนของฮูหยินเอกเจ้าคิดให้ดี ๆ”

หมับ! มือเรียวขาวราวหิมะของเซี่ยอู๋ซวงคว้าคอของฟางอิ่งไว้แน่นจนนางแทบหายใจไม่ออก และสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นพร้อมคำพูดของเซี่ยอู๋ซวงทำให้ฟางอิ่งร้องขอชีวิตด้วยความเจ็บปวด

“ดวงตาสองข้างนี้ที่ใช้มองข้าอย่างเหยียดหยามสินะ...ฉึก! ฉึก!”

“กรี้ดดด! ตาของข้า...เซี่ยอู๋ซวงข้ากลัวแล้วอย่าทำข้าอีกเลย”

“ลิ้นเน่า ๆ ก็ชอบพูดจาประจบสอพลอเจ้านายไปวัน ๆ ฉัวะ!”

“อ้า ๆ ๆ” ฟางอิ่งร้องขอชีวิตไม่ได้อีกแล้วเพราะลิ้นของนางถูกตัดหล่นอยู่บนพื้นไม้

“อ้อ ยังมีในท้องของเจ้าที่แอบกินเบี้ยหวัดของข้ามานานหลายปี เจ้าคงกินจนอิ่มเกินไปข้าจะช่วยย่อยมันให้เจ้าเอง...ฉึก! ฉึบ! แผละ”

เมื่อเซี่ยอู๋ซวงปล่อยร่างของฟางอิ่งอย่างไม่ไยดีร่างที่เต็มไปด้วยเลือดก็ไม่หายใจแล้ว ที่สำคัญบาดแผลที่ทำให้นางตายก็คือถูกเซี่ยอู๋ซวงใช้มีดคมกรีดตรงหน้าท้องเป็นแผลลึกจนเห็นอวัยวะภายใน

แม่นมหลินกับลู่เจียต่างก็หันหลังกับการลงมือของเซี่ยอู๋ซวงตั้งแต่นางใช้มีดแทงไปยังดวงตาของฟางอิ่งแล้ว ส่วนบ่าวคนที่ถูกตัดลิ้นทิ้งไปก็ร้องไม่ออกถึงกับลืมความเจ็บไปชั่วขณะเมื่อเห็นสภาพของฟางอิ่งเช่นกัน

เซี่ยอู๋ซวงเช็ดคราบเลือดที่ติดบนมีดสั้นลงบนเสื้อผ้าของฟางอิ่ง ระหว่างเก็บมีดก็มีคำพูดที่หมายมั่นอย่างแน่วแน่เกี่ยวกับคนในตระกูลเซี่ย นอกจากแก้แค้นให้เจ้าของร่างเดิมแล้วนางก็อยากสังหารคนในจวนทั้งหมด เพราะไม่มีใครดีกับนางเลยยกเว้นแม่นมหลินกับลู่เจีย

“เจ้าใช้ชีวิตมาก็นานพอสมควรแล้วลงไปรอนายของเจ้าในนรกก่อน อีกไม่นานต่อจากนี้ข้าจะส่งฮูหยินเอกเจ้านายสุดที่รักตามไปหาเจ้าทีหลัง โอ้ว ส่งฮูหยินเอกไปคนเดียวคงไม่ดีต้องส่งไปทั้งตระกูล แม่นมหลิน...”

เฮือกกก! “จะ จะ เจ้าคะคุณหนู”

“ไปเอากระดาษ หมึกและพู่กันมาให้ข้าอย่าชักช้า”

“เจ้าค่ะ ๆ ๆ”

ลู่เจียได้ยินคำสั่งนั้นเช่นกันและรู้ว่าเจ้านายจะทำอันใดนางจึงวิ่งหายไปครู่หนึ่งและกลับมาพร้อมกับโต๊ะไม้ขนาดเล็ก ส่วนแม่นมหลินกลับมากับสิ่งที่เซี่ยอู๋ซวงต้องการจากนั้นการเขียนจดหมายก็เริ่มขึ้น

‘ถึงท่านพ่อผู้แสนดี คนที่ท่านส่งมาไม่ทนมือทนเท้าข้าเอาเสียเลย ถ้าท่านอยากให้ข้ากลับจวนก็ไสหัวของท่านพร้อมรถม้าคันใหญ่มารับข้าเอง’

หลังจากเขียนเสร็จเซี่ยอู๋ซวงคิดถึงยาห้ามเลือดหนึ่งเม็ดขึ้นในใจมันก็โผล่มาอยู่ในมือของนางทันที ยาห้ามเลือดถูกยัดเข้าปากของบ่าวคนนั้นตามด้วยคำสั่งของเซี่ยอู๋ซวง

“เจ้าเอาจดหมายนี้มอบให้ถึงมือท่านพ่อผู้แสนจะเป็นคนดีของข้าที ส่วนยายแก่นั่นช่วยส่งคืนให้ฮูหยินเอกด้วยล่ะ”

“อื้อ ๆ ๆ” เพราะพูดไม่ได้แล้วบ่าวคนนี้ทำได้เพียงโขกศีรษะลงกับพื้น และรับเอาจดหมายของเซี่ยอู๋ซวงแล้วเก็บมันไว้ใต้อกเสื้ออย่างรวดเร็ว เซี่ยอู๋ซวงถอยกลับไปนั่งบนเก้าอี้พร้อมมีคำสั่งกับบ่าวไพร่ของที่นี่อีกครั้ง

“คนมา!! พวกเจ้าไปหาเปลไม้มาหามร่างยายแก่ลงไปให้พ้นหน้าข้า แล้วก็บ่าวไพร่พวกนี้ควรจัดการอย่างไรไม่ต้องให้ข้าพูดกระมัง”

“พวกบ่าวเข้าใจคำสั่งของคุณหนูสามเป็นอย่างดีขอรับ/ เจ้าค่ะ”

บ่าวไพร่ของที่นี่ต่างช่วยกันทำความสะอาดโดยไม่มีใครพูดอันใด ส่วนแม่นมหลินกับลู่เจียแม้เคยเห็นเซี่ยอู๋ซวงฆ่าคนมาแล้วแต่ครั้งนั้นไม่ได้โหดเหี้ยมเช่นครั้งนี้ พอถึงตอนค่ำกว่าพวกนางสองคนจะข่มตานอนได้ก็เกือบเข้ายามอิ๋นแล้ว

ด้านจวนตระกูลเซี่ยทุกคนต่างเฝ้ารอฟางอิ่งที่อาสาไปรับดาวหายนะ เพียงแต่พวกเขานอกจากจะไม่เห็นเซี่ยอู๋ซวงแล้วยังแตกตื่นวิ่งไปคนละทาง เพื่ออาเจียนเมื่อเห็นสภาพศพของฟางอิ่งที่ถูกบ่าวคนดังกล่าวพากลับมา