บทที่ 30 พอมีปัญหาค่อยนึกถึงลูกชัง 1/1

เมื่อพิสูจน์จนเชื่อแล้วว่าคนที่ถงจิ่งกับหลิงฉีเชิญมามีฝีมือจริง ๆ พอตกกลางคืนก่อนนอนหมอหลวงถานจึงให้ฉีอ๋องกินโอสถหยกม่วงหนึ่งเม็ด ซึ่งมันทำให้เขานอนหลับได้สนิทจนถึงเช้าโดยไม่ตื่นมากลางดึกอีก

ในส่วนของเรือนรับรองในจวนอ๋องต้วนกงกงเกณฑ์บ่าวไพร่ทั้งหมด ไปช่วยกันทำความสะอาดทั้งด้านในและด้านนอกแม้แต่บริเวณรอบ ๆ เรือนยังสะอาดไร้ต้นหญ้าที่รกชัด

วันต่อมาทางด้านเรือนฝึกตนของตระกูลเซี่ยเจียงหมิ่นกับชิงเสวี่ยที่ต้องเข้ามาสืบข่าวในเมืองหลวง ก่อนจะออกเดินทางเจียงหมิ่นได้ตัดสินใจเอ่ยขอยาพิษกับเซี่ยอู๋ซวงและบอกถึงเหตุผลที่เขาต้องการยาชนิดนี้

“คุณหนูเป็นไปได้หรือไม่หากข้าจะขอยาพิษที่ไร้สีไร้กลิ่นจากท่าน การเข้าเมืองหลวงครั้งนี้ข้าคิดเอาไว้ว่าถ้าพบเจอสหายผู้นั้นจะแก้แค้นทันที แต่เมืองหลวงหูตาเจ้าหน้าที่มีมากหากใช้อาวุธสังหารคงถูกจับได้ง่าย”

“ข้าเข้าใจความหมายของเจ้าเอาเป็นว่ายาพิษที่เจ้าร้องขอมานั้น ข้าแนะนำให้เจ้าใช้เป็นยาพิษชนิดที่ทำลายลมปราณจากนั้นร่างกายจะอ่อนแอ สุดท้ายกลายเป็นต้นผักเน่า ๆ ที่นอนติดเตียงให้คนดูแลจนตายเป็นอย่างไร”

เซี่ยอู๋ซวงแม้อยากให้เจียงหมิ่นสังหารสหายผู้นั้นทิ้งแต่ที่พูดมาก็ถูก ว่าเมืองหลวงหูตาเจ้าหน้าที่มีมากจึงลงมือสังหารคนอย่างโจ่งแจ้งไม่ได้ ดังนั้นการใช้ยาพิษสลายปราณและทำลายกล้ามเนื้อย่อมดีกว่า

“พี่เจียงหมิ่นเอาตามที่คุณหนูพูดมาก็ดีเหมือนกันถ้าคู่แค้นของท่านกลายเป็นผักเน่า ๆ ดูสิว่าลูกเมียกับคนในครอบครัวจะมีใครอยากมาดูแลป้อนข้าวป้อนน้ำ หรือแม้แต่เช็ดทำความสะอาดของเสียให้ทุกวันหรือไม่” ชิงเสวี่ยเห็นด้วยกับเซี่ยอู๋ซวงถ้าศัตรูคนนั้นต้องอยู่ไม่สู้ตายคงทรมานไม่น้อย

‘เป็นแบบนั้นก็ดีเหมือนกันอย่างน้อยข้าจะคอยไปเยาะเย้ยมันทุกวัน ให้คนเลวตรอมใจตายอย่างทุกข์ทรมานจนลมหายใจสุดท้าย’

“งั้นข้าขอรับยาพิษตามที่คุณหนูแนะนำย่อมดีที่สุดขอรับ”

“อืม เจ้ารอข้าประเดี๋ยวยาอยู่ในเรือนข้างข้าจะไปหยิบมาให้”

เซี่ยอู๋ซวงหายไปไม่นานก็กลับมาพร้อมกับขวดยาพิษที่นางปรุงไว้และยื่นมันให้กับเจียงหมิ่น ส่วนอีกขวดหนึ่งยื่นให้ชิงเสวี่ยที่ทำสีหน้างุนงงเนื่องจากนางไม่ได้ขอ

“เอ่อ คุณหนูบ่าวไม่ได้ขอยาพิษจากท่านนี่เจ้าคะ?”

