บทที่ 11 ขายยาได้ราคาดี 1/2

ด้วยแววตาที่นิ่งสงบเวลาพูดไม่มีการตื่นตระหนกเถ้าแก่หูจึงพูดต่อ “แล้วเจ้ามียาอันใดมาขายบ้างล่ะวันนี้สรรพคุณของยาดีหรือไม่”

เซี่ยอู๋ซวงหยิบยาทั้งสามชนิดวางลงบนโต๊ะและอธิบายให้เถ้าแก่หูฟัง ว่ายาของนางแต่ละชนิดมีไว้ทำอันใดกับคนป่วยบ้าง

“วันนี้ข้านำยาที่ปรุงมาทั้งหมดสามชนิดมียาลดไข้ ยาฟื้นฟูกำลัง และยาห้ามเลือด ซึ่งยาของข้าใช้ได้ผลดีกว่ายาของโรงหมอทั่วไปถึงสามเท่าท่านเชื่อหรือไม่?”

“โอ๋ว มันดีถึงเพียงนั้น ถ้าเป็นอย่างที่เจ้าพูดข้ายินดีรับซื้อในราคาสูง แล้วเจ้ามีวิธีพิสูจน์ให้ข้าเชื่ออย่างไรดีล่ะ” เถ้าแก่หูยังไม่เชื่อว่ายาที่อยู่บนโต๊ะจะดีจริงอย่างที่เซี่ยอู๋ซวงพูดนอกจากจะได้เห็นกับตาตนเอง

“หึ แน่นอนว่าข้าย่อมมีวิธีพิสูจน์ให้เถ้าแก่เห็นเต็มสองตาตอนนี้เลย เจ้า...ยื่นมือออกมา” เซี่ยอู๋ซวงพูดจบก็เรียกลูกจ้างของเถ้าแก่หูมาทดลอง

“หา! ข้าหรือ...”

“เจ้านั่นแหละถ้าเกิดอะไรขึ้นข้าจะเรียกร้องค่าชดเชยจากนางให้เอง”

“กะ กะ ก็ได้ขอรับเถ้าแก่”

หลี่เซิงเข้าไปหาเซี่ยอู๋ซวงอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เมื่ออยู่ในระยะที่พอดีจึงยื่นมือของตนออกไป ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่เซี่ยอู๋ซวงใช้มีดสั้นที่พกไว้ตวัดลงไปบนหลังมือของหลี่เซิงอย่างรวดเร็ว

ฉับ! อ่ะ! โอ้ย เมื่อได้บาดแผลเพื่อทดสอบสรรพคุณของยาแล้วเซี่ยอู๋ซวงก็หยิบขวดยาห้ามเลือดมาโรยลงแผลทันที

จากเดิมที่มีเลือดสีแดงสดไหลออกมาจากแผลเพียงสองลมหายใจ เลือดก็หยุดไหลและความเจ็บจากแผลก็ลดลงตามไปด้วย

“ถะ ถะ เถ้าแก่ท่านเห็นหรือไม่มันหยุดแล้วเลือดหยุดไหลจริง ๆ”

“เป็นไปได้อย่างไร! อย่างน้อยแผลที่มีเลือดไหลขนาดนี้ก็ต้องใช้เวลาหลายจิบชาถึงจะหยุด ยานี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว...ซื้อ! ข้าจะซื้อทั้งหมด...เจ้ามีเท่าไหร่ข้าเอาทุกอย่างว่าราคามาได้เลย”

“วันนี้ข้านำมามียาห้ามเลือดห้าสิบขวด ๆ ละแปดตำลึง ยาลดไข้จำนวนหนึ่งร้อยชุด ๆ ละสองร้อยอีแปะ ยาฟื้นกำลังยี่สิบขวด ๆ ละสองตำลึง รวมทั้งหมดที่เถ้าแก่ต้องจ่ายคือหนึ่งร้อยตำลึงเงินพอดี” เซี่ยอู๋ซวงคำนวณยอดเงินที่นางจะได้จากเถ้าแก่หูอย่างแม่นยำ

“ได้ หลี่เซิงเจ้าไปหยิบตั๋วเงิน...”

“ข้าไม่รับเป็นตั๋วเงินขอเปลี่ยนเป็นก้อนตำลึงกับเหรียญอีแปะดีกว่า” ที่นางไม่รับเป็นตั๋วเงินเพราะก้อนตำลึงกับเหรียญอีแปะใช้สอยได้ง่ายกว่า

“ทำตามที่นางบอกไปเร็วเข้า”

“ขอบคุณเถ้าแก่หูที่เข้าใจ”

เมื่อเห็นถึงสรรพคุณของยาที่เซี่ยอู๋ซวงนำมาขายให้กับตนไม่ว่านางจะพูดอันใดเถ้าแก่หูย่อมทำตามอย่างง่ายดาย แม้ราคาของยาทั้งสามชนิดรวมกันแล้วจะดูแพงไปสักหน่อยแต่เขาสามารถขายในราคาสูงได้อยู่แล้ว

ภายหลังได้รับเงินจากการขายยาแล้วเซี่ยอู๋ซวงไม่รั้งอยู่ที่นี่นานนัก เพราะมีเรื่องอื่นรอนางอยู่ยามออกจากร้านสมุนไพรซิ่งหลินเก๋อมาขึ้นรถม้า เถ้าแก่หูยังเดินตามมาส่งและไม่ลืมกำชับนางเรื่องยาอีกครั้ง

“คุณหนูค่อย ๆ เดินหากท่านปรุงยาได้จำนวนมากอย่าลืมนำมาขายให้กับข้าอีกนะ”

“หึ พบเจอคู่ค้าที่คุยกันง่ายข้าย่อมไม่หนีไปหาคู่ค้าคนอื่นแน่นอน”

“คุณหนูจะไปที่ไหนต่อหรือเจ้าคะ?” ลู่เจียถามเจ้านายให้แน่ใจนางจะได้เลือกเส้นทางบังคับรถม้าได้สะดวก

“ไปร้านขายผ้าข้าต้องการซื้อผ้าสีเข้มหลายพับไปตัดเสื้อผ้าชุดใหม่”

“เจ้าค่ะบ่าวจะพาไปเดี๋ยวนี้”

เพียงแต่การไปถึงร้านขายผ้าของเซี่ยอู๋ซวงกลับมีเหตุการณ์ให้นางต้องออกหน้าอีกครั้ง เมื่อคนที่เกิดเรื่องมีลักษณะตรงตามความต้องการที่คิดเอาไว้พอดี

ส่วนสองคนเมื่อได้รับการช่วยเหลือจากเซี่ยอู๋ซวงพวกเขาก็สัญญาว่า จะภักดีต่อนางไม่มีวันทรยศหักหลังอย่างแน่นอน ซึ่งลูกน้องคนใหม่ทั้งสองนี้เซี่ยอู๋ซวงพอใจมากเพราะทำตามคำสั่งของนางได้โดยไม่ต้องพูดให้มากความ