บทที่ 3 ท่านผีเข้าหรือ? - 2

โชคดีที่บิดามารดามอบสินสอดให้นางไว้เยอะจึงมีเงินใช้ไม่ขาดมือ หากหวังพึ่งเพียงเบี้ยหวัดรายเดือนที่จวนอ๋องมอบให้ นางคงได้อดตายไปนานแล้ว เบี้ยหวัดไม่เคยเพิ่มให้ แต่ยามมีงานเลี้ยงทีไรต้องให้นางเจียดเงินเดือนอันน้อยนิดไปช่วย หลี่จวินที่ให้นางใช้ชีวิตในจวนอ๋องอย่างไม่ได้รับความเป็นธรรมเช่นนั้น ช่างเป็นบุรุษชาติสุนัขโดยแท้!

ซ่างกวนถงมาดหมายไว้ว่าครั้งนี้จะไม่ทุ่มเทแรงกายแรงใจทำงานเพื่อจวนอ๋องอีกเด็ดขาด นางจะใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยเสพสุขจากสินเดิมมากมายมหาศาลของตน หากไม่ใช้สุรุ่ยสุร่ายเกินไปก็อยู่ได้ทั้งชีวิตโดยไม่ขัดสน ผู้ใดอยากดูแลบัญชีของจวนก็ทำไปเถิด ใครอยากได้อำนาจในการจัดการเรือนหลังของจิ้นเป่ยอ๋องก็เอาไป นางจะใช้ชีวิตเงียบๆ อยู่ในเรือนของตัวเองแล้วอ่านหนังสือนิยาย ร่ำสุรา และลิ้มลองอาหารอร่อยๆ ฝีมือของหงหลิว ส่วนเรื่องการเคารพให้เกียรติซึ่งกันและกันที่เคยคาดหวังจากหลี่จวินในชาติที่แล้ว นางไม่ต้องการมันอีกแล้ว

...ต่างคนต่างอยู่ดีที่สุด

เมื่ออาบน้ำเสร็จหงจีก็ยกน้ำแกงสร่างเมาเข้ามาพอดี ซ่างกวนถงดื่มโดยไม่รีรอ ด้านนอกเรือนยังคงมีเสียงเอะอะวุ่นวายจากบรรดาคนรับใช้ที่กำลังขนของไปขึ้นรถม้า หลี่จวินต้องการเดินทางกลับแดนเหนือทันที หากจำไม่ผิดวันนี้เขาจะพานางเข้าวังไปถวายพระพรฮ่องเต้ตามธรรมเนียม จากนั้นจึงเดินทางออกจากเมืองหลวง

ชาติก่อนนางได้บอกลาบิดามารดาอยู่หน้าประตูวัง หลังจากนั้นก็ไม่ได้พบพวกเขาอีกเลยจวบจนวันตาย พอย้อนเวลากลับมานางมีเวลาอยู่กับมารดาเพียงไม่กี่วันเท่านั้น คิดแล้วก็อดใจหายไม่ได้

“พระชายา ท่านอ๋องเชิญไปที่โถงเรือนหลักเพคะ” สาวใช้รุ่นใหญ่ที่ช่วยอาบน้ำให้นางเอ่ยขึ้น

“ไปกันเถอะ”

ครั้งนี้ก็คงไม่ต่างจากครั้งที่แล้ว หลี่จวินคงเรียกนางไปกำชับว่าไม่ให้เอ่ยเรื่องไม่เป็นเรื่องต่อหน้าบิดามารดาเป็นแน่ เรื่องไม่เป็นเรื่องของเขาก็คือการที่ปล่อยให้นางนั่งเฝ้าห้องหอคนเดียว ชาติก่อนนางรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องที่น่าอับอายเลยไม่กล้าบอกมารดา ไม่อยากทำให้ท่านแม่ต้องทุกข์ใจจึงโกหกไปว่าหลี่จวินดีต่อนางเพียงใด

คิดดูแล้วยามนั้นตนช่างไร้เดียงสานัก หากตอนนั้นบอกบิดามารดาไปตามตรง ไม่แน่ว่านางอาจจะไม่ต้องทนใช้ชีวิตในจวนอ๋องอย่างอัปยศอดสูก็เป็นได้