“นี่มิใช่ยาพิษแต่เป็นยาที่ทำให้คนไม่มีสติหากเจ้าอยากสืบข่าวจากคนแปลกหน้า โดยหลังหมดฤทธิ์ยาพวกเขาจะจดจำอะไรไม่ได้”

“บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ” ชิงเสวี่ยรับขวดยามาถือไว้ทั้งยังเข้าใจว่านางควรใช้ยานี้เพื่อการใด

“ดีมาก นี่ก็ไม่เช้าแล้วพวกเจ้ารีบไปเถิดอีกไม่กี่วันข้าจะตามไป”

“ขอรับคุณหนู/ เจ้าค่ะคุณหนู”

แม้สตรีต่างวัยสองคนที่ยืนข้าง ๆ จะไม่พูดแต่เซี่ยอู๋ซวงก็รู้เช่นกันว่าพวกนางกำลังคิดอันใด

“แม่นมหลิน ลู่เจีย พวกเจ้าสองคนไม่ต้องคิดอันใดให้มากหรอกนะ บางทียาที่ข้ามอบให้ชิงเสวี่ยไปอาจทำให้รู้ว่าเหตุใดท่านแม่ของข้าในวันนั้นถึงตกเลือดจนถึงแก่ชีวิตได้”

“คุณหนูสาม...ท่านต้องลากตัวคนที่อยู่เบื้องหลังมาลงโทษให้สาสม ต่อให้บ่าวต้องแลกด้วยอายุขัยที่เหลืออยู่ก็ยินดีสละมันเพื่อท่านได้”

“ฮึก ใช่เจ้าค่ะคุณหนูภาพของนายหญิงก่อนจะสิ้นลมยังติดตาบ่าวมาถึงทุกวันนี้ หากไม่แก้แค้นให้นายหญิงบ่าวคงตายตาไม่หลับแน่ ๆ เจ้าค่ะ”

“หึ พวกเจ้าวางใจเถิดสำหรับข้าการแก้แค้นเลือดต้องล้างด้วยเลือด ข้าจะทำให้พวกที่คิดว่าตนเองสูงส่งนักหนาได้รับโทษอย่างสาสมแน่นอน”

ภายในหัวของเซี่ยอู๋ซวงนั้นมีวิธีแก้แค้นเป็นร้อยแปดวิธีที่จะใช้กับตระกูลเซี่ย รอให้นางกลับไปเยือนที่จวนเสียก่อนคนแรกที่จะเริ่มเอาคืน ย่อมเป็นสาวใช้ข้างกายฮูหยินเอกผู้ซ่อนความร้ายกาจได้อย่างแนบเนียน

ขณะที่เซี่ยอู๋ซวงส่งคนของตนเข้าเมืองหลวงแต่ภายในห้องโถงใหญ่ของจวนตระกูลเซี่ย ยามนี้ทั้งครอบครัวกำลังต้องรับเสนาบดีถึงสามคนซึ่งสนับสนุนองค์ชายสามเช่นกัน

แต่การมาของพวกเขาทั้งสามคนกลับนำพาความหนักใจบางอย่าง มามอบให้เซี่ยจิ้งหยวนทำเพื่อพิสูจน์ความจงรักภักดีกับองค์ชายสาม

แม้ไม่อยากรับภารกิจนี้แต่ด้วยอำนาจและตำแหน่งของตนที่ต่ำกว่าทำให้ไม่สามารถปฏิเสธได้ โดยเฉพาะเซี่ยหรูเยียนที่ผ่านมาเกือบครบหนึ่งปี แต่นางก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะได้แต่งเข้าตำหนักองค์ชายสาม

เซี่ยจิ้งหยวนนั่งอยู่ในตำแหน่งประธานด้านขวาเป็นคนในครอบครัว ด้านซ้ายมีหานจงอี้เสนาบดีกรมการศึกษา หลิวเหวินยวนจากสำนักฮั่นหลินและหร่วนเส้ารองแม่ทัพประจำเมืองหลวง

คราแรกคนในตระกูลเซี่ยยังยิ้มแย้มแจ่มใสเมื่อมีคนตำแหน่งใหญ่โตมาพบถึงจวน แต่พอรู้ว่าพวกเขามาพบด้วยเรื่องอันใดสีหน้าจึงเปลี่ยนไปกลายเป็นตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด

แขกทั้งสามถึงจะยิ้มแย้มเวลาพูดแต่ทว่าแววตาของพวกเขากลับเต็มไปด้วยแรงกดดัน ซึ่งคนแรกที่เอ่ยปากคือหานจงอี้ที่น้องสาวของเขาได้เข้าวังเป็นสนมตำแหน่งผิน

“ใต้เท้าเซี่ยอย่างที่ท่านทราบและเห็นมากับตาแล้วว่าตอนนี้อ๋องฉีตกอยู่ในสภาพเช่นไร ถ้าหากมีหญิงสาวสักคนยื่นมือช่วยเหลือคอยดูแล ข้าคิดว่าฮ่องเต้จะต้องซาบซึ้งและประทานสมรสพระราชทานให้แน่นอน”

เซี่ยจิ้งหยวนหุบยิ้มแทบไม่ทันหลังจากเข้าใจจุดประสงค์การมาที่นี่ของขุนนางทั้งสามคน “ใต้เท้าหานกล่าวได้ถูกต้องเพียงแต่ว่าใต้เท้าหานก็น่าจะทราบดีว่าอ๋องฉีไม่เคยยุ่งกับสตรี...”

“เมื่อก่อนอาจจะใช่แต่ยามนี้ท่านคิดว่าอ๋องฉีจะทำอันใดได้”