บทที่ 3 ท่านผีเข้าหรือ? - 3

เมื่อหาเหตุผลที่ดูจะไม่สมเหตุสมผลกับการกระทำแปลกๆ ของหลี่จวินได้แล้ว ซ่างกวนถงจึงกินข้าวอย่างสบายใจ อย่างน้อยเขาคงไม่โง่ถึงขนาดวางยานางก่อนพาเข้าวังหรอก แต่ถ้าไปถึงจิ้นเหอแล้วก็ไม่แน่ หากเขาอยากให้คนรักอย่างซูเจินเป็นชายาเอกแทนนาง เมื่อนั้นเขาคงไม่ลังเลที่จะสังหารนางเป็นแน่

ช่างเถิด คิดมากตอนนี้ไปก็เปล่าประโยชน์ นางเองก็ไม่ได้คิดอยากจะเป็นชายาเอกของหลี่จวินไปตลอดชีวิตเหมือนกัน ถึงเวลานั้นค่อยเจรจากับอีกฝ่ายดีๆ ละกัน

เมื่อรับประทานอาหารเช้าเสร็จทั้งคู่จึงเข้าวังทันที รถม้าคันใหญ่ซึ่งแขวนป้ายจวนจิ้นเป่ยอ๋องไว้ด้านหน้า จอดรออยู่หน้าประตูจวน หลี่จวินเดินไปหยุดรอข้างรถม้าจากนั้นยื่นมือไปให้ซ่างกวนถงหมายจะช่วยประคองนางขึ้นรถม้า

มีสายตามากมายคอยจับจ้องหญิงสาวจึงมิอาจปฏิเสธมือแข็งแรงที่ยื่นมาให้ได้ นางจำใจวางมือลงบนมือของเขาแล้วขึ้นรถม้าไป ซ่างกวนถงยังไม่ทันได้นั่งก็เห็นหลี่จวินตามขึ้นมาเสียแล้ว

“ท่านไม่ขี่ม้าไป?”

“อืม” เขาพยักหน้า นั่งลงข้างนางโดยจงใจให้ชายแขนเสื้อของทั้งคู่เสียดสีกัน

แขนซ่างกวนถงราวกับโดนไฟลวก นางดึงแขนออกอย่างรวดเร็ว ขยับตัวออกห่างเขาเว้นระยะไม่ให้เสื้อผ้าสัมผัสกัน หลี่จวินเห็นเช่นนั้นก็ขยับตามจนหัวไหล่ของทั้งคู่ชนกัน

“ท่านอ๋องถอยออกไปหน่อย หม่อมฉันร้อนเพคะ” ซ่างกวนถงเบียดตัวเข้ากับผนังรถม้าจนไม่มีที่ให้ขยับหนีอีกแล้ว

“ข้าว่าวันนี้อากาศดียิ่ง ไม่เห็นร้อนเลยสักนิด” หลี่จวินทำเป็นไม่เข้าใจท่าทางอึดอัดใจของอีกฝ่าย “แล้วก็นะ เจ้าพูดกับข้าตามสบายเถิด สามีภรรยากันไยต้องมีพิธีรีตองให้วุ่นวาย รังแต่จะทำให้ห่างเหินกันเปล่าๆ”

ได้สิ อยากให้ข้าพูดตามสบายข้าก็จะทำให้ ข้ากำลังต้องการแบบนี้อยู่พอดีเลย...ความตั้งใจของซ่างกวนถงคืออยากให้หลี่จวินเมินเฉยต่อนางเหมือนชาติที่แล้วจะดีมาก เพราะนางจะได้ไม่ต้องมาคอยฝืนความรู้สึกตัวเองเพื่อแสร้งทำดีกับเขา

“ท่านชอบขี่ม้ามิใช่หรือ ทำไมวันนี้ไม่ขี่ม้าไป” นางถามเสียงลอดไรฟัน

“วันนี้ข้าอยากนั่งรถม้า” หลี่จวินยิ้มกรุ้มกริ่ม กระซิบชิดใบหูนางว่า “หากวันนี้ข้าปล่อยให้ชายารักนั่งรถม้าเข้าวังเพียงลำพัง ท่านพ่อตาต้องไม่ชอบใจเป็นแน่ อยู่ในรถม้าด้วยกับแบบนี้ข้าจะได้ปกป้องชายารักได้อย่างไรเล่า”