เมื่อไปถึงโถงเรือนหลักก็เห็นว่าหลี่จวินมานั่งรออยู่ก่อนแล้ว บนโต๊ะมีอาหารมากมายถูกเตรียมไว้ ไอควันยังลอยกรุ่นอยู่บ่งบอกว่าเพิ่งถูกยกขึ้นโต๊ะ

“นั่งสิ กินข้าวเสร็จแล้วจะได้เข้าวัง” เขาเอ่ยพลางตบเก้าอี้ข้างตัวเอง

ซ่างกวนถงเพ่งพินิจบุรุษเบื้องหน้า รูปร่างหน้าตาอย่างไรก็เป็นจิ้นเป่ยอ๋องไม่ผิดแน่ แต่พฤติกรรมเช่นนี้ทำให้นางสงสัยยิ่งนัก ชาติที่แล้วนางกับเขาไม่เคยร่วมโต๊ะกินข้าวด้วยกันเลยสักครั้ง เวลามีงานเลี้ยงสำคัญซึ่งจวนอ๋องเป็นเจ้าภาพ ผู้ที่ได้นั่งข้างกายเขามักจะเป็นซูเจินเสมอ ผู้ที่เขาไปค้างคืนด้วยและกินข้าวด้วยก็เป็นซูเจิน จะมีบ้างบางครั้งที่ไปค้างคืนหรือกินข้าวกับอนุคนอื่นนอกจากซูเจิน แต่ที่แน่ๆ เขาไม่เคยมาเหยียบเรือนของนางเลยสักครั้ง หากนางมีใจให้เขาแล้วถูกอีกฝ่ายปฏิบัติด้วยเช่นนี้ คงเจ็บปวดเจียนตายเป็นแน่ โชคดีที่นางเองก็ไม่ได้มีจิตปฏิพัทธ์ต่อหลี่จวิน

ฮึ! น่าขันยิ่งนัก ต้องตายแล้วเกิดใหม่อีกครั้งหรือถึงจะมีโอกาสร่วมโต๊ะกับจิ้นเป่ยอ๋องผู้ยิ่งใหญ่ ผู้ใดอยากร่วมโต๊ะกินข้าวกับเจ้าตอนนี้กัน!

แม้ในใจซ่างกวนถงจะปฏิเสธแต่กลับยอมนั่งลงตรงข้ามเขาแต่โดยดี อย่างไรเสียการเดินทางไปจิ้นเป่ยยังต้องให้เขาคอยคุ้มกัน แสดงออกว่าไม่อยากเสวนาด้วยอย่างโจ่งแจ้งไม่ได้ หากเขาทิ้งนางไว้กลางทางคงแย่แน่

หญิงสาวตัดสินใจไม่สนใจผู้ร่วมโต๊ะ นางคีบหมูสามชั้นนึ่งเกาลัดมาใส่ชามแต่กลับถูกตะเกียบอีกคู่ขวางไว้เสียก่อน ดวงตาหงส์เผลอตวัดมองอีกฝ่ายอย่างไม่พอใจ เพียงครู่ก็กลับมาเป็นสายตาเรียบเฉยดังเดิม

“เมื่อคืนเจ้าดื่มสุราไปเยอะ กินของมันๆ ไม่คอยดีเท่าไหร่ กินโจ๊กปลาแทนก็แล้วกัน” หลี่จวินยกจานขาหมูนึ่งเกาลัดหนี แล้ววางโจ๊กปลาที่เขาเพิ่งตักแบ่งมาจากชามใหญ่ลงตรงหน้านาง

ซ่างกวนถงรับโจ๊กปลามากินด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ไม่เข้าใจความคิดและการกระทำของจิ้นเป่ยอ๋องเท่าใดนัก นี่เป็นกลยุทธ์แบบใหม่ของเขาหรือ เพราะยังอยู่ในเมืองหลวงใช่หรือไม่ถึงต้องฝืนใจทำดีกับนางเพื่อตบตาฮ่องเต้ บางทีในจวนตอนนี้อาจมีสายลับของฝ่าบาทแฝงตัวอยู่กระมัง