บทที่ 6 การประลองกระบี่ระหว่างเจิ้งเจี๋ยและอ๋องจี๋ชง

"ปล่อยข้านะ ปล่อยซิ! " เสี่ยวเยาพยายามดิ้นรนแต่ไร้ประโยชน์ เพราะเขาก็มีพละกำลังที่แข็งแกร่งกว่าตนมากนัก

"หญิงใดก็ตามที่ตกอยู่ในอ้อมแขนของข้าแล้ว ยากนักที่ข้าจะปล่อยผ่านไปได้!" ท่านอ๋องเผยยิ้มตรงมุมปากอย่างผู้ชนะ หมายจะใช้มือดึงเชือกที่ม้วนผมนั้นออกเสีย

"ข้าคือ…จวินอ๋องจี๋ชง จำไว้" น้ำเสียงแผ่วเบายังคงกระซิบเใกล้หูเรียวของนาง

ไม่ได้น่ะ!! เสี่ยวเยาพยายามสลัดตนเองออกมา เพื่อไม่ให้ความลับเปิดเผยในตอนนี้ 'ใครก็ได้โปรดช่วยฉันด้วยเถิด' นางทำได้เพียงภาวนาให้ใครสักคนเข้ามาช่วยตนออกไปจากคนที่น่ารังเกียจเสียที

"ปล่อย คนของข้าเดี๋ยวนี้!!"น้ำเสียงที่ดูคุ้นเคยดังขึ้น ร่างใครผู้หนึ่งปรากฏตัว อ๋องจี๋ชงเลิกคิ้วสูงก่อนชำเลืองมองที่มาของเสียง ไม่คิดว่าตนจะหมายปองสตรีเช่นเดียวกับผู้ที่ตนเกลียดชังยิ่ง

"เจิ้งเจี๋ย!" แววตาสวยเปล่งประกายพร้อมเผยยิ้มกว้างออกมาอย่างปลื้มใจ สร้างความไม่พอใจให้อ๋องจี๋ชง ดวงตากราดเกรี้ยวราวกับอินทรีย์เพ่งมองบุรุษเบื้องหน้าอย่างไม่วางตา

“คนของเจ้านั้นเหรอ!”

“ใช่ ทหารผู้นี้คือคนของข้า”

“อืม เป็นเช่นนี้นี่เอง” เขายิ้มมุมปากเล็กน้อย อย่างน้อยตนก็รู้ความลับแต่เพียงผู้เดียว

'หนีเสือปะจระเข้ชัดๆ รีบเผ่นก่อนดีกว่า!'

เสี่ยวเยาครุ่นคิด และมโนภาพตัวเองกลับจวนไปคงต้องโดนเจิ้งเจี๋ยลงโทษต่างๆ นานา นั่นเพราะตนได้ขุดโพรงใต้ดิน เพื่อลอดข้ามกำแพงจวนออกมา เป็นโพรงสุนัขลอดขนาดใหญ่ ที่จริงสุนัขทั้งฝูงยังลอดข้ามผ่านไปได้อย่างสบาย แถมยังจารึกข้อความไว้อีกว่า

'เจิ้งเจี๋ยจอมโหด โชคดี ข้าไปก่อนล่ะ'

'ตายแน่ๆ เสี่ยวเยาเอ๋ย~~อายุสั้นจริงๆ เฮ่อ!'

การต่อสู้ด้วยกระบวนท่าร่ายรำของกระบี่เริ่มขึ้น กระบี่กวัดเกว่งไปมาดั่งสายลมมิอาจแทบเคียงกันได้ แม้แต่น้อยนิด เจิ้งเจี๋ยตวัดกระบี่มังกรคู่ใจเพียงแผ่วปลาย เพื่อจะสั่งสอนท่านอ๋องผู้ทะนงตนเท่านั้น เขาไม่ได้เกรงกลัวกระบี่พิฆาตของอ๋องจี๋ชงแม้แต่น้อย สมเป็นท่านแม่ทัพผู้ผ่านศึกสงครามมานับครั้งไม่ถ้วน มีหรือจะยอมอ่อนข้อให้กับอ๋องจี๋ชง แม้อายุจะน้อยกว่าตนก็ตาม ทว่าแววตาที่เฉียบคมดั่งอินทรีย์ของจี๋ชงเพ่งมองหาจุดอ่อนของเขาเช่นกัน

"สู้เขาน่ะ! เจิ้งเจี๋ย อย่างนั้นแระ! สุดยอด...." เสียงเชียร์ของเสี่ยวเยาทำให้เหล่าทหารรวมนางกำนัลต่างจ้องมองนางอย่างกับตัวประหลาด

"เจ้าช่างไร้มารยาท คำพูดคำจาก็แปลกประหลาดเหลือเกิน" นางกำนัลผู้น้อยเอ่ยขึ้นด้วยแววตาสงสัย ก่อนจะกะพริบตาปริบๆ ข้างหนึ่ง

"เอ๊ะ!!"

