บทที่ 15 การรักษาที่น่าอัศจรรย์ 1/2

เซี่ยอู๋ซวงยกสายตาขึ้นมองเจียงหมิ่นนิ่ง ๆ นางมิได้แสดงออกว่าสงสาร แต่มองถึงความต้องการอยากรักษามือให้หายเพื่อมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่อตนเองต่างหาก

“หมอพวกนั้นรักษาไม่ได้แต่สำหรับข้าเรื่องนี้ยังถือว่าเล็กน้อยมาก เจ้าไม่ต้องคิดถึงคำพูดของหมอเหล่านั้นแค่เชื่อในฝีมือการรักษาของข้าก็พอ”

สิ้นเสียงเรียบเฉยของเซี่ยอู๋ซวงนางก็ยกมือขึ้นและในพริบตาถัดมากล่องโลหะสีเงินเล็ก ๆ ก็ปรากฏขึ้นบนโต๊ะไม้ เหตุการณ์แปลกประหลาดนี้ทำเอาเจียงหมิ่นถึงกับเบิกตากว้างเขาไม่เคยเห็นสิ่งของเช่นนี้มาก่อน

เซี่ยอู๋ซวงเปิดกล่องสีเงินที่ด้านในมีหลอดแก้วสีใสเรียงเป็นระเบียบ ซึ่งในหลอดแก้วนั้นมีของเหลวสีฟ้าอ่อนสะท้อนแสงให้เห็นตามมาด้วยการอธิบายว่าสิ่งนี้คืออะไร

“นี่คือยาฟื้นฟูเส้นประสาท”

เจียงหมิ่นตั้งใจฟังอย่างเงียบ ๆ ปล่อยให้เซี่ยอู๋ซวงอธิบายต่อไป “หลังจากฉีดมันเข้าไปบริเวณข้อมือของเจ้ามันจะช่วยกระตุ้นให้เส้นเอ็นและเนื้อเยื่อกลับมาผสานตัวใหม่อีกครั้ง”

เจียงหมิ่นขมวดคิ้วมุ่นแม้จะฟังไม่เข้าใจทั้งหมด แต่แค่คำพูดที่ว่าเส้นเอ็นข้อมือของเขาจะผสานตัวอีกครั้งก็เริ่มมีความหวัง

เซี่ยอู๋ซวงหยิบเข็มสีเงินขึ้นมาถือไว้และบอกถึงอาการที่จะเกิดขึ้น หลังจากที่นางฉีดยาดังกล่าวเข้าไปในร่างกายของเจียงหมิ่นอีกครั้ง

“ระหว่างการฟื้นฟูของเส้นเอ็นเจ้าจะรู้สึกเจ็บมากเจ้าต้องอดทนผ่านมันไปให้ได้ หากต้องการกลับมาจับดาบสังหารคนอีกครั้งเข้าใจไหม...”

เจียงหมิ่นก้มมองมือขวาของตนเองภายในใจกำลังคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมา มือข้างนี้ของเขาเคยจับดาบร่วมรบกับสหายในกองทัพมาหลายปี แต่เขากลับกลายเป็นเพียงคนไร้ค่าเพราะการหักหลังเขากำหมัดแน่น

“ต่อให้ต้องเจ็บปวดเจียนตายบ่าวจะอดทนผ่านมันไปให้ได้ขอรับ!”

เซี่ยอู๋ซวงไม่พูดอะไรอีกนางจับข้อมือเขาไว้แน่นก่อนจะแทงเข็มลงตรงแนวเส้นเอ็นที่เสียหายอย่างแม่นยำ เจียงหมิ่นไม่ทันตั้งตัวสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกฉีดของเหลวสีฟ้าซึ่งมันค่อย ๆ ไหลเข้าสู่ร่างกาย

แรก ๆ ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ไม่กี่อึดใจต่อมาความร้อนสายหนึ่งก็พุ่งจากข้อมือขึ้นไปถึงหัวไหล่อย่างรุนแรง “อึก!”

เจียงหมิ่นกัดฟันแน่นเส้นเลือดบนลำคอปูดขึ้นทันที ความเจ็บปวดราวกับมีคมมีดนับพันกำลังกรีดลึกเข้าไปในแขน กล้ามเนื้อที่เคยตายด้านมานานหลายเดือนเริ่มกระตุกอย่างรุนแรง

เสียงกระดูกลั่นเบา ๆ ดังขึ้นภายในแขนเซี่ยอู๋ซวงรีบกดไหล่เขาไว้ เพื่อให้กระบวนการรักษาเป็นไปอย่างต่อเนื่อง

“อย่าขยับเด็ดขาดตอนนี้เส้นเอ็นและเส้นประสาทกำลังเชื่อมตัว!”

