บทที่ 12 ลูกน้องคนที่สองและสาม 1/1

ภายในร้านขายผ้าเซี่ยอู๋ซวงมีลู่เจียคอยช่วยเลือกว่าจะใช้ผ้าชนิดใดในการตัดชุดใหม่ ซึ่งจะแยกเป็นชุดของสตรีทั่วไปและชุดเอาไว้ฝึกร่างกาย โดยซื้อผ้าโทนสีเข้มไปหลายผับเพราะคำนวณเผื่อลูกน้องของนางอีกสามคน

หลังจากจ่ายเงินค่าผ้าพับแล้วในรถม้าจึงกลายเป็นสถานที่เก็บของไปโดยปริยาย เซี่ยอู๋ซวงไม่ใช่คนเรื่องมากนางสามารถนั่งด้านนอกได้ แค่เพียงรถม้าเคลื่อนตัวจากร้านขายผ้ามาได้ไม่ไกลรถม้าก็ต้องหยุดอยู่กับที่

เมื่อมีคนสองคนถูกลากออกมาและโยนลงถนนอย่างไร้ความปราณี ลู่เจียแทบดึงเชือกไม่ทันยังดีที่ได้เซี่ยอู๋ซวงช่วยไม่เช่นนั้นม้าอาจจะตกใจจนทำร้ายคนที่ขวางอยู่ด้านหน้า

ตุ้บ! อั่ก ตุ้บ! โอ้ยย “พวกเจ้าสองคนไปให้พ้น!”

“ทำไมล่ะท่านหมอข้าพยายามทำงานเก็บเงินเพื่อมารักษามือของข้า คราวก่อนท่านยังบอกว่าใช้เงินแค่สองตำลึงแต่มาวันนี้เหตุใดค่ารักษาถึงแพงกว่าเดิมหลายเท่านัก”

“อูยย เจ็บชะมัดสะโพกข้ายังอยู่ดีใช่ไหม...ใช่! พี่ชายท่านนี้พูดไม่ผิดคราวก่อนข้าก็อยู่ในเหตุการณ์สามารถเป็นพยานได้ แต่พี่ชายท่านโชคดีแล้วที่ไม่ได้รักษากับโรงหมอหวนชุนน่ะ”

“ทำไมเจ้าถึงพูดเช่นนั้นเจ้าเองก็เป็นหมอของที่นี่มิใช่หรือ?”

เจียงหมิ่นอดีตนายกองทหารที่ฝีมือดีคนหนึ่งทั้งที่อนาคตของเขากำลังจะได้เลื่อนขั้นแล้วแท้ ๆ แต่เพราะคนเรารู้หน้าไม่รู้ใจถึงจะเป็นสหายที่คบหามานานก็ใช่ว่าจะไว้วางใจได้เสมอไป

เพราะความดีความชอบของเจียงหมิ่นถูกสหายแย่งไปหน้าด้าน ๆ ด้วยการปลอมเป็นทหารของศัตรูใช้ดาบฟันไปที่ข้อมือขวาข้างถนัดของเขา รวมถึงบาดแผลอีกหลายแห่งบนร่างกายล้มกองกับศพทหารคนอื่น ๆ

จนกองทัพแคว้นเป่ยเหลียงมีชัยชนะเขาจึงถูกช่วยให้มีชีวิตรอด แต่มือที่ไม่สามารถจับอาวุธได้อีกทำให้เขาขึ้นชื่อว่าเป็นคนพิการจึงต้องลาออกจากกองทัพ รับเงินชดเชยเพียงไม่กี่ตำลึงกลับมาใช้ชีวิตที่บ้านเกิด

ด้วยคิดเสมอว่าอาการบาดเจ็บที่มือของตนอาจมีทางรักษาให้หาย จึงพยายามทำงานเก็บเงินมาตลอดหลายเดือนแต่วันนี้เขากลับถูกปฏิเสธ จากปากของท่านหมอที่เคยตรวจดูอาการของตน

ส่วนคนที่บอกว่าเจียงหมิ่นโชคดีนั้นเขาเองเป็นหมอฝึกหัดของที่นี่ แม้จะมีอายุเพียงยี่สิบปีแต่ความจำและการชอบศึกษาตำราด้านการแพทย์ เขาสามารถทำได้ดียิ่งกว่าคนที่เป็นหมอมาก่อนเขาเกือบสิบปีเสียอีก

‘เสิ่นฮ่าว’ แม้จะเป็นเพียงบุตรหลานร้านขายอาหารเล็ก ๆ ในอำเภอ แต่ความฝันที่อยากเป็นหมอตั้งแต่เด็กครอบครัวไม่เคยขัดขวางแต่อย่างใด มีแต่สนับสนุนและขยันทำงานเพื่อซื้อตำราเกี่ยวกับสมุนไพรและโรคต่าง ๆ ให้บุตรชายได้ศึกษาอยู่เสมอ

