บทที่ 10 ขายยาได้ราคาดี 1/1

สามเค่อต่อมาลู่เจียก็บังคับรถม้าพาเซี่ยอู๋ซวงมาถึงอำเภอชิงอัน โดยจุดหมายปลายทางของการมายังอำเภอชิงอันคือการหาเงินส่วนหนึ่ง และอีกส่วนหนึ่งคือมองหาคนที่เหมาะสมจะนำมาฝึกฝนเป็นลูกน้องเพิ่มเติม

“ลู่เจียไปร้านขายสมุนไพรที่ใหญ่ที่สุดในอำเภอ”

“เจ้าค่ะคุณหนู”

เซี่ยอู๋ซวงออกคำสั่งเสร็จก็นึกถึงยาที่นางต้องการนำออกมาขายเพื่อหาเงินไปซื้อผ้าสำหรับตัดชุดใหม่ เพราะที่เรือนฝึกตนมีแต่เสื้อผ้าเก่า ๆ รวมถึงการจ่ายค่าจ้างบ่าวไพร่ ค่าวัตถุดิบทำอาหารเลี้ยงคนอีกหลายสิบชีวิต

ส่วนยาที่นำออกมาล้วนเป็นยาในห้องทดลองที่ใช้ได้ผลดีทั้งสิ้น สำหรับนางอาจไม่ได้มองว่าเป็นยาวิเศษแต่เมื่อนำมาขายในโลกนี้แล้ว แค่ยาห้ามเลือดเถ้าแก่ร้านสมุนไพรยังแทบจะก้มกราบนาง

รถม้าคันเล็ก ๆ มาหยุดตรงหน้าร้านสมุนไพรที่ใหญ่กว่าทุกร้าน ลู่เจียลงไปรอรับเซี่ยอู๋ซวงที่มีตะกร้าสานใบขนาดกลางสะพายอยู่บนหลัง ซึ่งภายในตะกร้าใบนี้เป็นยาที่นางจะนำมาขายโดยใช้ผ้าสีทึบปิดไว้อีกที

เมื่อเดินเข้าไปในร้านลูกจ้างของร้านถือว่ามีมารยาทให้การต้อนรับดี เซี่ยอู๋ซวงพยักหน้าและคิดว่าการค้ากับร้านขายสมุนไพรร้านนี้คงไม่มีปัญหา

“สวัสดีขอรับไม่ทราบว่าพวกท่านต้องการซื้อยาเกี่ยวกับโรคอันใดรึ”

“พี่ชายบอกท่านตามตรงข้ากับคุณหนูไม่ได้มาซื้อยาสมุนไพรหรอก แต่อยากมาทำการค้าเกี่ยวกับยาสมุนไพรให้เถ้าแก่ของท่านช่วยพิจารณา ไม่ทราบว่าเถ้าแก่ของพี่ชายอยู่ที่ร้านหรือไม่จ้ะ” ลู่เจียเป็นคนให้คำตอบลูกจ้างเพราะเซี่ยอู๋ซวงมอบหมายหน้าที่ให้กับนาง

“แล้วเจ้าพอจะมีตัวอย่างของยาให้ข้าดูสักหน่อยได้หรือไม่ละแม่นาง ข้าจะได้ไปรายงานให้เถ้าแก่ทราบว่ามียาอันใดบ้างน่ะ”

คำตอบครั้งนี้เป็นเซี่ยอู๋ซวงที่ตอบกลับไป “มียาห้ามเลือด ยาลดไข้ ยาฟื้นกำลัง ข้ารับประกันว่านี่เป็นยาที่จะสร้างชื่อให้ร้านสมุนไพรในพริบตา”

ลูกจ้างคนดังกล่าวหยิบขวดยาห้ามเลือดมาเปิดฝาและดมกลิ่นยา แต่เขาไม่สามารถแยกสมุนไพรที่เป็นส่วนผสมของยานี้ทั้งหมดออกมาได้นั่นหมายความว่าผู้คิดค้นจะต้องมีความรู้และความชำนาญระดับปรมาจารย์

“เจ้าเก็บยาไว้แล้วตามข้าไปที่ห้องรับรองด้านหลังประเดี๋ยวข้าจะไปรายงานให้เถ้าแก่ทราบก่อน”

“ขอบคุณพี่ชายมาก คุณหนูส่งตะกร้ามาให้บ่าวช่วยถือเถิดเจ้าค่ะ”

“ไม่เป็นไรของแค่นี้ข้าแบกได้สบายมากเข้าไปกันเถิด”

เซี่ยอู๋ซวงเป็นคนรู้ขอบเขตแม้นางสามารถทำตัวสูงส่งตามฐานะได้ แต่นั่นมันสำหรับคนที่ยึดถือความคิดแบบเดิม ๆ มิใช่คนที่มาจากโลกอนาคตที่ทุกคนล้วนมีสิทธิ์ใช้ชีวิตอย่างให้เกียรติกัน

ด้านลูกจ้างของร้านสมุนไพรหายไปอีกห้องหนึ่งที่อยู่ด้านหลังร้าน เพื่อรายงานเถ้าแก่ว่ามีคนนำยามาเสนอขายให้กับทางร้านและกำลังรออยู่ยังห้องรับรอง

“เรียนเถ้าแก่หูเชิญท่านไปยังห้องรับรองสักประเดี๋ยวเถิดขอรับ เมื่อครู่มีหญิงสาวสองคนนำยาสมุนไพรมาเสนอขายให้กับท่านข้าจึงให้นั่งรอ และมารายงานท่านให้ทราบเพราะยาของนางข้าแยกแยะสมุนไพรไม่ออก”

“หือ เจ้าไม่เคยทำงานผิดพลาดมาก่อนนี่ พวกนางทำได้อย่างไรถึงขั้นผสมยาสมุนไพรจนเจ้ายังแยกแยะไม่ได้ ไปพาข้าไปพบพวกนาง”

“เชิญเถ้าแก่ขอรับ”

เซี่ยอู๋ซวงนั่งรออย่างสบาย ๆ ไม่มีท่าทีเคร่งเครียดหรือเร่งรีบให้เห็น เมื่อเห็นว่ามีผู้อาวุโสเดินเข้ามาจึงลุกขึ้นโค้งศีรษะเล็กน้อยให้อีกฝ่ายเท่านั้น

“เถ้าแก่คุณหนูท่านนี้ก็คือคนที่ข้าบอกกับท่านขอรับ”

“เชิญนั่ง ๆ คนของข้าบอกว่าเจ้านำยามาขายงั้นหรือ?”

“ใช่แล้ว นี่เป็นยาที่ข้าปรุงมันด้วยตนเองจากสูตรลับที่สืบทอดกันมาจากตระกูลท่านแม่ข้า” เซี่ยอู๋ซวงกล่าวอ้างอย่างไหลลื่นแม้แต่ลู่เจียที่ยืนฟังยังตะลึงกับการหาเหตุผลให้มีความน่าเชื่อถือของนาง