หากอยากให้ข้าลืมตาให้กว้าง!!

ทันทีที่นางพูดจบ คนทั้งสามต่างพาคนในครอบครัวที่มีท่าทีหิวโซวิ่งมาพร้อมตะกร้าใส่ของอย่างพร้อมเพียง คนในจวนแม่ทัพต่างไม่มีใครคาดคิดว่านางจะทำเช่นนี้

“ฮะ ฮูหยิน เอ่อ ทำเช่นนี้…” สาวใช้ที่เป็นหนอนบ่อนใส้อยู่ข้างกายนางมาหลายปีรีบเข้ามาเอ่ยเตือนด้วยท่าทางระแวดระวัง คนสกุลเล่อต่างมีหน้าตาอิหลักอิเหลื่อ

“หืมม ไม่เหมาะสมงั้นหรือ แต่ว่า…คนพวกนี้ต่างก็เดือดร้อน ท่านพี่…” นางเดินกลับไปหาซางอันอวี๋ด้วยแววตาใสซื่อ

“ท่านมิได้บอกข้าหรือ? ว่าคนลำบากก็ต้องช่วย คนสกุลเล่อห่างจากจวนแม่ทัพเกือบๆ5ลี้ เรายังช่วยเหลือเขาได้ แล้วคนบ้านใกล้เรือนเคียงเล่าเจ้าคะ” นางใช้นิ้วมือดึงแขนเสื้อของสามีอย่างออดอ้อน แม่ทัพหนุ่มที่ไม่คาดคิดว่า นอกจากภรรยาจะไม่อาละวาดให้เขาขายหน้าแล้ว ยังใจบุญช่วยเหลือคนยากไร้อย่างใจกว้างอีก

“ฮูหยิน…” เขาเอ่ยเสียงเรียบ นางจึงรีบปล่อยมือออก

“ข้าเข้าใจแล้ว หลายปีมานี้ท่านไม่ชอบให้ข้าโดนตัว อีกอย่าง ท่านเคยต่อว่า…ว่าข้าใจแคบ วันนี้ข้าลองเปิดตา เปิดอกให้กว้างขึ้น ท่านก็ยังมองข้าไม่ดีอยู่อีก เช่นนั้นคงผิดที่เป็นตัวข้ากระมัง” ท่าทางแสนเสียใจทำแม่ทัพที่เคยหมางเมินนางวางสีหน้าไม่ถูก คนข้างจวนที่ถูกเรียกให้มาเอาเสบียงก็ไม่รู้จะทำต่อไปเช่นไรเหมือนกัน

“เห้อออ ให้พวกเขาเข้ามาเถอะ ส่วนคนบ้านเล่อ ก็จัดการตามที่เจ้าเห็นว่าดี” สุดท้ายหน้าตาของจวนก็ยังคงสำคัญอย่างน้อยๆเขาก็ยังไม่ได้หย่าขาดกับนาง สิ่งที่นางทำก็ไม่ใช่สิ่งที่ผิดนัก!!

“วันนี้ถือว่าเจ้าไม่อาละวาด พอจะพูดคุยรู้เรื่องอยู่บ้าง…” พูดทิ้งทิ้งแค่นั้นก็เดินเข้าไปด้านในทันที

“เจ้า!! เจ้าหน่ะ ทำงานอยู่ส่วนใดของจวนนี้” เมื่อเห็นสามีเดินหายลับไปในห้องปีกซ้าย นางลอบยิ้มอย่างพอใจ มีเพียงสกุลเล่อและสาวรับใช้ที่ดูท่าทางจะไม่พอใจที่เหตุการณ์เป็นเช่นนี้ แต่นางมีหรือจะสน จึงหันไปเรียกสาวใช้คนนึงที่ท่าทางซื่อบื้อแต่ยามยกถังน้ำดูคล่องแคล่ว

“เอ่อ ฮูหยินเรียกบ่าวหรือเจ้าคะ?” สตรีผู้นั้นมานั่งคุกเข่าตรงหน้าด้วยท่าทางเกรงกลัว

“อื้อ เจ้ามีนามว่าอะไร ทำหน้าที่อะไรในจวนนี้?” สตรีที่ก้มหน้าประสานมือขึ้น

“บ่าวสกุลฉิน นามว่าฉินหนิงเจ้าค่ะ บ่าวทำงานที่โรงซักล้างเจ้าค่ะ” ซุนเจี้ยนเจี้ยนใช้มือบางจับปลายคางเด็กสาวให้เงยหน้าขึ้นมาสบตา ก่อนจะใช้ความผ่านร้อนผ่านหนาวมาถึง89ปีในโลกเดิมมองนางอย่างถี่ถ้วน

“แม่บ้าน!!” ทันทีที่นางเรียกสตรีวัยกลางคนเดินออกมาอย่างไม่เต็มใจนัก

“เจ้าค่ะ!!” นางปลายตามองคนที่กระแทกเสียงรับคำก่อนจะพูดเสียงดังฟังชัด

“ปรับตำแหน่งฉินหนิงให้ขึ้นมาเป็นสาวใช้ข้างกายข้าแทน ส่วนซางซวน เป็นบ่าวรับใช้คุณหนูเล่ออันหนิงมิใช่หรือ? ส่งนางกลับไปเถิด…“ นางกวาดตามองคนสกุลเล่อที่แม้กำลังขนเสบียงแต่ก็หยุดฟังนางพูด นางเหยียดยิ้มเย็นชาก่อนจะกล่าวเสียงดังฟันชัด

”หลายปีมานี้ข้าพึ่งพิงความหวังดีของคุณหนูเล่อมานานแล้ว เกรงใจพอควร ส่วนบ่าวคนอื่นที่ท่านแม่สามีประทานมาให้ เอาไว้ข้าจะจัดการปรับเปลี่ยนทุกอย่าง“ นางพูดพร้อมหันไปยิ้มอย่างเป็นมิตรส่งให้บ่าวรับใช้ทุกคนที่ทำท่าทางแตกตื่น

”พวกเจ้าทำงานในจวนนี้ กินข้าวในจวนนี้ กินเงินเบี้ยหวัดในจวนนี้มานับสิบปี ข้าซึ้งใจจริงๆ!! หลายคราที่พวกเจ้าบอกว่า ข้าไม่มีจิตใจที่กว้างขวาง ไม่เห็นหัวบ่าวในจวน เช่นนั้น…ข้าจะเปิดตาให้กว้าง ปรับการทำงานในจวนนี้ให้เหมาะสม แล้วก็…ให้เข้ากับสถานะการณ์บ้านเมือง“ นางตบพัดในมือ เดินไปกวาดตามมองบ่าวจนครบทุกคน

”ช่วงนี้ที่ทางการพึ่งประกาศให้ลดจำนวนบ่าวไพร่ และใช้ชีวิตอย่างประหยัดอดออม…หวังว่าทุกคนจะเข้าใจเพราะข้าที่เป็นถึงฮูหยินท่านแม่ทัพ ข้าต้องจัดการทุกอย่างเพื่อไว้หน้าสามี!!“