ตอนที่ 2 ลูกชายของแม่ทัพตัวแสบ - 2

“ยารักษาแผลและโสมป่านี้ หมอหลวงเป็นผู้จัดเตรียม ข้าหวังว่าจะช่วยให้บาดแผลของเจ้าหายเร็วขึ้น ถือเสียว่าเป็นน้ำใจจากจวนแม่ทัพ”

ซูอันหนิงมองของในกล่องแล้วรีบส่ายหน้า

“ข้าเพียงทำในสิ่งที่ผู้ใดเห็นก็ควรทำ ของล้ำค่าเช่นนี้ ข้ารับไว้ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ”

“รับไว้เถิด”

ฉู่เหยียนเอ่ยแทรกอย่างสุภาพ แม้น้ำเสียงจะมิได้แข็งกร้าว แต่กลับแฝงความเด็ดขาดจนทำให้คำปฏิเสธถัดไปติดอยู่ที่ริมฝีปากของหญิงสาว เขานิ่งไปชั่วครู่ ก่อนสายตาจะเลื่อนไปยังเสี่ยวเป่าที่ยืนอยู่ข้างกาย ความเย็นสงบบนใบหน้าคลายลงบางเบาอย่างที่แทบสังเกตไม่เห็น

“หากมิใช่เจ้า วันนี้ข้าคงต้องสูญเสียลูกชาย”

คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศภายในโรงหมอเงียบลงชั่วขณะ ซูอันหนิงเงยหน้ามองบุรุษตรงหน้าโดยไม่รู้ตัว นางเคยได้ยินเรื่องราวของแม่ทัพฉู่มามากมาย ทั้งเรื่องความเย็นชา ความเข้มงวด และความเด็ดขาดในสนามรบ ผู้คนต่างกล่าวว่าเขาเป็นบุรุษที่แม้ยืนท่ามกลางกองศพก็ยังไม่เปลี่ยนสีหน้า ทว่าในวินาทีนี้ นางกลับมิได้เห็นแม่ทัพผู้เกรียงไกร หากเห็นเพียงบิดาคนหนึ่งที่เพิ่งผ่านความหวาดกลัวว่าจะสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตมา คำขอบคุณที่ดูเรียบง่ายจึงหนักแน่นกว่าของล้ำค่าในกล่องเสียอีก ซูอันหนิงยิ้มบางๆ แล้วค้อมศีรษะลงเล็กน้อย

“เช่นนั้นข้าจะรับไว้เจ้าค่ะ”

ฉู่เหยียนพยักหน้า ทว่าก่อนบทสนทนาจะดำเนินต่อ ความเงียบผิดปกติของเด็กชายที่ยืนอยู่ข้างกายก็ทำให้เขาก้มลงมอง

“เสี่ยวเป่า”

เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตากลมใสสบกับสายตาบิดาอย่างรู้ตัวว่าถึงคราวของตนแล้ว

“เจ้ามิใช่บอกว่าอยากมาขอโทษแม่นางซูหรือ”

เสี่ยวเป่าพยักหน้าแรงเสียจนปอยผมบนหน้าผากไหวตาม ก่อนค่อย ๆ ปล่อยมือจากชายเสื้อบิดา แล้วก้าวออกมาด้านหน้าสองก้าว เขายืดตัวตรงอย่างพยายามทำให้สมกับคำสอนที่ได้รับ ประสานมือคำนับอย่างจริงจัง แม้ท่าทางจะยังเก้ ๆ กัง ๆ ตามวัย แต่กลับน่าเอ็นดูจนซูอันหนิงต้องเม้มริมฝีปากกลั้นยิ้ม

“เมื่อวานข้าทำให้ท่านแม่...”

