ตอนที่ 1 เด็กน้อยที่เรียกผิด...หรือเรียกถูก - 3

ในช่วงลมหายใจสุดท้ายก่อนกีบม้าจะเหยียบลงตรงตำแหน่งที่เสี่ยวเป่ายืนอยู่ ซูอันหนิงพุ่งเข้าคว้าร่างเล็กมากอด ก่อนบิดตัวใช้แผ่นหลังของตนบังเขาไว้ แล้วทุ่มแรงทั้งหมดผลักทั้งสองร่างให้พ้นจากแนววิ่งของม้า เสียงกีบเหล็กกระแทกพื้นผ่านไปใกล้เสียจนลมแรงปะทะชายเสื้อ ร่างของหญิงสาวล้มกระแทกพื้นและไถลไปหลายศอก ข้อศอกครูดกับก้อนหินจนผิวหนังเปิด ฝ่ามือที่ใช้ยันพื้นถลอกเป็นทางยาว เลือดสีสดซึมออกจากบาดแผลแทบจะในทันที ความเจ็บแล่นวาบขึ้นมาตามแขนจนปลายนิ้วชา ศีรษะหนักอึ้งจากแรงกระแทก ทว่าเมื่อเสียงม้าควบผ่านไป นางกลับไม่ก้มมองบาดแผลของตนแม้แต่น้อย ซูอันหนิงรีบยันกายลุกทั้งที่ลมหายใจยังขาดช่วง มือเรียวสั่นน้อย ๆ ขณะประคองศีรษะเด็กชาย พลิกดูแขนขาและใบหน้าของเขาด้วยความร้อนรน

“เจ้าเป็นอะไรหรือไม่”

นางถามเสียงสั่น แววตาเต็มไปด้วยความกังวลจนลืมความเจ็บปวดของตนเองเสียสิ้น

“เจ็บตรงไหนหรือไม่ บอกข้าสิ”

เสี่ยวเป่าไม่ได้ตอบ เด็กน้อยเพียงนั่งนิ่งอยู่ในอ้อมแขนของนาง ดวงตากลมโตจับจ้องใบหน้าซีดขาวตรงหน้าอย่างไม่กะพริบ เขาเห็นเลือดค่อย ๆ ไหลผ่านฝ่ามือของหญิงสาว หยดลงบนพื้นหินทีละหยด เห็นข้อศอกของนางถลอกจนแดงฉาน เห็นลมหายใจหอบหนักเพราะความเจ็บ แต่คนตรงหน้ากลับไม่แม้แต่จะเหลียวมองบาดแผลเหล่านั้น นางเอาแต่ลูบศีรษะเขา สำรวจร่างกายเขา และถามซ้ำ ๆ ว่าเขาเป็นอะไรหรือไม่ ราวกับสิ่งสำคัญที่สุดในโลกขณะนี้ ไม่ใช่ชีวิตของนาง หากเป็นเด็กแปลกหน้าที่เพิ่งพบกันเพียงครั้งแรก ความหวาดกลัวซึ่งอัดแน่นอยู่ในอกของเสี่ยวเป่าค่อย ๆ แตกออก ดวงตากลมแดงก่ำ หยาดน้ำตาเม็ดใหญ่เอ่อคลอก่อนกลิ้งลงบนแก้มอวบทีละหยด ซูอันหนิงเห็นดังนั้นก็เข้าใจว่าเด็กน้อยยังตกใจ นางฝืนยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มอ่อนโยน แม้ริมฝีปากจะซีดลงจากความเจ็บก็ตาม

“ไม่เป็นไรแล้วๆ...”

ปลายนิ้วเปื้อนเลือดลูบผ่านเรือนผมนุ่มอย่างเบามือ

“เจ้าปลอดภัยแล้ว”

คำปลอบสั้น ๆ นั้นราวกับเปิดประตูให้ความหวาดกลัวทั้งหมดไหลทะลักออกมา เสี่ยวเป่าเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนโผเข้ากอดคอหญิงสาวสุดแรง แขนเล็ก ๆ รัดนางไว้ราวกับกลัวว่าเพียงคลายมือ คนตรงหน้าจะหายไปจากสายตาอีก เสียงสะอื้นดังแผ่วอยู่ข้างใบหู ซูอันหนิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนยกมือโอบแผ่นหลังเล็กและลูบปลอบอย่างเป็นธรรมชาติ จากนั้นคำเรียกหนึ่งก็หลุดออกมาจากริมฝีปากสั่นระริกของเด็กวัยห้าขวบ เป็นคำที่มิได้ผ่านการไตร่ตรอง หากเกิดขึ้นจากความรู้สึกบริสุทธิ์ที่สุดในหัวใจ

“ท่านแม่...”

