บทที่ 5 วีรกรรมของเสี่ยวเยา

"เหมือนเห็นหลังกูกูอยู่ไวไว หายไปไหนแล้วนะ!"

สองเท้าหยุดนิ่งชั่วชณะ เมื่อได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากด้านซ้ายของตนด้วยความสังสัยนางจึงแอบเข้าไปอย่างเงียบที่สุด

"........"

"นางกำนัลต่ำต้อยกล้าดีอย่างไร!! ขัดคำสั่งท่านอ๋อง ถอดเสื้อผ้าของเจ้าซ่ะ "

"ไว้ชีวิตข้าน้อยด้วยเถิด ข้ามิอาจทำได้"

พลั๊วะ!

ใบหน้าสวยงามของนางกำนัลผู้น้อยโดยฝ่ามือทรงพลังผู้ที่ขึ้นชื่อว่าบุรุษ กวัดแกว่งไปยังแก้มทั้งสองข้างอย่างไร้ความปราณี วีรบุรุษเยี่ยงนี้ไม่ควรเกิดมาด้วยซ้ำ ว่าแต่ท่านอ๋องผู้นั้นกับนั่งดื่มน้ำชาอย่างสำราญใจ อย่างไม่ใส่ใจ ไม่สะทกสะท้านช่างไร้ความเมตตาเสียจริง เสี่ยวเยาได้แต่มองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างไม่ละสายตา

'ผู้ชายตบตีผู้หญิงมีมาตั้งแต่ยุคนี้เลยเหรอ'

นางครุ่นคิดในใจก่อนจะเดินดรุ่ยๆ มุ่งตรงไปยังจวนท่านอ๋อง เพราะภาพตรงหน้านั้น ยิ่งทำให้นางรู้สึกเดือดดาลขึ้นมาอย่างลืมตน

"ได้โปรดไว้ชีวิตข้าน้อยด้วยเถิด"น้ำเสียงสั่นเคลือร้องขอชีวิตเล็กๆ ไร้ซึ่งหนทางหลีกหนีได้ ช่างดูไร้ค่าสำหรับบุรุษที่ยืนยิ้มอย่างภาคภูมิใจเยี่ยงสัตว์เดรัจฉาน

"ตบตีผู้หญิงแบบนี้ยังมีหน้ามายิ้ม หน้าด้านเสียจริง หมายจะฆ่านางให้ตายหรือไง เจ้าคนชั่ว นี่เพศแม่แกเลยนะ!!" น้ำเสียงตะคอกดังขึ้นด้วยความโกรธกริ้วสุดจะอดกลั้นไว้อีกต่อไป

"เอ๊ะ!! ทหารผู้นี้พูดจาแปลกประหลาด แถมยังรนหาที่ตาย กล้าดีอย่างไร? ต่อหน้าท่านอ๋อง แสดงวาจาเช่นนี้ ช่างเอิมเกิมยิ่งนัก! "บุรุษผู้มองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า ด้วยความสงสัยในรูปลักษณ์ที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน

"แล้วไง? วีรบุรุษระยำเลวทราม เยี่ยงพวกท่าน สมควรให้ฉันคำนับนักหรือไง? หลงตัวเอง"

"นี่เจ้า!! ช่างรนหาที่ตายเสียแล้ว"

'หึหึ เจ้าต่างหากที่รนหาที่ตาย"เสี่ยวเยายิ้มตรงมุมปากเล็กน้อย อย่างน้อยนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอ ตบตีกับพวกดูถูกผู้หญิง

“ตายซะเถอะ!”

“อ๊ากกก สู้ตายเว้ยย!!"

"ฮ๊าาา เจ้า!!"

เสี่ยวเยากระโดดขึ้นคอขันทีผู้นั้น อย่างไม่ลังเล ถึงนางจะไม่เป็นวรยุทธิ์ ไม่มีทักษะใดๆ แแต่ไม่เคยให้ใครรังแกตนได้ง่ายดายหรอก

"โป๊ก!! โป๊ก!! นี่แนะ!! นี่แนะ!! กล้าดีอย่างไรมาทำร้ายเพศแม่ของแกฮ่ะ" นางใช้กำปั้นอันทรงพลัง ที่ไม่รู้ว่าได้พลังนี้มาอย่างไร นางทุบกำปั้นลงไปบนศรีษะ และลำตัวของพลทหารผู้นั้นนับครั้งไม่ถ้วน อย่างเมามัน ที่น่าทึ่งไปกว่านั้น คือนางไม่เจ็บมือเลยสักนิด

"อะไรเนี่ย!! ไม่เจ็บมือเลยเหรอ ว้าวสุดยอด"

"โฮ้ย! โฮ้ย! แค่มัดเล็กๆ ทำไมเจ็บปวดเช่นนี้"

"นั้นซิ ดังนั้น ข้าจะพวกทุบเจ้าด้วยมัดเล็กนี้ จนกว่าพวกเจ้าจะขอโทษ นางกำนัลผู้นี้ ไม่สิ ลองท่าไม้ตายของข้าเป็นไง ย๊าก!!!"