“หึ ที่ข้าพูดเช่นนั้นเพราะโรงหมอหวนชุนรักษาคนด้วยสมุนไพรทั่วไป มิได้ใช้สมุนไพรคุณภาพดีอย่างที่บอกกับญาติพี่น้องของคนป่วยเลยสักนิด ค่ารักษาก็เรียกแพงบางคนต้องเป็นหนี้ก็เพราะหมอเห็นแก่ตัวของที่นี่ทั้งนั้น”

“เสิ่นฮ่าวเจ้าหุบปากไปเลยนะพวกข้าเป็นหมอจะทำกับคนป่วยอย่างที่เจ้าว่ามาได้อย่างไร” ไป๋จิ้งหมออีกคนที่อิจฉาเสิ่นฮ่าวมาหลายปีช่วยแก้ต่างแทนโรงหมอทันทีเพราะเรื่องนี้เขาก็ได้รับผลประโยชน์ร่วมด้วย

“ข้าพูดความจริงเหตุใดต้องกลัวไหน ๆ วันนี้ก็ถูกพวกเจ้าไล่ออกแล้ว ความชั่วของพวกเจ้าข้าจะประจานให้ชาวบ้านได้รู้จะได้ไม่ต้องมารักษาโรคกับหมอหน้าเงินอย่างพวกเจ้าอีก” เสิ่นฮ่าวที่ถูกกีดกันไม่เคยได้รับโอกาสในการรักษาคนป่วย

“จะ จะ เจ้าอย่าได้พูดจาพล่อย ๆ ใส่ร้ายโรงหมอของข้านะเสิ่นฮ่าว ทุกคนอย่าไปฟังเจ้าหมอฝึกหัดที่ยังไม่เคยรักษาคนเด็ดขาดมันโกหก”

แต่ท่าทีร้อนรนของไป๋จิ้งกลับสร้างความสงสัยแก่ชาวบ้านที่พาคนในครอบครัวมาเพื่อรักษาที่นี่ ทุกคนต่างหยุดและแอบกระซิบคุยกันเกี่ยวกับเรื่องการรักษาจากท่านหมอของโรงหมอหวนชุนจนเสียงดังระงม

เสิ่นฮ่าวลุกขึ้นยืนได้ก็ไปช่วยประคองเจียงหมิ่นเพราะแผลที่ข้อมือยังไม่หายดี ทำให้การพยุงตัวด้วยตนเองทำได้ค่อนข้างลำบากอยู่บ้าง

“ขอบใจท่านมาก”

“ฮ้าย ขอบคุณอันใดกันเราต่างก็ถูกคนพวกนี้ทำร้ายทั้งคู่มิใช่หรือ”

เซี่ยอู๋ซวงที่นั่งฟังอยู่บนรถม้าและคอยสังเกตคนทั้งสองที่ถูกโรงหมอโยนออกมา พอเงยหน้ามองท้องฟ้าก็คิดว่านางควรลงมือและพาทั้งสองคนกลับไปเรือนฝึกตนได้แล้ว

ร่างบางเดินแหวกผู้คนเข้าไปด้วยใบหน้าเรียบนิ่งรอบตัวแผ่ไอสังหารชาวบ้านที่ขยับหลีกทางให้ถึงกับขนลุก เซี่ยอู๋ซวงยืนห่างจากเสิ่นฮ่าวสองก้าวพร้อมประกาศเรื่องการรักษามือให้กับเจียงหมิ่น

“ตั้งชื่อโรงหมอจนผู้คนนับถือหลงเข้ามาเสียเงินรักษาโรคมากมาย หวังว่าจะมีชีวิตอยู่กับบุตรหลานได้นานขึ้นอีกสักหน่อย แต่ที่ไหนได้ยาที่หมอใช้รักษากลับทำให้ชีวิตยิ่งสั้นลงเสียอย่างนั้น”

“แล้วเจ้าเป็นใครอีกหรือว่าเป็นพวกเดียวกับสองคนนี้” ไป๋จิ้งหันไปถามเอาความกับหญิงสาวที่ใช้วาจาดูถูกโรงหมอที่ตนทำงานอยู่

“ข้าเป็นใครเจ้าไม่จำเป็นต้องรู้ ส่วนเรื่องการรักษามือของบุรุษผู้นี้ข้าจะเป็นคนรักษาให้เขาเองและไม่คิดเงินแม้แต่อีแปะเดียว”