บทที่ 29 แช่ยาสมุนไพรเพื่อพิสูจน์ 1/2

แม่ทัพใหญ่ซูดันห่อยาสมุนไพรกับขวดยาอีกหนึ่งขาดไปตรงหน้าก่อนจะพูดอย่างที่คิดไว้ “นี่เป็นยาสมุนไพรที่คนของข้าได้รับจากหมอเทวดา แต่ข้ายังไม่ค่อยเชื่อเท่าใดนักว่าจะดีต่อท่านอ๋องหรือไม่ จึงอยากให้ท่านหมอช่วยตรวจสอบก่อนจะใช้รักษาท่านอ๋อง”

“หือ ยา? หมอเทวดา?” หมอหลวงถานมีอาการคล้ายแม่ทัพใหญ่ซูกับคนสนิทพอได้ยินว่าเป็นยาจากหมอเทวดา “ถึงแม้ตลอดหลายปีของการเป็นหมอหลวงจะไม่เคยได้ยินเรื่องหมอเทวดาแต่ข้าจะลองตรวจดูนะขอรับ”

ห่อยาถูกแกะออกหมอหลวงถานเกลี่ยสมุนไพรเพื่อดูส่วนประกอบและดมกลิ่นของยาทั้งหมด คิ้วหนาของเขาขมวดเข้าหากันจนคนรอบข้างเริ่มใจคอไม่ดีอย่างช่วยไม่ได้

โดยคำพูดเกี่ยวกับยาสมุนไพรในห่อตรงหน้ากลับแสดงให้เห็นว่า เขาไม่สามารถยืนยันได้มีเพียงต้องพิสูจน์กับตัวฉีอ๋องเท่านั้นถึงจะได้คำตอบ

“เอ่อ ท่านอ๋อง ท่านแม่ทัพใหญ่ซู ขอพูดตามตรงว่านี่เป็นเทียบยาที่ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน แม้แต่ตำราการแพทย์ในหอตำราหลวงที่ผ่านตาของข้าก็ไม่เคยมีส่วนผสมเช่นนี้ ดังนั้นข้าคิดว่า...”

หมอหลวงถานพูดค้างไว้แค่นั้นและมีเสียงอันเคร่งขรึมของฉีอ๋องก็ดังแทรกขึ้นมาแทน “เตรียมน้ำร้อนให้เปิ่นหวางแช่ยาสมุนไพรเถิด”

“ท่านอ๋องจะไม่เสี่ยงเกินไปหรือพ่ะย่ะค่ะถ้าหากว่า...”

“ลั่วเฟิงทำตามคำสั่งของเปิ่นหวางก็พอ”

“พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง” ลั่วเฟิงไม่กล้าขัดคำสั่งเขาถูกมู่กวงพาไปทันที

แม่ทัพใหญ่ซูถอนหายใจเพราะไม่มีวิธีอื่นอีกแล้วกับการพิสูจน์ยาที่ได้รับมา “เฮ้อ ลองดูสักครั้งก็แล้วกันรบกวนหมอหลวงถานแล้ว”

“ท่านแม่ทัพใหญ่ซูไม่ต้องห่วงข้าจะเตรียมยาต้านพิษเผื่อเอาไว้”

ส่วนฉีอ๋องแม้ภายในใจจะรู้สึกไม่มั่นใจแต่เขาย่อมเก็บมันเอาไว้ และคิดว่าอย่างไรตนก็มีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นานแค่แช่ยาสมุนไพรจะสักเท่าใด

หลังจากลั่วเฟิงกับมู่กวงเตรียมน้ำร้อนใส่อ่างอาบน้ำใบใหญ่เสร็จ หมอหลวงถานจึงนำยาสมุนไพรหนึ่งห่อโปรยลงไปผสมกับน้ำร้อนที่เตรียมไว้ ด้านฉีอ๋องมีแม่ทัพใหญ่ซูกับวั่งจินช่วยประคองลงไปนั่งในอ่างน้ำช้า ๆ

ทุกคนยืนล้อมรอบอ่างอาบน้ำสายตาของพวกเขาจดจ่อไปที่ฉีอ๋อง ในใจของแต่ละคนเต้นไม่เป็นส่ำมีทั้งความกลัวและความหวังปะปนกันอยู่ เพียงแต่ความหวังที่อยากให้ยามีผลดีมีมากกว่าเท่านั้นเอง

จนกระทั่งผ่านไปไม่ถึงหนึ่งเค่อฉีอ๋องก็เกิดอาการคล้ายคนเจ็บปวด บริเวณขมับเริ่มมีเหงื่อผุดออกมาอย่างต่อเนื่อง และที่สำคัญมากที่สุดคงเป็นน้ำร้อนในอ่างที่เปลี่ยนสีอย่างเห็นได้ชัด

“อึก...กรอดดด...เจ็บปวดไม่เบาเลยนะยาเทียบนี้”

