หากอยากได้ก็จะให้!!2

ตึก ตึก ตึก

เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่เดินเข้ามา บ่งบอกถึงอำนาจที่อยู่ในมือจนล้น บ่าวไพร่ที่รอดูเรื่องสนุกของผู้เป็นนายแม้จะยังก้มหน้าแต่ก็แอบหัวเราะ นางมองปลายเท้าที่สวมรองเท้าหนังขัดอย่างดีหุ้มมาจนเกือบถึงเข่า กางเกงผ้าเนื้อดีแต่ดูแล้วหนาไม่เบาสีดำนิล ส่งให้ดูหน้าเกรงขาม ชุดแม่ทัพที่ชุดเกาะกินไปเกินกว่าสามส่วนของร่างกายดูมีพลัง นางไล่สายตามาจนถึงใบหน้าหล่อเหล่า

“นั่น!!! นั่นมัน…” สามีของนางในโลกเดิม!! สามีที่มาสารภาพกับนางก่อนตายว่ารักน้องสาวของนาง!! ความโกรธแค้นพุ่งจนถึงเพดาน ยิ่งสบตาเฉี่ยวคมดั่งคนเย่อหยิ่งนางยิ่งแค้น

”ไอ้คนสาระเลวนี่มันมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร!!“ นางแทบโพล่งออกไปแต่ยั้งปากตัวเองได้ทัน!!

“จวนสกุลเล่อถูกภัยพิบัติทำลายไร่นาไปเจ็ดส่วนเสบียงปีนี้ไม่เพียงพอจะเลี้ยงคนในจวน ข้าอนุญาตให้พวกเขามาหยิบยืมที่จวนเราก่อน เจ้ามีปัญหาหรือไม่?” เสียงพูดนั้นเย็นชา อันอวี๋ทำเพียงปลายตามองนางคล้ายข่มขู่ไม่ให้มีปากเสียง ท่าทางไม่ได้บ่งบอกว่ารู้จักนางหรือตามมาเกิดใหม่ด้วยอย่างที่คิด!!

เป็นเพียงพระเอกผู้เย็นชาตามคาแรคเตอร์ในนิยายเท่านั้น!! มือบางกำแน่น ในใจเอาแต่ทบทวนว่านี่ไม่ใช่สามีนางในโลกก่อน เพราะสายตาดุดันเช่นนี้นางไม่เคยพบเจอกับสามีชั่วผู้นั้น

แต่ถึงอย่างไร สามีในโลกนี้ก็ชั่วไม่ต่างกัน เพียงแต่นางมีแผนการไว้ในใจแล้ว แผนการกอบโกยอย่างไรเล่า!!

“ข้าหรือจะกล้ามีปัญหา จริงๆท่านใจบุญช่วยเหลือคนที่ลำบากนั้นเป็นเรื่องดีเจ้าค่ะ ซางซวนไปเปิดยุ้งฉางและคลังเสบียง!!” นางฉีกยิ้มกว้างที่สุดก่อนจะสาดรอยยิ้มนั้นใส่ทุกคน

“คนสกุลเล่อ หากอยากขนไปเท่าไหร่ก็จัดการได้เลยนะไม่ต้องเกรงใจ หากเกวียนไม่พอก็เอาเกวียนที่จวนข้าขนไปอีก อ่อ…” นางหันมามองสามีที่มองนางอย่างสงสัย เพราะวันนี้นางไม่โวยวายเช่นเมื่อก่อน!!

“ท่านยายหวังที่อยู่บ้านตรงข้าม ท่านลุงเซี่ยที่อยู่บ้านข้างๆ แล้วก็พี่เหวินที่อยู่บ้านถัดไป พวกเขาเจอภัยพิบัติจากธรรมชาติจนไร่นาเสียหายด้วยเหมือนกัน!!” นางตรงไปเกาะแขนสามี ที่แทบจะสบัดนางทิ้งแต่ยังรักษาหน้าตาให้แก่กันอยู่อย่างแสนรัก

“ท่านพี่ช่วยคนต้องช่วยให้ถึงที่สุด ท่านอย่าลืมนะเจ้าคะ คนที่นี่หูตาเป็นสัปะรด ยามคนสกุลเล่อขนของออกจากจวนเราย่อมเป็นที่ครหา ว่าท่านช่วยสตรีหม้ายทั้งที่มีภรรยาอยู่แล้ว เช่นนั้นเพื่อความเท่าเทียม…“ นางฉีกยิ้มหวานหยดให้คนเป็นสามีก่อนจะเดินออกไปที่หน้าจวน

”ท่านยายหวัง!! ท่านลุงเซี่ย!! ท่านพี่เหวิน!! เสบียงบ้านพวกท่านไม่พอจะผ่านหน้าหนาวนี้ไปได้ใช่หรือไม่เจ้าคะ ดีเลย!! เดือดร้อนเหมือนสกุลเล่อเลยเจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพสามีข้าใจดีที่สุด ยินดีแบ่งปันเสบียง พวกท่านพาคนมาขนได้เลยเจ้าค่ะ!!“