บทที่ 31 พอมีปัญหาค่อยนึกถึงลูกชัง 1/2

ผู้มาเยือนทั้งสามไม่คิดจะเปิดโอกาสให้เซี่ยจิ้งหยวนได้ปฏิเสธ หลิวเหวินยวนจึงกล่าวอ้างถึงรับสั่งของซ่งเสวียนเฟยมากดดันทันที

“ใต้เท้าเซี่ยพระสนมซ่งทรงมอบโอกาสให้ท่านได้ทำผลงานใหญ่ ถ้าหากท่านไม่ทำก็รู้ถึงผลที่จะตามมาดีมิใช่หรือ อีกอย่างบุตรสาวบ้านท่านก็เรียนรู้วิธีดูแลบุรุษมาแล้วคงไม่ยากเกินไปที่จะจัดการอ๋องฉีให้อยู่หมัดได้”

เซี่ยจิ้งหยวนเงียบไปทันทีและยังมีอนุภรรยาทั้งสองของเขารวมถึงบุตรสาวคนโตกับคนรอง ที่ตอนนี้กำมือแน่นเพื่อระงับอารมณ์ที่อยากต่อต้านหลังจากรู้ว่าคนทั้งสามจะใช้ประโยชน์จากพวกนาง

“ใต้เท้าเซี่ยท่านลองคิดให้ดีนะมิใช่ว่าบุตรสาวของอนุจะมีโอกาสได้เป็นพระชายาอ๋องง่าย ๆ แค่บุตรสาวของท่านช่วยให้องค์ชายสามของเราครอบครองกำลังทหารได้สำเร็จ ต่อไปท่านเองก็จะเลื่อนตำแหน่งให้สูงขึ้นไหนจะเป็นพ่อตาของอ๋องฉีอีกไม่ดีตรงไหน” หร่วนเส้าใช้ความโลภจุดนี้มาล่อลวงให้เซี่ยจิ้งหยวนเกิดความอยาก

“พวกข้ามาพบท่านเพื่อแจ้งให้ทราบและท่านต้องรีบลงมือโดยเร็ว ก่อนขุนนางฝ่ายอื่นจะคิดแผนการเหมือนพวกเรา ดังนั้นข้าหวังว่าใต้เท้าเซี่ยจะให้ความสำคัญกับภาพรวมมากกว่า” หานจงอี้ไม่พูดเปล่าเขาใช้แววตากดดันเซี่ยจิ้งหยวนไปในตัว

“ทุกท่านไม่ต้องห่วงเพื่อองค์ชายสามข้าย่อมทุ่มเทอย่างสุดกำลัง รวมถึงคนในครอบครัวของข้าก็เช่นกันขอรับ”

“เช่นนั้นท่านรีบตัดสินใจหน่อยก็แล้วกัน งั้นพวกข้าขอตัวก่อนนะ”

“เดี๋ยวข้าเดินไปส่งใต้เท้าทั้งสามขอรับ ค่อย ๆ เดินขอรับ”

เซี่ยจิ้งหย่วนส่งแขกทั้งสามขึ้นรถม้าเสร็จพอกลับมายังโถงรับรองก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายของบุตรสาว ทั้งเซี่ยหรูเยียนและเซี่ยเวินโหรวที่ไม่อยากไปดูแลคนตาบอดอย่างฉีอ๋อง

“อร้ายยยยย!! ท่านย่าข้าไม่ไปนะเจ้าคะข้าต้องเก็บเนื้อเก็บตัวให้ดี หากส่งข้าไปตำหนักอ๋องฉีแล้วองค์ชายสามจะคิดกับข้าเช่นไรเจ้าคะ”

“ข้าก็ไม่ไปนะเจ้าคะท่านย่าท่านอย่าลืมว่าข้ามีสัญญาหมั้นหมายกับคุณชายต่งแล้ว แต่พี่หญิงใหญ่มิได้มีหนังสือหมั้นหมายอย่างเป็นทางการเรื่องแต่งเข้าตำหนักองค์ชายสาม ก็เป็นเพียงคำพูดลอย ๆ ไม่มีใครยืนยันได้ว่าเป็นจริงหรือไม่” เซี่ยเวินโหรวได้ทีนางก็โยนเรื่องนี้ตกลงบนหัวของพี่สาว

เซี่ยจิ้งหยวนเริ่มปวดหัวกับภารกิจที่ต้องบอกว่าเป็นงานที่ยากและไม่รู้ว่าจะทำสำเร็จหรือไม่

ปัง! “หุบปาก! เงียบให้หมดทุกคนนั่นแหละ”

“ข้าไม่เงียบถ้าท่านพ่อจะส่งข้าไปข้าจะฆ่าตัวตายให้ดู” เซี่ยหรูเยียนไม่ยอมหยุดและยังขู่บิดาของตนอีกด้วย

