บทที่ 24 ขอข้าปรึกษาอาจารย์ก่อนนะ 1/1

อาการบาดเจ็บของฉีอ๋องกลายเป็นที่กล่าวถึงไปทั่วเมืองหลวง แม้ไม่ได้ออกมาจากปากของคนในแต่ขุนนางบางคนย่อมพูดคุยในครอบครัว บัดนี้ฉีอ๋องกลายเป็นคนพิการตาบอดใครเล่าจะยอมให้บุตรสาวมีสามีพิการ

เรื่องราวของฉีอ๋องค่อย ๆ แพร่กระจายจากเมืองหลวงไปยังตำบลและอำเภอต่าง ๆ ซึ่งสถานที่ได้รับข่าวนี้ก่อนใครย่อมหนีไม่พ้นอำเภอชิงอัน โดยเรื่องดังกล่าวก็เข้าหูของเสิ่นฮ่าวที่แวะทักทายบิดามารดาของตน

เพียงแต่เสิ่นฮ่าวไม่คิดว่าวันนี้ในร้านอาหารของครอบครัวจะมีคนจากตระกูลซู ที่ถูกส่งมาตามหาหมอฝีมือดีเพื่อช่วยรักษาฉีอ๋องนั่งอยู่ด้วย เมื่อชาวบ้านนึกถึงฝีมือการรักษาของเสิ่นฮ่าวเขาก็ถูกจับตามองทันที

“พวกเจ้าได้ยินข่าวของฉีอ๋องที่ถูกวางยาพิษในงานเลี้ยงหรือยังล่ะ”

“ไอหยา ข้าเพิ่งได้ยินจากพ่อค้าในเมืองหลวงพูดคุยกันมาหมาด ๆ ที่สำคัญหลังจากถูกวางยาพิษแล้วฉีอ๋องยังถูกนักฆ่าบุกเข้าไปลอบสังหารถึงในตำหนักด้วยนะ”

“หา! เรื่องมันร้ายแรงถึงเพียงนั้นเชียวรึ แต่นั่นคือฉีอ๋องที่ช่วยรักษาชายแดนของแคว้นและยังตีเอาเมืองชายแดนของศัตรูมาได้อีกหลายเมือง ทำไมถึงมีคนจ้องจะสังหารให้ตายด้วย”

“เฮ้อ จะเรื่องอันใดเสียอีกล่ะคงหนีไม่พ้นเรื่องความอิจฉาของพี่น้อง อย่างไรนั่นก็คือเชื้อพระวงศ์ที่มีโอกาสคว้าตำแหน่งรัชทายาทมิใช่หรือ”

“อืม จริงของเจ้าน่าสงสารฉีอ๋องเหมือนกันนะยังไม่ได้แต่งพระชายา ก็ต้องมาตาบอดเสียแล้วเช่นนี้คงไม่มีใครอยากส่งบุตรสาวเข้าตำหนักแน่ ๆ ถ้ามีหมอช่วยรักษาฉีอ๋องได้คงจะดีไม่น้อย”

ชาวบ้านกลุ่มดังกล่าวที่กำลังเห็นใจฉีอ๋องต้องพากันหันไปตามเสียงที่เรียกเจ้าของร้านเป็นตาเดียวกัน เมื่อนึกถึงฝีมือทางการแพทย์ของบุรุษผู้ที่ยามนี้ได้ชื่อว่าเป็นหมอรักษาคนได้เก่งและอายุน้อยที่สุดอีกด้วย

“ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าแวะมากินอาหารฝีมือพวกท่านขอรับ”

“อ้าว ฮ่าวเอ๋อร์เหตุใดวันนี้ถึงแวะมาที่ร้านเร็วได้ล่ะที่ร้านเก้าแก่หูไม่มีคนป่วยให้ตรวจแล้วหรือ” เสิ่นฮั่นถามกลับบุตรชายของตนซึ่งหลังจากไปร่ำเรียนวิชาแพทย์กับเซี่ยอู๋ซวง จนเริ่มลงมือรักษาคนอย่างจริงจังได้ครึ่งปีก็ช่วยชีวิตคนได้มากมายแล้ว

“โธ่ ท่านพ่อข้าช่วยรักษาพวกเขาและยังแนะนำวิธีการดูแลสุขภาพตามที่อาจารย์สอน หากพวกเขายังล้มป่วยอีกนั่นหมายความว่ามีคนละเลยไม่ทำตามอย่างไรล่ะขอรับ”

“ไหน ๆ ก็มาแล้วไปนั่งด้านหลังนะเดี๋ยวแม่เอาของกินไปให้”

“ขอบคุณท่านแม่ขอรับ”

ขวับ! “ข้านึกอะไรออกแล้ว!”

“อย่าบอกนะว่าเจ้าเองก็คิดเหมือนกับข้าน่ะ!”

“ใช่น่ะสิ เจ้าคิดว่าฝีมือการรักษาของท่านหมอเสิ่นก็เก่งกาจใช่ไหม ตั้งแต่ติดตามแม่นางน้อยผู้นั้นไปร่ำเรียนวิชาแพทย์เพียงครึ่งปีเท่านั้นเอง พอเริ่มรักษาล้วนมีแต่คนชื่นชมข้าได้ยินว่ามีครอบครัวเศรษฐีเป็นโรคเรื้อรัง

ท่านหมอคนอื่นต่างก็ส่ายหน้าว่ารักษาให้หายขาดไม่ได้จงทำใจ แต่พอตกมาถึงมือท่านหมอเสิ่นหลังทำการรักษาเพียงหนึ่งเดือนก็หายดี หลังจากพักฟื้นร่างกายจนแข็งแรงจึงกลับไปทำการค้าเหมือนเดิมได้แล้ว”

“โธ่ พวกเจ้าก็เคยเห็นมิใช่หรือที่แม่นางน้อยรักษามือบุรุษคนนั้นที่ถูกตัดเส้นเอ็นให้กลับมาจับดาบได้อีกครั้ง ภาพนั้นข้ายังจำติดตามอยู่เลยไม่คิดว่าเส้นเอ็นที่ขาดไปแล้วจะรักษาได้จริง ๆ”

การพูดคุยของชาวบ้านกลุ่มนี้เสิ่นฮ่าวล้วนได้ยินทุกคำอย่างชัดเจน แต่เขาไม่เคยโอ้อวดว่าตนนั้นเก่งกาจด้านการรักษาเพราะเซี่ยอู๋ซวงสอนไว้ว่า ชื่อเสียงนั้นควรมาจากปากของคนที่ได้รับการรักษาจริง ๆ ถึงจะน่าเชื่อถือ

แต่เรื่องเสิ่นฮ่าวมีคนอีกสองคนที่นั่งกินอาหารอยู่ในร้านหูผึ่งทันที ถึงขั้นลุกไปนั่งกับชาวบ้านเพื่อถามความเป็นมาเกี่ยวกับเรื่องของเสิ่นฮ่าว ก่อนจะตัดสินใจขอพบและพูดคุยเป็นการส่วนตัวอีกครั้ง