ด้านข้างขมับของเจียงหมิ่นเริ่มมีเหงื่อไหลซึมออกมาจนลามไปทั่ว นิ้วมือขวาที่เคยไร้ความรู้สึกมานานเริ่มเกิดอาการชาจากนั้นจึงค่อย ๆ กลายเป็นความเจ็บปวดอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม

“อ๊าก!” เสียงคำรามดังออกจากลำคอจนเสียงนั้นเล็ดรอดออกไปด้านนอกห้องเขากัดฟันจนเลือดซึมที่มุมปาก

ยามนี้แขนขวาของเขายังสั่นไม่หยุดเซี่ยอู๋ซวงมองอาการตอบสนองอย่างละเอียด ดวงตาของนางนั้นสงบนิ่งราวกับว่ากำลังเฝ้ามองการทดลองที่คุ้นเคย

“เจ้าอดทนได้ดีมาก…ตอนนี้กล้ามเนื้อเริ่มตอบสนองแล้ว”

ความเจ็บปวดที่เพิ่งเกิดขึ้นค่อย ๆ ลดลงเจียงหมิ่นแทบจะหมดแรง แต่ขณะนั้นเองนิ้วมือข้างขวาของเขากลับเริ่มขยับไปมาเจียงหมิ่นชะงักกับความอัศจรรย์ตรงหน้า

ดวงตาคมแข็งกร้าวสั่นไหวอย่างรุนแรงทั้งยังมีน้ำใส ๆ รื้นขึ้นมา เขามองมือของตนเองอย่างไม่อยากเชื่อนิ้วมือที่ขยับไม่ได้มานานถึงสามปีกลับมาขยับได้อีกครั้งแล้ว

“คะ คะ คุณหนูมือ ๆ ของข้า…”

“หึ ใช่มือของเจ้าหายดีแล้วและอีกไม่นานมือข้างนี้ย่อมใช้อาวุธแก้แค้นกับคนที่ทำลายชีวิตของเจ้าอย่างแน่นอน”

“ฮึก ขอบคุณคุณหนูที่มอบชีวิตใหม่ให้กับบ่าวอีกครั้ง ชีวิตนี้ของบ่าวจะขอรับใช้คุณหนูจนกว่าชีวิตจะหาไม่ขอรับ” เจียงหมิ่นถึงกับลงไปคุกเข่าโขกศีรษะเพื่อขอบคุณผู้ให้ชีวิตใหม่แก่ตนอย่างเซี่ยอู๋ซวงอย่างเต็มใจ

“ลุกขึ้นเถิด วันนี้มือของเจ้าเพิ่งฟื้นตัวอย่าเพิ่งทำอันใดมากเกินไป พักผ่อนให้มากแล้วพรุ่งนี้เช้าค่อยลองออกกำลังกายด้วยการใช้หมัดดูก่อน ถ้าไม่รู้สึกตัดขัดค่อยทดลองจับดาบก็ยังไม่สาย”

“บ่าวจะทำตามคำแนะนำของคุณหนูอย่างเคร่งครัดขอรับ”

“กลับออกไปด้านนอกกันเถิด”

เซี่ยอู๋ซวงเปิดประตูพาเจียงหมิ่นกลับออกมาก็เรียกความสนใจของสตรีทั้งสามคนทันที แต่ไม่มีใครเอ่ยถามอันใดมีเพียงเซี่ยอู๋ซวงที่สั่งงานเกี่ยวกับที่พักของลูกน้องคนใหม่ เพียงแค่พูดได้ไม่กี่คำเสียงเรียกหาอาจารย์ของเสิ่นฮ่าวก็ดังมาแต่ไกล

“แม่นมหลิน ลู่เจีย พวกเจ้าช่วย...”

“ท่านอาจารย์...ศิษย์เสิ่นฮ่าวมาแล้วขอรับ”

เสิ่นฮ่าวก้าวเท้ามาหยุดตรงหน้าเซี่ยอู๋ซวงด้วยรอยยิ้มที่บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าเขาทั้งตื่นเต้นและดีใจ กับการจะได้ร่ำเรียนวิชาแพทย์อันล้ำเลิศกับเซี่ยอู๋ซวงในอีกไม่ช้า

“มาแล้วรึ แม่นมหลินนี่คือลูกศิษย์ของข้าเขาจะเรียนด้านวิชาแพทย์ คนที่ข้าบอกกับท่านไปก่อนหน้านี้ให้เขาพักอยู่ร่วมกับเจียงหมิ่นก็แล้วกัน ส่วนชิงเสวี่ยก็พักอยู่ห้องติดกับท่านเพราะนางต้องฝึกร่างกายแต่เช้าทุกวัน”

“เจ้าค่ะคุณหนูบ่าวจะจัดการให้เรียบร้อย”

“อืม เอาล่ะตอนนี้หมดเรื่องแล้วทุกคนแยกย้ายกันไปพักผ่อนเถิด ข้าจะกลับเรือนเพื่อเตรียมการฝึกและตำราแพทย์ให้พร้อมสำหรับพวกเขา”

“คุณหนูค่อย ๆ เดินเจ้าค่ะ”

“ไว้เจอกันขอรับอาจารย์”

เซี่ยอู๋ซวงแยกกลับเรือนที่พักของตนเพียงลำพังปล่อยให้คนที่พามาเป็นหน้าที่ของแม่นมหลินกับลู่เจีย ในการจัดเตรียมที่พักให้กับคนทั้งสามก่อนจะเริ่มฝึกฝนตามวิธีที่นางเคยฝึก พวกเขาต้องพักผ่อนให้เพียงพอเพื่อเตรียมร่างกายให้พร้อมเสียก่อนไม่เช่นนั้นร่างกายอาจรับไม่ไหว