หากอยากได้ก็จะให้!!

“ฮูหยินเจ้าขา อย่ามัวแต่ยืนสงสัยสิ่งใดเลยเจ้าค่ะ คนตระกูลเล่อมาขอยืมเสบียงอีกแล้วเจ้าค่ะ คราที่แล้วมาขอไปก็ยังมิคืนเลยเจ้าค่ะ!!” นางกลับมายังเหตุการณ์ตรงหน้าอีกครา ก่อนจะหันไปมองเห็นคนสอง สามคนพร้อมเกวียน2เล่ม แล้วได้แต่ตบอก

“ตระกูลเล่องั้นหรือ?” นางจำได้ว่าตระกูลเล่อคือตระกูลของบ้านสตรีที่คนลือว่าเป็นเมียน้อยของสามีนาง!! และเหตุการณ์นี้หากจำไม่ผิด ตัวละครที่นางมาอาศัยอยู่นี้จะไม่ยินยอมให้ยืมเสบียงอีก เพราะใกล้หนาวเต็มที นางกลัวคนในจวนจะอด

สุดท้ายเป็นอย่างไรเล่า…นางโดนคนพวกนั้นด่าว่าใจดำอำมหิต เรื่องถึงหูสามีที่อยู่ในค่ายทหารเขาถึงกลับมาจัดการนางด้วยตนเอง โดยการให้นางคุกเข่าขอโทษคนสกุลเล่อกลางลมหนาว!!

“เช่นนั้น…ก็ให้พวกเขาไปเถอะ!!” นางหันไปตอบสาวใช้เบาๆ แต่สาวใช้คนสนิทที่แฝงตัวอยู่ข้างกายนางมาหลายปีกลับเบิกตากว้าง เพราะหากเป็นเช่นนี้มันคือการผิดแผน!!

“ซางซวน เจ้าเองก็รู้จักมักจีกับคุณหนูเล่อที่เป็นเพื่อนเล่นวัยเด็กของสามีข้ามิใช่หรือ? เรื่องแค่นี้ต้องให้ข้าบอกเจ้าด้วยหรือไง ว่าต้องทำสิ่งใดหน่ะ!!” นางเดินไปยืนอยู่ข้างหน้าคนบ้านเล่อ ก่อนจะยิ้มรับด้วยท่าทีเป็นมิตร

“มาขอยืมเสบียงใช่หรือไม่?” นางถามเสียงอ่อนหวาน ผิดคาดไปจากที่คนพวกนี้คิด เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา นางยกถังน้ำมาสาดบ้าง ใช้ไม้กวาดไล่ตีบ้าง หากสามีอยู่นางจะถูกเขาด่าต่อหน้าคนบ้านเล่อเสมอ และสุดท้ายจบที่สามีขนเสบียงให้พวกเขายืมไป1ใน4ส่วนทุกที!!

“อะ เอ่อ ใช่!! หากวันนี้ฮูหยินท่านแม่ทัพจะขัดขวางก็จงรู้เอาไว้ว่า ท่านแม่ทัพกำลังเดินทางกลับมา หากเขามาเจอว่าท่านใจดำ เกรงว่าจะได้คุกเข่าต่อหน้าประชาชีอีกหลายหน!!” สตรีผู้นึงที่ดูแล้วคงจะเป็นแม่บ้านในจวนเล่อ เอ่ยด้วยท่าทีหยิ่งผยอง

“ใครว่ากันหล่ะ ข้าคือภรรยาท่านแม่ทัพซางอันอวี๋เชียวนะ!! จะใจร้ายผิดนิสัยสามีได้อย่างไร? วันนี้อยากได้อะไรบ้างหล่ะ“ นางแสดงท่าทีใจเย็นอย่างประหลาด จนคนพวกนั้นนิ่งอึ้ง

กรุบ กรุบ กรุบ เสียงเท้าม้าที่วิ่งมาด้วยความเร็วทำนางเลิกคิ้วสงสัย แต่ไม่นานบ่าวเฝ้าประตูก็คลายความสงสัยให้นาง

”ท่านแม่ทัพหกลับมาจากค่ายทหารแล้วขอรับ!!“ นางพยักหน้ารับ ค่ายทหารอยู่ห่างจากบ้านไปเพียง10ลี้ แต่เขาผู้นั้น…ในนิยายบอกว่าเขากลับบ้านเพียงเดือนละ2หน คือตอนมาขนเสบียงช่วยบ้านสตรีอันเป็นที่รัก และตอนมาขอหย่ากับนาง!!

”ข้าอยากเห็นหน้าสามีของข้าในชาตินี้อยู่พอดี!!“