ขอหย่าตอนใกล้สิ้นลม

ชีวิตของชุนเซียนในปี2050นั้นมีครบทุกอย่างในวัย89ปี ทั้งลูกๆหลานๆและสามีผู้ร่วมทุกข์สุขด้วยกันมา แต่ใครเลยจะคิด ตอนที่กำลังจะจากไปด้วยโรคชรา สามีอันเป็นที่รักกลับมากระซิบข้างหูทำหัวใจเธอหยุดเต้นทันทีพร้อมน้ำตาอาบแก้ม

“ชุนเซียน ชาตินี้พี่ซื่อสัตย์กับเธอแล้ว ชาติหน้าหากมีจริงอย่าผูกใจรักกันอีกเลยให้พี่ได้ใช้ชีวิตคู่กับหยางเหมยเถอะ ชาตินี้เธอขัดขวางความรักของพี่และอาเหมยแล้ว ปล่อยวางเสีย เธอต้องช่วยพี่ภาวนานะ!!”

คนที่ใกล้สิ้นลมเต็มทีเบิกตากว้าง เธอปล่อยหยาดน้ำตาค่อยๆไหล แรงจะเอื้อนเอ่ยยังไม่มี ในใจมีแต่คำถามหยางเหมยนั่น…เธอเป็นน้องสาวฉันนะ!! แล้วฉันไปขัดขวางพวกมันตอนไหนกัน!!

ตึก ตึก ตึก

“ฮูหยินเจ้าคะ? ตื่นเถิดเจ้าค่ะมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นแล้ว” เสียงเรียกที่ไม่คุ้นหูทำเปลือกตาบางค่อยๆขยับขึ้นลงจนสุดท้ายก็ตื่นได้เต็มตา

“อ่าา ปวดเมื่อยชะมัดเป็นคนแก่นี่ไม่ดีเลยสักนิด ฮ่าวววว” คนที่พึ่งตื่นบิดซ้ายบิดขวา ก่อนที่ดวงตาคู่งามจะเห็นฝ่ามือที่ควรจะเหี่ยวย่นกลายเป็นเรียบตึง นวลเนียนและมีเลือดฝาด!!

เท่านั้นยังไม่พอ บริเวรห้องนอนที่ควรจะเป็นบ้านปูนในย่านชุมชนกลับเป็นผนังไม้!! พื้นไม้!! แล้วก็…

“การตกแต่งแบบนี้นี่มันอะไรกัน!!” ยังไม่ทันจะหาคำตอบให้ตัวเอง จู่ๆเสียงคนที่ยืนอยู่ข้างนอกก็ดังขึ้นมาอีกหน

“ฮูหยินเจ้าคะ หะ หากยังไม่ตื่น จะ…จะถูกปล้นคลังเสบียงอีกแล้วนะเจ้าคะ!!” คำพูดนั้นทำเธอรีบลุกขึ้นไปเปิดประตูกว้าง กลิ่นดอกท้อที่โชยมาพร้อมลมหนาวที่ปะทะหน้าทำเธอหลับตาปี๋

“ฮูหยิน!!” เมื่อยืนนิ่งให้สมองประมวลผล ภาพความทรงจำผุดขึ้นมาเป็นดอกเห็ด

“ทำไมเหตุการณ์พวกนี้มันคุ้นๆ เหมือน…นิยายที่ข้าอ่าน!!” เมื่อพึมพำจบก็ต้องแปลกใจตัวเอง

“เมื่อกี้ ข้าพ่นภาษาโบราณออกมางั้นหรือ? อุ๊บ!!”