เสียงเล็กชะงักลงกลางประโยค ดวงตากลมเหลือบมองบิดาเพียงแวบหนึ่ง ก่อนรีบแก้คำอย่างว่องไว

“...แม่นางซูบาดเจ็บ ข้าขอโทษขอรับ”

ซูอันหนิงหลุดหัวเราะเบา ๆ ความอึดอัดที่ค้างอยู่ในโรงหมอคลายลงในทันที นางค่อย ๆ ย่อตัวลงให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกับเด็กน้อย แม้แผลที่ข้อศอกจะตึงจนเจ็บขึ้นมา นางก็ยังไม่แสดงออกให้เขาเห็น

“เจ้าไม่ได้ทำผิดเสียหน่อย”

เสี่ยวเป่ามองผ้าพันแผลบนมือของนางด้วยสีหน้าหม่นลง

“แต่ท่านเจ็บเพราะช่วยข้า”

“อีกไม่กี่วันก็หายแล้วดูสิ ใส่ยาหมดแล้ว”

“เจ็บมากหรือไม่ขอรับ”

คำถามนั้นเบาลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตากลมเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดจนซูอันหนิงใจอ่อน นางยกมืออีกข้างขึ้นแตะศีรษะเขาเบา ๆ

“ไม่มากหรอก เจ้าไม่ต้องกังวล”

รอยยิ้มของนางอ่อนโยนเสียจนความกังวลบนใบหน้าเล็กค่อย ๆ จางลง เสี่ยวเป่าเม้มริมฝีปากอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนประกายซุกซนซึ่งถูกเก็บซ่อนไว้ตั้งแต่ก้าวเข้ามาจะค่อย ๆ หวนกลับมาในดวงตาอีกครั้ง เขามองนางนิ่ง ราวกับกำลังตัดสินใจเรื่องสำคัญบางอย่าง และเพียงชั่วอึดใจต่อมา ร่างเล็กก็ขยับเข้ามาใกล้อีกก้าวอย่างไม่อาจเก็บความยินดีไว้ได้อีกต่อไป

ชั่วพริบตาต่อมา ประกายซุกซนในดวงตาคู่นั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นความยินดีจนไม่อาจปิดบัง เสี่ยวเป่าพุ่งตัวออกจากข้างกายบิดาอย่างรวดเร็ว ราวกับอดทนรอช่วงเวลานี้มานานเต็มที

“ท่านแม่!”

เสียงใสดังขึ้นพร้อมร่างเล็กที่โผเข้ากอดเอวซูอันหนิงเต็มแรง หญิงสาวไม่ทันตั้งตัว ร่างจึงเอนตามแรงกระแทกไปเล็กน้อย ก่อนรีบยกมือประคองแผ่นหลังของเด็กน้อยไว้ด้วยความตกใจ กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากเส้นผมนุ่มลอยแตะปลายจมูก ขณะที่อ้อมแขนเล็กกลับรัดนางแน่นเสียจนแทบไม่มีช่องว่าง ความเงียบพลันปกคลุมทั่วโรงหมอ แม้แต่เสียงเตาดินที่เดือดปุดอยู่ด้านในยังดูเบาลงในชั่วขณะ ฉู่เหยียนยืนนิ่งอยู่ข้างโต๊ะ ก่อนหลับตาลงช้า ๆ ราวกับกำลังรวบรวมความอดทนทั้งหมดที่มี ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเล็กน้อย สีหน้าสงบนิ่งไม่ต่างจากเดิม ทว่าเส้นเลือดตรงขมับกลับกระตุกเบา ๆ อย่างคนที่เริ่มจนปัญญา

“เสี่ยวเป่า”

น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกอย่างราบเรียบ ทว่าเด็กน้อยกลับแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน เขาซุกใบหน้าลงกับเอวของหญิงสาวแน่นกว่าเดิม ร่างกลมเล็กแนบติดอยู่กับนางราวลูกแมวที่เพิ่งพบที่หลบภัยอันอบอุ่น

“ออกมา”

“ไม่ขอรับ”

คำปฏิเสธดังอู้อี้อยู่กับชายเสื้อสีเขียวอ่อน ฉู่เหยียนขมวดคิ้วเพียงเล็กน้อย

“นางมิใช่แม่ของเจ้า”