"สู้ๆ อย่างนี้ใช่ไหม สู้ๆ ฮ่าฮ่า" นางหัวเราะดังสนั่นไปทั่ว ด้วยความชอบใจกับสิ่งแปลกใหม่มิเคยพบเจอมาก่อน จนลืมสิ้นถึงความเจ็บปวดทั้งกายใจที่ตนได้รับ รอยยิ้มที่สดใสภายใต้ใบหน้าที่พบช้ำ เสี่ยวเยาทำได้เพียงถอนหายใจ ด้วยความสงสารนาง

"ต้องอย่างนี้ถึงจะเด็ด" นางกระโดดขึ้นที่สูง

"แม่ทัพเจิ้งเจี๋ย สู้ๆ "เสียงของนาง ทำให้เจิ้งเจี๋ยหันมามองด้วยความเอื่อมระอา ในท่าทางที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน จนพลาดท่าโดนกระบี่ของจี๋ชงเฉือนเข้าที่แขนข้างหนึ่งจนได้ เสี่ยวเยาเบิกตาโตด้วยความตกตะลึง ไม่เพียงแต่เขาไม่สนใจแผลนั้น แต่ยังแสร้งทำสีหน้าเรียบเฉยไร้ซึ่งความเจ็บปวด

"บังอาจ!!" น้ำเสียงทุ้มดูทรงพลังดังขึ้นจากด้านหลังของบุรุษ ทั้งสอง ทุกคนต่างก้มลงต่ำด้วยความเคารพ ศึกครั้งนี้จบลงโดยไม่อาจรู้แพ้ชนะได้ดั่งเช่นทุกครั้ง

"ถวายพระพรฝ่าบาท"อ๋องจี๋ชงรีบเก็บกระบี่ของตน นั่นเพราะเกรงกลัวในอำนาจบารมีของผู้เป็นพ่อ เจิ้งเจี๋ย จี๋ชง และเหล่าทหาร องครักษ์รวมทั้งนางกำนัลทั้งหลายต่างแสดงความเคารพ

"ในวังของข้า พวกเจ้ายังกล้าด่วนกระบี่กัน ทำไมเจ้าทั้งสองช่างกล้านัก ต่อหน้าข้าทาสบริวารยังกระทำเช่นนี้ " แววตาดุดันจ้องมองเขาทั้งคู่อย่างผิดหวัง ทำให้เขาทั้งสองรู้สึกผิดต่อการกระทำของตนเอง ถึงอย่างนั้นอ๋องจี๋ชงก็ยังเก็บอาการขุ่นเคืองใจที่มีแต่เจิ้งเจี๋ยไว้ ก่อนจะเหลือบมองเสี่ยวเยาเล็กน้อย ในใจเขาไม่เคยสนใจผู้ใดมากมายเช่นผู้นี้มาก่อน

"ข้ามิบังอาจเสด็จพ่อ ข้าเพียงจะสั่งสอนคนของข้า แต่นายทหารผู้นี้ ดันเข้ามายุ่งวุ้นวาย ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ข้าเลยจะสั่งสอนเท่านั้น"

เจิ้งเจี๋ยเหลือบมองเสี่ยวเยา กระพริบตาส่งสัญญาณให้นางคิดหาวิธีแก้ตัว สติปัญญาระดับนาง มีหรือที่เธอจะไม่เข้าใจ

"โกหก! ข้ารู้นะว่าภายในใจท่านอ๋องเคียดแค้นข้า และท่านแม่ทัพ เพียงเพราะหน้าตาท่านแม่ทัพและข้า ดูสง่างามกว่าท่านมากนัก ท่านอิจฉาพวกเรา เลยคิดประลองยุทธ์กับท่านแม่ทัพ ผู้ที่ยอมออมมือให้ท่าน เพียงแต่ตอนนี้ท่านเกรงกลัวอำนาจบารมีที่ยิ่งใหญ่ของฝ่าบาท เลยโยนความผิดให้ข้า ผู้เป็นทหารชั้นผู้น้อยเท่านั้น..."

