บทที่ 27 ถึงเวลาใช้ชื่อหมอเทวดาแล้ว 1/2

เซี่ยอู๋ซวงไม่ได้ตอบถงจิ่งกับหลิงฉีในทันทีนางยังคงนั่งนิ่งอยู่เช่นนั้น คล้ายคนกำลังใช้ความคิดถึงผลดีผลเสียเกี่ยวกับการกลับเข้าเมืองหลวง เมื่อคิดอย่างถี่ถ้วนแล้วมีแต่ผลดีมากกว่าผลเสียนางจึงให้คำตอบที่น่าพอใจ

“ข้ายินดีรักษาท่านอ๋องเพียงแต่มีข้อแม้ฝากนำไปบอกกับซูกั๋วกงว่า จงเตรียมที่พักให้กับหมอเทวดาเยี่ยนหลัวพร้อมผู้ติดตาม จากนี้อีกเจ็ดวันพวกเจ้ามารอรับข้าที่หน้าประตูเมือง”

ตุ้บ! ตุ้บ! “ขอบคุณคุณหนู...ไม่ใช่สิขอบคุณหมอเทวดาเยี่ยนหลัวที่รับปากจะรักษาท่านอ๋อง คำขอของท่านพวกข้าจะนำไปรายงานให้ซูกั๋วกงและแม่ทัพใหญ่ซูทราบโดยเร็วขอรับ”

“ขอบคุณคุณหนูมากขอรับ”

แม่นมหลินรู้สึกกังวลเล็กน้อยนางจึงถามเซี่ยอู๋ซวงเพื่อความแน่ใจ “คุณหนูแน่ใจแล้วใช่หรือไม่กับการกลับเข้าเมืองหลวงในครั้งนี้”

“อืม แม่นมหลินไม่ต้องห่วงเรื่องตระกูลบิดาที่แสนดีของข้าไปหรอก รอให้รักษาท่านอ๋องฉีสำเร็จแล้วพวกเราค่อยกลับไปเอาคืนคนพวกนั้นทีหลัง”

“เจ้าค่ะ เช่นนั้นบ่าวกับลู่เจียจะจัดเตรียมเก็บสัมภาระไว้ล่วงหน้า ยามถึงเวลาเดินทางจะได้ไม่ลืมสิ่งใดไว้ที่นี่เจ้าค่ะ”

“รบกวนท่านจัดการให้ข้าด้วย”

“เจ้าค่ะคุณหนู”

เมื่อยืนยันความต้องการกับแม่นมหลินเสร็จเซี่ยอู๋ซวงเรียกเสิ่นฮ่าวเพื่อใช้เขาไปหยิบของสำคัญในห้องมาให้นาง

“เสิ่นฮ่าว...”

“ศิษย์อยู่นี่ขอรับ”

“เจ้าจงไปหยิบห่อยาเจ็ดดาราในห้องมาให้พวกเขาสองคนสักเจ็ดห่อ รวมถึงขวดโอสถหยกม่วงติดมือมาด้วยหนึ่งขวด”

“ขอรับอาจารย์”

เสิ่นฮ่าวหายเข้าไปในเรือนข้างไม่ถึงหนึ่งจิบชาก็กลับมาพร้อมห่อยาและขวดยาอีกหนึ่งขวด เขายื่นทั้งสองอย่างให้กับถงจิ่งโดยปล่อยให้เซี่ยอู๋ซวงเป็นคนอธิบายวิธีการใช้ยาด้วยตนเอง

“คุณหนูยาพวกนี้คือ...”

