หย่าขาด!!

“ฮูหยินใจร้ายเกินไปแล้วเจ้าค่ะ! พวกเราทำงานให้สกุลซางมานับสิบปี ท่านจะมาตัดท่อน้ำเลี้ยงแล้วส่งคนกลับไปอดอยากที่เรือนสกุลเล่อได้อย่างไร!” แม่บ้านหลิวตะโกนโวยวาย นางเป็นคนของสกุลเล่อที่ถูกฝากฝังมา หากถูกขับไล่กลับไป มีหวังได้อดตายจริงๆ แน่!!

“อยู่ไม่ได้... ก็ใส่นมไปขายเอาน้ำสิ!” ซุนเจี้ยนเจี้ยนตบโต๊ะเสียงดังฉาด

“ฉินหนิง! ยึดกุญแจห้องคลัง และนำตัวบ่าวที่มีรายชื่อยักยอกออกไปรอรับเงินชดเชยแล้วส่งตัวกลับสกุลเล่อทันที!” แม่บ้านหลิวเห็นท่าไม่ดี นางกัดฟันกรอด สะบัดหน้าวิ่งหนีออกจากเรือนหลัก มุ่งหน้าตรงไปยังห้องทำงานปีกซ้ายของ ซางอันอวี๋ ทันที!

“ท่านแม่ทัพเจ้าคะ! ช่วยพวกบ่าวด้วยเจ้าค่ะ!”

แม่บ้านหลิวทุ่มกายลงแทบเท้าซางอันอวี๋ที่กำลังนั่งตรวจราชการอยู่อย่างกะทันหัน เสียงร้องไห้คร่ำครวญดังระงมไปทั่วเรือน

“ฮูหยิน... ฮูหยินคุ้มคลั่งไปแล้วเจ้าค่ะ! นางไล่บ่าวเก่าแก่ ออกไปจนหมด แถมยังจะส่งบ่าวสกุลเล่อกลับไปอดตายที่เรือนเดิม นางใจดำเหี้ยมโหด ไม่เห็นแก่หน้าท่านแม่ทัพเลยสักนิด!”

ซางอันอวี๋ขมวดคิ้วแน่นด้วยความเหน็ดเหนื่อยและความหงุดหงิดเดิมที่มีต่อภรรยาอยู่แล้ว เมื่อได้ยินว่านางสร้างความวุ่นวายจนเรือนแทบแตก ความอดทนของเขาก็สิ้นสุดลง!

“เรียกซุนเจี้ยนเจี้ยนมาพบข้าเดี๋ยวนี้!” ซางอันอวี๋คำรามเสียงเข้ม

เพียงไม่นาน ซุนเจี้ยนเจี้ยนก็เดินเยื้องกรายเข้ามาด้วยท่าทางสงบเรียบร้อย นางยิ้มบางๆ ให้กับสามีที่กำลังยืนหน้าดำคร่ำเครียดอยู่กลางห้อง

“ท่านพี่ เรียกข้ามามีเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ?”

“ซุนเจี้ยนเจี้ยน! เจ้าจะมากเกินไปแล้วนะ!” ซางอันอวี๋ตวาดลั่น ตบโต๊ะทำงานจนแจกันหมึกสะเทือน

“วันเดียวเจ้าสร้างเรื่องวุ่นวายไปทั่วจวน ขับไล่บ่าวไพร่ ทำตัวไร้ความเมตตา! คนสกุลเล่อเดือดร้อน เจ้ายังจะส่งคนไปเบียดเบียนพวกเขาอีกหรือ? เจ้าทำตัวใจแคบ ไร้คุณธรรมเช่นนี้ ข้าหมดความอดทนกับเจ้าแล้วจริงๆ!”

เขาจ้องมองนางด้วยสายตาเกลียดชังอย่างไม่คิดจะปิดบัง

“ข้าไม่อยากใช้ชีวิตร่วมกับสตรีเจ้าคิดเจ้าแค้นเช่นเจ้าอีกต่อไป! วันนี้ข้าจะเขียนหนังสือหย่าขาดจากเจ้าซะ!”

คำว่า “หย่า” ดังฟังชัดเจนไปถึงด้านนอกประตู ทำฮูหยินใหญ่สกุลซางที่จูงมือหลานชายตัวน้อยของจวน อย่างซางลู่เซียน บุตรชายวัยห้าขวบของซุนเจี้ยนเจี้ยนเข้ามาพอดี!

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ อันอวี๋!”