ซ่างกวนถงเบิกตากว้างหันมองหลี่จวินด้วยความตกใจ อันใดคือชายารัก อันใดคือท่านพ่อตา เมื่อเช้าก่อนออกจากจวนศีรษะเขาโดนประตูหนีบมาหรือถึงได้มีความคิดผิดแผกเช่นนี้

“ถงถง เจ้าเป็นอะไร?” เห็นนางอ้าปากค้างมองตนด้วยสายตาหวาดกลัว หลี่จวินถึงกับใจไม่ดีจับมือเรียวของนางขึ้นมากุมไว้ด้วยความเป็นห่วง

ถึงกับเรียกข้าว่าถงถง...ซ่างกวนถงสับสนมึนงงหนักกว่าเดิม การที่นางย้อนเวลากลับมาสามารถทำให้คนคนหนึ่งเปลี่ยนนิสัยไปได้ด้วยหรือ ไม่มีทางหรอก คิดได้อย่างเดียวคือ...

“ท่านถูกผีเข้าหรือ?” นางถามสิ่งที่คิด

สีหน้าจริงจังของซ่างกวนถงทำให้หลี่จวินหัวเราะออกมาเบาๆ “ถงถง เหตุใดเจ้าถึงได้น่ารักน่าเอ็นดูขนาดนี้ แม้แต่เรื่องไร้สาระแบบนี้เจ้ายังคิดออกมาได้”

“แล้วมิใช่?” นางเริ่มกลัวแล้วจริงๆ เขาที่ทำท่าทางเย็นชาใส่กันยังรับมือง่ายกว่าตอนนี้มากนัก

“เหตุใดเจ้าจึงคิดว่าข้าถูกผีเข้าล่ะ” หลี่จวินฉวยโอกาสตอนที่ซ่างกวนถงเผลอโอบไหล่นางทันที

“ก็ท่านเกลียดข้า แล้วอยู่ๆ มาทำท่าทางไม่สมกับเป็นตัวท่านใส่ข้าแบบนี้ นอกจากคิดว่าท่านถูกผีเข้าแล้วข้าคงคิดอย่างอื่นไม่ออก” กล่าวจบก็จับมือเขาออกจากหัวไหล่ตน

“เจ้าคิดว่าข้าเกลียดเจ้า?”

“หรือไม่จริง ท่านเกลียดชังท่านพ่อของข้า แน่นอนว่าท่านก็ต้องเกลียดชังข้าไปด้วย” หากเขาไม่เกลียดนาง ชาติที่แล้วคงไม่ทำกับนางแบบนั้นหรอก เรื่องนี้นางรู้ดีว่าหลี่จวินโกรธแค้นบิดาตนมากเพียงใด ที่ทำให้เขาไม่ได้แต่งงานกับบุตรสาวของแม่ทัพโจวผู้เป็นเหมยเขียวม้าไม้ไผ่ของเขา

หลี่จวินอยากปฏิเสธแต่ก็ทำไม่ได้ ชาติที่แล้วก่อนจะรู้ความจริงเขาเคยเกลียดชังซ่างกวนถงและบิดานางมาก จึงได้ทำเรื่องผิดพลาดมากมายลงไป หากบอกว่าไม่เคยเกลียดเลยก็ดูเหมือนว่าเขาจะหน้าไม่อายเกินไปที่โกหกนางได้อย่างหน้าด้านๆ

“ถงถง ชาตินี้ข้าจะไม่เกลียดชังเจ้า ข้าจะรักเพียงคนเดียว”

น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาราวกับไร้เรี่ยวแรงจนซ่างกวนถงฟังแล้วยังแปลกใจ จิ้นเป่ยอ๋องคนที่อยู่ตรงหน้านางตอนนี้ไม่เหมือนจิ้นเป่ยอ๋องที่นางเคยรู้จักเลยสักนิด อันไหนตัวตนที่แท้จริงของเขากันแน่