เสียงนั้นเบานัก ทว่ากลับทำให้ผู้คนโดยรอบนิ่งงัน ราวกับความโกลาหลทั้งหมดเมื่อครู่ถูกตัดขาดออกจากโลกไปชั่วขณะ ชาวบ้านที่กำลังเก็บข้าวของชะงักมือ บางคนหันมามองด้วยความประหลาดใจ บางคนเบิกตากว้าง ขณะที่เสียงกระซิบค่อย ๆ แพร่ไปตามกลุ่มคน ซูอันหนิงเองก็นิ่งไป ดวงตาคู่งามสั่นไหวเมื่อได้ยินคำเรียกนั้น นางก้มมองเด็กน้อยที่ซุกใบหน้าอยู่ตรงซอกคอ ก่อนหัวเราะแผ่วอย่างทำอะไรไม่ถูก มือเรียวยังคงลูบศีรษะเขาอย่างอ่อนโยน

“เจ้าคงจำคนผิดแล้ว”

เสี่ยวเป่ารีบส่ายหน้าทั้งที่ยังไม่ยอมคลายอ้อมแขน น้ำตาเปียกชื้นอยู่บนขนตายาว เขาเงยหน้าขึ้นมองนางด้วยแววตาดื้อดึงปนหวาดกลัว ราวกับกำลังยืนยันสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต

“ไม่ผิด...”

เสียงเล็กสะอื้นจนขาดเป็นห้วง

“ท่านคือท่านแม่...”

เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังฝ่าฝูงชนเข้ามาในจังหวะนั้น ผู้คนที่ยืนมุงอยู่รีบแหวกทางให้โดยไม่ต้องมีผู้ใดออกคำสั่ง บุรุษร่างสูงในอาภรณ์สีดำปักดิ้นเงินก้าวตรงเข้ามาด้วยสีหน้าเย็นสงบ ทว่าแววตาคมลึกซึ่งกวาดมองเหตุการณ์ตรงหน้ากลับซ่อนความตื่นตระหนกไว้ไม่มิด ฉู่เหยียนมองเห็นเลือดบนพื้น เห็นหญิงสาวที่มีบาดแผลเต็มแขน และเห็นลูกชายของตนอยู่ในอ้อมกอดของนาง ความตึงเครียดซึ่งขึงแน่นอยู่บนแผ่นหลังจึงคลายลงเพียงเล็กน้อยเมื่อแน่ใจว่าเด็กน้อยยังปลอดภัย เขารีบทรุดตัวลงเบื้องหน้าอย่างไม่สนใจสายตาของผู้คน ดวงตาคมสำรวจร่างลูกชายตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนเอื้อมมือหมายจะรับกลับมาอยู่ในอ้อมแขนของตน ทว่าเสี่ยวเป่ากลับยิ่งกอดซูอันหนิงแน่น แขนเล็กเกาะคอนางราวกับไม่มีสิ่งใดทำให้ยอมปล่อยได้

“เสี่ยวเป่า”

น้ำเสียงทุ้มต่ำของผู้เป็นบิดาดังขึ้น แม้ยังคงหนักแน่นเช่นเดิม หากกลับอ่อนลงกว่าทุกครั้งที่ใช้เอ่ยเรียกลูกชาย เด็กน้อยค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองบิดา ความหวาดกลัวที่พยายามกลั้นไว้พังทลายลงในชั่วขณะ เสียงร้องไห้โฮดังออกมาอย่างสุดกลั้น ก่อนเขาจะซุกใบหน้ากลับลงบนอกของหญิงสาว กอดนางแน่นจนตัวสั่น และเอ่ยประโยคหนึ่งด้วยน้ำเสียงแหบพร่า