จัดการเป็นอันดับแรก!!

บรรยากาศภายในจวนแม่ทัพเต็มไปด้วยความตึงเครียดและชุลมุนวุ่นวาย หลังจากที่ซุนเจี้ยนเจี้ยนประกาศปรับเปลี่ยนระเบียบในจวน นางก็ไม่รอช้าลงมือจัดการในทันที!

นางนั่งอยู่บนเก้าอี้หลี่เหลียนทรงสูงในเรือนหลัก จิบชามะลิอุ่นๆ อย่างสบายอารมณ์ โดยมี ฉินหนิง สาวใช้คนใหม่ยืนกุมมือระแวดระวังอยู่ข้างๆ ด้านหน้าของนางคือบรรดาบ่าวไพร่และแม่บ้านประจำจวนที่กำลังยืนเหงื่อตกกันเป็นแถบ

“แม่บ้านหลิว...” ซุนเจี้ยนเจี้ยนวางแก้วชาลงกระทบโต๊ะเสียงดัง แกร๊ก สายตาดุจคมเกร็ดน้ำแข็งกวาดมองหญิงวัยกลางคนที่มีสีหน้าไม่ยินยอม

“เจ้าค่ะฮูหยิน...” แม่บ้านหลิวข่มความเคียดแค้นไว้ในใจแล้วก้มหัวลง

“บัญชีรายรับรายจ่ายของจวนย้อนหลังสามปี ข้าตรวจดูหมดแล้ว บ่าวไพร่เรือนซักล้างมีห้าคน แต่กลับเบิกเงินซื้อถ่านและฝักจ้าวเจี่ยว รวมถึงดินขาวมากกว่าปกติถึงสามเท่า... แล้วเรือนครัวเล่า? วัตถุดิบราคาแพงถูกเบิกออกไปทุกวัน แต่เหตุใดอาหารบนโต๊ะของข้าถึงมีแต่ของธรรมดา? บางทีท่านแม่ทัพกลับมาจวน ก็มีเพียงอาหารสามอย่างที่…แสนจะธรรมดา เสบียงเหล่านั้นเดินทางไปถึงปากใครกันแน่คงไม่ต้องให้ข้าพูดกระมัง?”

น้ำเสียงของซุนเจี้ยนเจี้ยนไม่ได้ตระหนกหรือเกรี้ยวกราด ทว่าทุกคำพูดกลับฟันลงบนจุดตายของบ่าวไพร่สายสกุลเล่ออย่างแม่นยำ!

“บ่าว... บ่าวเพียงทำตามคำสั่งของคุณหนูเล่ออันหนิงเจ้าค่ะ คุณหนูบอกว่า...”

“คุณหนูเล่อ?” ซุนเจี้ยนเจี้ยนหัวเราะเบาๆ ในคอ

“สกุลเล่อเป็นเพียงแขกที่มาขออาศัย เหตุใดบ่าวในจวนแม่ทัพถึงฟังคำสั่งแขกมากกว่าเจ้าของเรือน? อีกอย่าง... ทางการเพิ่งมีราชโองการให้ยึดหลักประหยัดอดออม บ่าวไพร่คนใดที่เกินความจำเป็น หรือมีพฤติกรรมยักยอก ย้ายวิกฤตของจวนไปเข้ากระเป๋าตนเอง ข้าจะส่งตัวคืนให้ตระกูลเดิม หรือไม่ก็ขายออกไปให้หอสำราญนอกเมือง!”

คำว่า “ขายออกไปนอกเมือง” ทำเอาบ่าวไพร่หลายคนหน้าซีดเผือด!

“แม่บ้านหลิว ก่อนหน้านี้จวนแม่ทัพคือจวนใหญ่สกุลซาง แต่หลังท่านแม่ทัพแต่งงาน ท่านพ่อสามีข้าเลื่อนตำแหน่ง พวกท่านได้พระราชทานเรือนใหม่ไปอยู่ทิศตะวันออก จวนเล่อที่นำบุตรสาวมาฝากฝังไว้ตั้งแต่เด็ก ไม่ยอมให้เล่ออันหนิงย้ายตามแม่สามีข้าไปเรือนใหม่ อ้างว่า…นางไม่ชิน เท่ากับว่านางคือแขกของจวน หรือข้าที่เป็นฮูหยินตราตั้งคือแขกของจวน หืม?“

ความจริงที่นางเอ่ยมาทั้งหมดทำคนพวกนี้หลบตา แต่ดูอย่างไรก็ไม่สำนึก!!

”ข้าเป็นคนจัดการระเบียบในจวน ตั้งแต่แต่งเข้ามา และคุณหนูของพวกเจ้าแต่งงานเป็นภรรยารองกับอดีตเสนาบดีกรมเจ้าท่า แต่พวกเจ้าแค่ถูกนางสั่งให้อยู่ที่นี่เพื่อสร้างความวุ่นวาย ก็อยู่อย่างถวายหัว จนลืมไปว่าข้าคือคนจ่ายเบี้ยหวัดให้พวกเจ้าใช่หรือไม่? เช่นนั้น…การที่ข้าจะขายพวกเจ้าออกไปก็ไม่ใช่เรื่องผิด!!”