“เยียนเอ๋อร์เจ้าหยุดพูดก่อนให้บิดาของเจ้ามีเวลาคิดสักหน่อยเถิด” อนุจ้าวเห็นสายตาของฮูหยินเอกแล้วนางก็รีบดึงบุตรสาวมาตักเตือน

เซี่ยจิ้งหยวนนั่งกุมขมับเพราะกำลังคิดหาทางจัดการเรื่องนี้โดยเร็ว เนื่องจากพื้นเพของเขาเป็นเพียงบัณฑิตธรรมดาไม่มีญาติพี่น้องหนุนหลัง ตำแหน่งขุนนางที่ได้มาก็เพราะเกาะแข้งเกาะขาฝ่ายองค์ชายสามทั้งสิ้น

หากขัดใจคนพวกนี้อนาคตการเป็นขุนนางของเขาย่อมจบสิ้นแน่ ๆ ขณะนั้นเองฮูหยินเอกที่นั่งเงียบอยู่นานเห็นสีหน้าของสามีไม่ค่อยสู้ดีนัก นางจึงเสนอชื่อหญิงสาวที่ทุกคนลืมการมีอยู่ของนางขึ้นมาทันที

“เรื่องนี้มีทางออกอยู่แล้วเจ้าค่ะท่านพี่”

เซี่ยจิ้งหยวนหันขวับไปมองนางทันที “เจ้าจะให้ผู้ใดไปหรือฮูหยิน?”

“ในเมื่อบุตรสาวของท่านพี่ทั้งสองคนไม่อยากไปไยท่านพี่ไม่ส่งคนไปรับอู๋ซวงกลับมาล่ะ แค่การดูแลคนตาบอดไม่ได้ทำอันใดมากมายมิใช่หรือให้นางตอบแทนบุญคุณข้าวแดงแกงร้อนที่เลี้ยงดูมาหลายปีก็สมควรแล้วนี่”

ในโถงรับรองเงียบลงทันทีทุกคนมองหน้ากันและพยักหน้าเบา ๆ เมื่อนึกถึงหญิงสาวผู้เป็นดาวหายนะคนนั้นล้วนคิดว่านางเหมาะสมที่สุด

ต่อให้เกิดเรื่องอะไรร้ายแรงขึ้นในจวนของฉีอ๋องถึงขั้นถูกสังหารทิ้งไปก็ไม่เสียดาย ขอแค่คนที่เหลือยังมีชีวิตอยู่แค่สละคน ๆ หนึ่งย่อมคุ้มค่า

“ฮูหยินช่างคิดได้รอบคอบยิ่งนักเช่นนั้นจะให้ผู้ใดไปรับนางดีล่ะ”

คำถามนี้ของเซี่ยจิ้งหยวนมีแม่นมของฮูหยินเอกรับอาสาจัดการ “นายท่านให้บ่าวเป็นคนไปรับคุณหนูสามกลับจวนเถิดเจ้าค่ะ”

“ดี! แม่นมฟางเจ้าพาบ่าวไพร่ตามไปหลายคนสักหน่อยก็แล้วกัน ถ้านางเด็กนั่นต่อต้านไม่ยอมกลับมาแต่โดยดีต่อให้ต้องใช้กำลังก็ต้องพานางกลับมาให้ได้ รีบไปรับนางภายในวันนี้นะแม่นมฟาง”

“บ่าวทราบแล้วเจ้าค่ะ”

คำสั่งที่ฟังแล้วช่างไร้เยื่อใยกับบุตรแต่ไม่มีใครเอ่ยทัดทานว่าไม่ดี เพราะพวกเขาในห้องนี้สนใจเพียงผลประโยชน์ที่ตนเองจะได้รับเท่านั้น เพียงแต่พวกเขาไม่รู้เลยว่าความฝันที่สวยงามทั้งหมดกำลังจะหายไป

เมื่อดาวหายนะที่พวกเขารังเกียจกลับมาเมืองหลวงคนตระกูลเซี่ยก็ไม่มีวันได้อยู่อย่างสงบสุข นอกจากเซี่ยอู๋ซวงจะไม่ยอมกลับอย่างที่พวกเขาต้องการแล้ว คนที่อาสาไปรับนางยังกลายเป็นศพส่งกลับจวนตระกูลเซี่ย พร้อมคำพูดที่ทำเอาเซี่ยจิ้งหยวนถึงกับอยากฆ่านางให้ตายเสียเดี๋ยวนั้น

‘เจ้ากลับไปบอกท่านพ่อคนดีของข้าว่าถ้าอยากให้ข้ากลับจวนละก็ จงไสหัวมารับข้าด้วยตนเองพร้อมขบวนรถม้าอย่างยิ่งใหญ่ เข้าใจไหม!’