บทที่ 2 ไสหัวไป - 3

ยามนั้นหลี่จวินมีความสุขยิ่งนักที่ทำให้จิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์ตัวนั้นทุกข์ใจได้ แต่เขากลับมีความสุขอยู่ได้ไม่นานก็ได้รับรู้ถึงความจริงบางอย่าง ในปีที่ห้าที่ซ่างกวนถงมาอยู่จวนอ๋อง ชนกลุ่มน้อยต่างร่วมมือกันรุกรานเข้ามายังดินแดนต้าฉี สงครามยืดเยื้อมาหนึ่งปีก็ยังไม่สามารถกำราบคนเถื่อนเหล่านั้นได้หมดเสียที

ยิ่งสงครามยืดเยื้อประชาชนในเขตจิ้นเป่ยต่างได้รับความลำบาก ทางเหนือมีฤดูหนาวที่ยาวนานจึงไม่สามารถทำการเพาะปลูกได้ เสบียงอาหารส่วนใหญ่นำเข้ามาจากทางตะวันตกและทางใต้ของแคว้น หลี่จวินจึงพยายามทำให้สงครามจบลงอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อลดความเสียหายของจิ้นเป่ย

ปีนั้นเกิดภัยแล้งไปทั่วทั้งแผ่นดิน เสบียงอาหารที่เดิมทีมีอย่างพอเพียงจึงกลายเป็นขาดแคลน ประชาชนในเขตจิ้นเป่ยอดอยากอย่างหนัก บ้างก็ล้มป่วยบ้างก็ตาย ซ่างกวนถงทนเห็นชาวบ้านได้รับความลำบากต่อไปไม่ไหว จึงใช้สินเดิมมากมายมหาศาลของตัวเองกว้านซื้อข้าวสารและธัญพืช นางพยายามอย่างหนักจนได้พบกับพ่อค้าต่างแคว้นกลุ่มหนึ่ง ก่อนจะเจรจาขอซื้อข้าวสารและธัญพืชมาจากคนเหล่านั้นได้สำเร็จ แม้ต้องจ่ายไปในราคาที่สูงลิ่วก็ตาม

หลี่จวินซึ่งติดพันอยู่กับการศึกจึงไม่รู้ถึงสิ่งที่ซ่างกวนถงทำ ขุนนางในพื้นที่ก็ไม่ได้รายงานเรื่องนี้แก่เขา กว่าจะรู้เรื่องราวทั้งหมดอีกทีก็เป็นตอนที่นางประสบเคราะห์ภัยแล้ว ซ่างกวนถงถูกชนกลุ่มน้อยซึ่งลักลอบเข้ามาในจิ้นเป่ยจับเป็นตัวประกัน พวกมันข่มขู่ให้นางมอบเสบียงอาหารที่หามาได้ให้ แต่หญิงสาวไม่ยินยอมสั่งให้ผู้คุ้มกันที่จ้างมาคุ้มกันข้าวสารและธัญพืชกลับไปยังจวนอ๋อง

ตอนที่หลี่จวินไปถึงก็เห็นเพียงร่างไร้ลมหายใจของซ่างกวนถงเสียแล้ว เขาเกิดความสับสนอย่างรุนแรง เคยคิดมาตลอดว่านางเองก็คงไม่ต่างจากบิดาที่ใบหน้ายิ้มแย้มแต่จิตใจเหี้ยมโหด เพราะที่ผ่านมานางมักจะทำร้ายและรังแกบรรดาอนุในจวนลับหลังเขาเสมอ พออยู่ต่อหน้านางจะยิ้มให้เขาด้วยสีหน้าไร้เดียงสา วางตัวดีประหนึ่งภรรยาหลวงผู้แสนใจกว้าง แต่พอเห็นนางทุ่มเทเพื่อประชาชนของจิ้นเป่ยขนาดนี้แล้ว ทำให้เขาสับสนมากจริงๆ ไม่รู้ว่าอันไหนคือตัวตนที่แท้จริงของนางกันแน่

เสบียงอาหารที่ซ่างกวนถงใช้ชีวิตปกป้องช่วยชาวบ้านให้รอดตายจากความอดอยาก และยังช่วยให้ทหารมีเสบียงเพียงพอต่อการทำศึกจนสามารถกำราบชนกลุ่มน้อยลงได้สำเร็จ

เมื่อจบการศึกหลี่จวินที่เกิดความคลางแคลงสงสัยในนิสัยของซ่างกวนถง เขาเริ่มสืบสาวเรื่องราวทั้งหมดอย่างละเอียด นั่นจึงทำให้เขาได้รู้ความจริงว่านางไม่เคยทำร้ายอนุและคนรับใช้ในจวนเลยสักคน ทุกอย่างล้วนเป็นแผนการของซูเจิน อนุคนโปรดที่เขาคิดจะแต่งตั้งเป็นชายารอง ไม่เพียงเท่านั้น แต่สายลับตัวจริงที่ฮ่องเต้และราชครูเหลียงส่งมากลับเป็นซูเจินเสียอย่างนั้น ไม่ใช่ซ่างกวนถงอย่างที่เคยเข้าใจ

คิดมาถึงตรงนี้หลี่จวินรู้สึกว่าตนนั้นช่างโง่เขลายิ่งนัก เพราะใช้สายตาที่มีแต่อคติมองซ่างกวนถงมาโดยตลอด จึงทำให้มองไม่เห็นเรื่องดีๆ มากมายที่นางทำเพื่อเขาและจวนอ๋อง กว่าจะรู้ตัวทุกอย่างก็สายเกินไปเสียแล้ว เขาไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจึงสามารถย้อนเวลากลับมาได้

...แต่นี่อาจจะเป็นความเมตตาจากสวรรค์ ที่อยากให้เขากลับมาแก้ไขเรื่องราวต่างๆ ก็เป็นได้

ถงถง นับจากนี้ไปข้าจะทำดีกับเจ้าให้มากๆ จะรักและดูแลเจ้าให้ดี