"ฮ๊ากกกกกก!!! จ..จะ..เจ้า!" ทหารผู้นั้นร้องโอดครวญขึ้นด้วยความเจ็บปวด เลือดขึ้นหน้าจุกไปทั้งกายและใจ ดิ้นทุรนทุราย เหมือนจะตายเสียให้ได้ เมื่อเสี่ยวเยาเเต่ะเท้าเข้าเป้าหมายตรงแก่นกายสุดแรงกำลังทั้งหมดที่มี อย่างไร้ความเมตตา

"วรยุทธ์ของข้าคือ ล๊อคเป้าหมายให้ชัด เอาให้จุกไงล่ะ เชอะ!"น้ำเสียงใสของนางทำให้ดวงตาเข้มเบิกโพลงด้วยตกตลึง

"อึก!! T-T จะ..เจ้า..อึก!"

".........."

เสี่ยวเยาประคองนางกำนัลผู้บาดเจ็บให้ลุกขึ้นยืน เพื่อจะก้าวออกจากจวนหลังนี้ให้ไว

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า เยี่ยม เยี่ยม ข้าชักสนใจทหารน้อยผู้นี้แล้วซิ!"

บัดนี้ ท่านอ๋องผู้นั้นได้ลุกขึ้นเดินตรงมายังพวกนางทั้งสอง อย่างสง่าฝ่าเผย ไร้ความรู้สึก เย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็ง ตรงปลายคิ้วมีรอยแผลเป็นขนาดใหญ่ แต่ไม่อาจกลบกลื่นความหล่อเหลา ดุจดั่งท่านชายในเทพนิยายได้

ข้างกายมีกระบี่เงินคู่ใจ แววตาที่ไร้ซึ่งความกลัว ไร้ซึ่งความรู้สึก มันคืออะไรกันนะ เสี่ยวเยาไม่รอช้ารีบใช้กำปั้นของตน หมายจะทุบตีตรงแผ่นอก ไม่เช่นนั้นนาง และนางกำผู้นี้อาจจะไม่มีชีวิตรอดกลับไปได้

"อึก!!" นางทำได้เพียงยืนใจดีสู้เสือ แม้จะกลืนน้ำลายลงคอนับครั้งไม่ถ้วนก็ตาม ร่างสูงหยุดนิ่งอยู่เบื้องหน้าตน จนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของเขาที่รดต้นคอนาง จนขนลุกซู่ไปทั่วตัวราวกับเจอผี

"เจ้าเป็นผู้หญิงซินะ..."เสียงกระซิบเพียงแผ่วเบา ทำให้ดวงตาคู่สวยเบิกโต สบตาเขาด้วยความบังเอิญ ซึ่งเผยยิ้มมุมปากเล็กน้อยอย่างมีเลขนัย

'ไม่คิดว่าเขาจะรู้ตัวตนที่แท้จริงของเราได้ ช่างเจ้าเล่ห์ อันตรายกว่าเจิ้งเจี๋ยเสียอีก ทำอย่างไรดี?' เสี่ยวเยาทำได้เพียงแค่คิดในใจ ไม่อาจเอ่ยคำพูดใดออกมาได้ในช่วงเวลาแบบนี้ แถบจะอาเจียนซ่ะมากกว่า

"........"

"ท่านเหยียดหยามข้าเช่นนี้ ไม่สมกับเป็นบุรุษผู้ยิ่งใหญ่อย่างที่ผู้คนร่ำลือสักนิด" เสี่ยวเยาพยายามพูดบ่ายเบี่ยง เพื่อกลบเกลื่อนอาการร้อนรนของตนเอง

"อย่างนั้นเหรอ... คำล่ำลือที่ว่าคงไม่ยิ่งใหญ่ไปกว่าข่าวที่เจ้าต้องกลายมาเป็นชายาของข้า เจ้าว่าดีหรือไหม่? เพราะข้าชักอยากจะอุ่นเตียงกับเจ้า หึหึ"ดวงตาคมเปล่งประกายขึ้น อีกทั้งเผยยิ้มกว้างให้นางผู้นี้อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่รู้ด้วยเหตุใดตนถึงถูกชะตากับนางผู้นี้นัก เหมือนอยากได้มาครอบครองแต่เพียงผู้เดียว

"ท่าน!!"

“ว่าไง ข้าไม่รีบ เจ้าเก็บไปคิดก่อนก็ได้ แต่อย่านานล่ะ! เพราะความอดทนของข้ามันมีขีดจำกัด”

‘ฝันไปเถอะ!’ นางได้เพียงคิดในใจเท่านั้น

เขาเพ่งมองร่างบางอรชร ถึงแม้จะปกปิดด้วยชุดเกาะทหารที่แน่นหนาเพียงใด แต่ก็มิอาจปกปิดสายตาที่เฉียบคมของเขาได้ เพียงแค่โอบกอดร่างบางนั้นไว้ใสอ้อมแขนแกร่งของตน สัมผัสแรกรับรู้ได้ทันทีว่า ทหารผู้นี้ เป็นสตรี หาใช่บุรุษอย่างที่เห็น แขนแกร่งคว้าเอวบางไว้ด้วยความหมั่นไส้ในท่าทางอันเย่อหยิ่งของนาง