'เจ้าเล่ห์มาเจ้าเล่ห์กลับไม่โกง'

นางคิดกลอุบายเอาตัวรอดยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว โดยไม่ทันได้สังเกตว่าอ๋องจี๋ชงเผยยิ้มเล็กน้อยอย่างชื่นชมในความเจ้าเล่ห์ของนาง

"บังอาจ! กล้าใส่ความท่านอ๋อง สมควรตาย องครักษ์จับนายทหารผู้นี้"ข้ารับใช้คนสนิทของจี๋ชงเอ่ยขึ้นด้วยแววตาขุ่นเคือง

"ไม่เป็นไรๆ เจ้าเด็กน้อย เจ้าช่างมีไหวพริบล้ำเลิศ นามว่าอะไร " ฝ่าบาทจ้องมองนาง ก่อนจะยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู เป็นครั้งแรกที่เห็นเขาทั้งคู่ทะเลาะกันเพียง เพราะทหารคนเดียว ตั้งแต่ทะลุมิติมาที่วังหลวงแห่งนี้ ไม่มีความสงบเรียบร้อยสักวัน แต่ยังคงความเป็นตัวเอง คิดอย่างไรพูดอย่างนั้น ไม่สนใจผู้ใด แต่ทว่าท่านผู้นี้คือ องค์จักรพรรดิของแผ่นดิน ที่เธอมิอาจทำตัวไร้มารยาทได้ เพราะประวัติศาสตร์ได้จารึกแต่คุณงามความดีไว้มากมาย มันน่าละอายใจเหลือเกินหากเธอทำตัวไร้มารยาท

"ข้าน้อย ยู่หลง คารวะฝ่าบาท ขอให้อายุยืนหมื่นๆ ปี" เสี่ยวเยาคุกเข่าลง เพื่อแสดงความเคารพอย่างนอบน้อม แลดูจริงใจ ยิ่งทำให้ฝ่าบาทเอ็นดูเขามากขึ้นไปอีก

"ไม่ต้องพิธี เอาล่ะๆ ลุกขึ้นเถิด.." รอยยิ้มอันอ่อนโยนได้ปรากฏบนใบหน้าสง่างาม มีเมตตา เหมาะสมตามคำร่ำลือตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน

"ขอบพระทัยฝ่าบาท" น้ำเสียงอันหนักแน่น เพื่อกลบเกลื่อนความเป็นสตรีไว้ เสี่ยวเยาเหลือบมองฝ่าบาท ก่อนที่จะกะพริบตาข้างหนึ่ง ส่งสัญญาณให้นางกำนัลรีบหาช่องทางหลบหนีออกไป

"อ๋องจี๋ชง อ๋องเจิ้งเจี๋ย ประลองกระบี่กันเช่นนี้ ได้รับบาดเจ็บหรือไหม่?" แววตายังคงเป็นห่วงเขาทั้งสอง ทุกคนในวังต่างรู้ดีว่าทั้งคู่ต่างเป็นบุตรคนโปรดของจักรพรรดิ ที่เพิ่งกลับคืนสู่พระราชวังได้ไม่นานหลังเสร็จสิ้นสงครามครั้งใหญ่ เจิ้งเจี๋ยรีบปกปิดบาดแผลไว้ เพื่อไม่ให้อ๋องจี๋ชงต้องมารับโทษเพราะตน

"แค่ฝึกซ้อมกระบี่กันเท่านั้น ทรงอย่าได้กังวลไปเลย" เจิ้งเจี๋ยรีบบ่ายเบี่ยง ทำเอาเสี่ยวเยาได้แต่ยืนอึ้ง มองหน้าจี๋ชงที่ทำสีหน้าเยาะเย้ยให้ตนเอง อย่างผู้ได้รับชัยชนะ เสี่ยวเยาทำได้แต่ขบกรามแน่นเพื่อเห็นแก่เจิ้งเจี๋ย

"ใช่แล้ว ท่านพ่อ เราแค่ประลองวรยุทธ์กันเท่านั้น ทรงอย่าได้กังวลไปเลย"อ๋องจี๋ชงพูดเสริมขึ้น เพียงเพราะตนไม่อยากให้รู้ความจริง อาจรับโทษฐานทำร้ายข้ารับใช้ในวังได้ คงรู้ดีแก่ใจว่า เป็นเรื่องที่ฝ่าบาททรงกริ้วโกรธกว่าเรื่องใดๆ ทรงให้ความสำคัญต่อข้าทาสบริวารเป็นอันดับหนึ่ง

"ดี ยู่หลง ตั้งแต่นี้ต่อไป เจ้าจงเป็นทั้งนางกำนัล และทหารประจำกายของเจิ้งเจี๋ย ปรนนิบัติรับใช้ อย่าให้ขาดตกบกพร่องเป็นอันขาด เข้าใจไหม" ฝ่าบาทยิ้มกว้างถึงตา ไม่รู้เหตุใดถึงถูกชะตากับนายทหารผู้นี้นัก ไม่เคยมีใครกล้าสร้างความปั่นป่วนในวังที่แสนจะน่าเบื่อหน่ายแห่งนี้มานานมากแล้ว