“นะ นะ น้ำ ๆ กำลังเปลี่ยนเป็นสีดำแล้วขอรับท่านแม่ทัพใหญ่ หมอหลวงถานนี่มันหมายความว่าอย่างไรท่านรีบมาดูเร็วเข้า!” มู่กวงชี้นิ้วไปยังอ่างน้ำให้ทุกคนช่วยดูว่าตนไม่ได้ตาฝาด

“น้ำในอ่างกลายเป็นสีดำไม่ผิดแน่หมอหลวงถาน...” แม่ทัพใหญ่ซูเห็นเช่นนั้นก็อยากรู้ไม่ต่างกันจึงเรียกหมอหลวงถานอีกครั้ง

“นี่มัน ๆ ท่านอ๋องได้โปรดอดทนจนกว่าจะครบเวลาที่กำหนดเถิด เพราะตอนนี้ยาสมุนไพรกำลังช่วยขับพิษในร่างกายออกมาพ่ะย่ะค่ะ”

“ท่านพูดจริงรึหมอหลวงถาน!” แม่ทัพใหญ่ซูหันไปถามให้แน่ใจ

“จริงสิขอรับท่านแม่ทัพใหญ่ซูคนของท่านเก่งมากที่ตามหาหมอมารักษาท่านอ๋องได้ ในเมื่อยาสมุนไพรแช่แล้วได้ผลเช่นนั้นยาเม็ดในขวดนั่นย่อมช่วยยับยั้งการแพร่กระจายของพิษร้ายภายในได้เช่นกันนะขอรับ” หมอหลวงถานรู้สึกตื่นเต้นกับเทียบยาจากคนของแม่ทัพใหญ่ซูไม่น้อย

ถงจิ่งกับหลิงฉียิ้มเต็มใบหน้าเพราะพวกเขาเชื่อมั่นว่ายาที่ได้รับมาต้องช่วยฉีอ๋องได้แน่นอน ซึ่งทุกคนรวมถึงฉีอ๋องกลับมามีความหวังเต็มเปี่ยมเรื่องการถอนพิษ แต่ถงจิ่งไม่ลืมเอ่ยเตือนถึงเรื่องที่พักของเซี่ยอู๋ซวงอีกครั้ง

“ท่านแม่ทัพใหญ่ขอรับแล้วเรื่องที่พักของท่านหมอเทวดาเยี่ยนหลัวไม่ทราบว่าจะให้นางพักอยู่ที่ใด...”

แม้จะอยู่ในการเจ็บปวดแต่ฉีอ๋องยังมิวายมีคำสั่งเรื่องที่ถงจิ่งพูดถึง และนี่เป็นคำสั่งที่ทุกคนเหลือจะเชื่อว่าฉีอ๋องจะอนุญาตให้มีหญิงสาวพักอยู่ในตำหนักได้

“อึก...จัดเรือนรับรองให้นางกับผู้ติดตามพักในจวนของเปิ่นหวาง ลั่วเฟิงเจ้าไปบอกให้ต้วนกงกงพาบ่าวไพร่ไปทำความสะอาดเสียแต่เนิ่น ๆ”

“...!?!...”

“ได้ยินหรือไม่...”

“อะ อ้อ กระหม่อมรับบัญชาพ่ะย่ะค่ะ” ลั่วเฟิงถึงกับสะดุ้งสุดตัวเมื่อเผลอตัวเหม่อลอยจนฉีอ๋องต้องกำชับเขาอีกครั้ง

ถึงจะรู้สึกตกใจกับคำสั่งของฉีอ๋องแต่พวกเขาลืมเรื่องนี้ไปก่อน เนื่องจากยาพิษที่ถูกขับออกมาผสมกับน้ำในอ่างตรงหน้าน่าสนใจมากกว่า แม้แต่ตัวของหมอหลวงถานก็ยังคิดไม่ออกว่ามียาพิษกี่ชนิดกันแน่

จวบจนฉีอ๋องแช่ยาสมุนไพรจนครบตามเวลาที่เซี่ยอู๋ซวงกำชับมาเป็นที่เรียบร้อย ก็รู้สึกอ่อนเพลียเล็กน้อยหมอหลวงถานจึงต้มยาบำรุงมาให้ดื่ม โดยฉีอ๋องคิดว่าคิดว่าตอนนี้เขาหายใจได้ดีขึ้นกว่าก่อนหน้าอย่างยิ่ง

‘หึ หมอเทวดาและยังเป็นแค่หญิงสาวแค่ยาสมุนไพรเพียงหนึ่งห่อก็ช่วยขับพิษได้ ฝีมือด้านการแพทย์ของนางเก่งกาจไม่เบาน่าสนใจดีนี่’

ด้านแม่ทัพใหญ่ซูเมื่อเห็นว่าสิ่งที่คนของตนรายงานมาไม่มีปัญหา จึงกำชับทั้งสองเรื่องการรอต้อนรับเซี่ยอู๋ซวงในอีกเจ็ดวันข้างหน้าอีกครั้ง แต่เขายังไม่คิดจะกราบทูลฮ่องเต้ให้ทรงทราบในเวลานี้ด้วยเกรงว่าศัตรูอาจจับตาดูความเคลื่อนไหวในจวนฉีอ๋องอยู่ก็เป็นได้