“ยาสมุนไพรนั่นจงผสมในน้ำอุ่นให้อ๋องฉีแช่ตัววันละหนึ่งชั่วยามครึ่งเป็นเวลาเจ็ดวัน ตอนอ๋องฉีแช่ยาอยู่หากน้ำกลายเป็นสีดำอย่าได้ตกใจไป เพราะยานี้ช่วยขับพิษบางส่วนออกจากร่างกายทำให้บรรทมได้ดีขึ้น

ส่วนโอสถในขวดนั้นกินก่อนนอนเพื่อชะลอมิให้ยาพิษแล่นสู่หัวใจ หากไม่ทำเช่นนี้ฉีอ๋องของเจ้าคงมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่เกินสามเดือนอย่างแน่นอน อ้อ ยานี่ข้าไม่ได้ให้เปล่าไว้ค่อยคิดค่ารักษารวมกันทีเดียว”

“เรื่องนี้พวกข้าจะบอกกับหมอหลวงไม่ให้ตกหล่นแม้แต่ครึ่งคำขอรับ เช่นนั้นพวกข้าขอตัวกลับไปรายงานให้ท่านกั๋วกงทราบเกี่ยวกับท่านก่อน อีกเจ็ดวันข้ากับหลิงฉีจะรอรับท่านอยู่ที่หน้าประตูเมืองด้วยตนเองขอรับ”

“เชิญ...”

ถงจิ่งกับหลิงฉีทำความเคารพเซี่ยอู๋ซวงก่อนจะถือยาในมือไว้มั่น และเร่งลงจากเขากลับเข้าเมืองหลวงโดยเร็วที่สุดเพื่อนำข่าวดีนี้ไปรายงานแก่เจ้านายของตน

คล้อยหลังผู้มาเยือนเซี่ยอู๋ซวงจึงมีคำสั่งมอบให้เจียงหมิ่นกับชิงเสวี่ย ในเมื่อนางจะกลับเข้าเมืองหลวงเรื่องราวความเคลื่อนไหวในตระกูลเซี่ยก็ควรรู้ไว้บ้าง

“เจียงหมิ่น ชิงเสวี่ย พรุ่งนี้พวกเจ้าสองคนเดินทางไปเมืองหลวงก่อนข้าต้องการรู้ทุกเรื่องในจวนตระกูลเซี่ย”

“รับคำสั่งขอรับบ่าวกับชิงเสวี่ยจะรอคุณหนูอยู่ที่นั่น”

ด้านเสิ่นฮ่าวเมื่อรู้กำหนดที่แน่นอนของการเดินทางไปเมืองหลวง เขาจึงเอ่ยขออนุญาตกับเซี่ยอู๋ซวงเรื่องการรักษาชาวบ้านและบอกกล่าวกับบิดามารดาให้ทราบ

“อาจารย์ก่อนที่เราจะไปเมืองหลวงศิษย์ขอไปพักกับท่านพ่อท่านแม่ และอยู่รักษาชาวบ้านในอำเภอได้หรือไม่ขอรับ จะได้บอกพวกชาวบ้านด้วยว่าศิษย์คงไม่ได้มาตรวจรักษาพวกเขาแล้ว”

“ได้สิ แต่อย่าลืมทบทวนตำราแพทย์และจดจำจุดสำคัญบนร่างกายสำหรับการฝังเข็มด้วยล่ะ ส่วนวิธีที่ยากกว่าการฝังเข็มข้าค่อยสอนเจ้าทีหลัง”

“ขอบคุณอาจารย์ที่เข้าใจขอรับ”

“เอาล่ะทุกคนแยกย้ายไปจัดการเรื่องที่ข้าสั่งได้แล้ว ส่วนเจ้าเสิ่นฮ่าวตามมาเอายาของข้าไปส่งที่ร้านของเถ้าแก่หูด้วย”

“ขอรับอาจารย์/ เจ้าค่ะคุณหนู / ขอรับคุณหนู”

การตัดสินใจของเซี่ยอู๋ซวงครั้งนี้ไม่ได้มีแค่เสิ่นฮ่าวที่รู้สึกตื่นเต้นดีใจ แต่ยังมีเจียงหมิ่นที่คิดไว้ว่านอกจากจะสืบความเคลื่อนไหวของตระกูลเซี่ย เขายังมีเวลาไปสืบหาเบาะแสของสหายผู้ทรยศตนที่อยู่ในเมืองหลวงได้ด้วย หากสืบเจอเมื่อใดความแค้นที่สั่งสมมานานย่อมถึงเวลาส่งคืนเช่นกัน