บทที่ 2 ไสหัวไป - 2

“เฮอะ! ขนาดในฝันยังตามมาหลอกมาหลอนข้า” กล่าวจบก็ยกมือตบบุรุษผู้นั้นในฝันทันที

หลี่จวินหลบได้อย่างฉิวเฉียด สายตาที่นางมองมานั้นวาวโรจน์เต็มไปด้วยโกรธ เขาคร่อมร่างบอบบางที่เต็มไปด้วยเรี่ยวแรงไว้ไม่ให้นางถีบตนลงจากเตียง “ถงถง ใจเย็นก่อน นี่ข้าเอง สามีเจ้าอย่างไรเล่า”

พอได้ยินคำว่า ‘สามี’ ซ่างกวนถงพลันหยุดดิ้น แต่คนเมาหนักยังคงแยกแยะความจริงกับความฝันไม่ออก จึงสถบด่าตามจิตสำนึกของตัวเองไปว่า “สามีชาติสุนัขน่ะสิ ถุย!”

หลี่จวิน “0_0”

“ไม่เคยสนใจไยดีข้ายังจะกล้าเรียกตัวเองว่าสามีอีก ถุย!”

หลี่จวิน “...”

“ฮึ! เหตุใดข้าต้องมาแต่งให้คนอย่างเจ้าด้วย จะไปตายที่ไหนก็ไป ไสหัวไปให้พ้น!” ด่าจบซ่างกวนถงก็หลับต่อทันที คราวนี้ต่อให้หลี่จวินเขย่าอย่างไรก็ไม่ตื่น

จิ้นเป่ยอ๋องมองภรรยาด้วยสายตาสับสน มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้สิ ตอนนี้เขากับนางเพิ่งแต่งงานกันวันแรกยังไม่เคยทำให้อีกฝ่ายต้องเจ็บซ้ำน้ำใจ แต่ทำไมนางถึงด่าทอเขาเช่นนี้กันเล่า ชาติก่อนจำได้ว่าซ่างกวนถงเป็นสตรีเรียบร้อย พูดน้อย อีกทั้งยังเก็บสีหน้าได้ดี แม้ว่าเขาจะทำให้นางโกรธจนแทบหัวเราะก็ตาม

“แปลกยิ่งนัก” หลี่จวินพึมพำก่อนจะทิ้งตัวลงนอนข้างๆ ซ่างกวนถง เขาดึงนางเข้ามากอด ปล่อยความคิดล่องลอยไปกับเรื่องราวเมื่อกาลก่อน

อันที่จริงแล้วหลี่จวินรู้ดีว่าตัวเองทำไม่ดีกับซ่างกวนถงไว้มากเพียงใด ด้วยสถานะของเขาและนางทำให้อดคิดไม่ได้เลยว่าการแต่งงานครั้งนี้มีสิ่งใดแอบแฝงหรือไม่ ชาติก่อนหลี่จวินคิดว่าซ่างกวนถงเป็นสายลับที่ฮ่องเต้ส่งมาอยู่ข้างกายเขา เพื่อสืบความเคลื่อนไหวในจิ้นเป่ย เหตุการณ์หลายๆ อย่างที่เกิดขึ้นทำให้เขาคิดเช่นนั้น ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเสบียงอาหารที่ไม่สามารถซื้อจากทางตะวันตกได้เหมือนเดิม กุนซือของเขาถูกลอบทำร้าย หรือแม้แต่ม้าศึกที่ล้มป่วยไม่สามารถออกศึกได้จนทำให้การศึกเสียหาย หลักฐานทุกอย่างล้วนชี้ไปที่อัครมหาเสนาบดีผู้อยู่ใต้คนคนเดียวแต่อยู่เหนือคนนับหมื่น

ฮ่องเต้มองเห็นเขาเป็นดั่งเสี้ยนที่ปักคามือไม่ว่าจะบ่งอย่างไรก็เอาไม่ออกอยู่แล้ว พอคลำโดนเมื่อใดก็รู้สึกหงุดหงิด จึงหาทางลดทอนอำนาจของเขาอยู่เรื่อยมา ประจวบเหมาะกับมีคนที่เหมาะสมซึ่งมาดหมายไว้ว่าจะส่งมาดูแลทางเหนือแทนเขาได้ แล้วทำไมอีกฝ่ายจะไม่คิดกำจัดตนเล่า

สวีจิ้งเหิงคือคนที่อัครมหาเสนาบดีผลักดันให้ขึ้นเป็นแม่ทัพแผ่นดินต่อจากบิดาที่ใกล้เกษียณ มิหนำซ้ำทั้งคู่ยังเป็นพี่เขยน้องเขยที่สนิทสนมกันอย่างยิ่ง และยังเป็นผู้ที่ฮ่องเต้ชื่นชม ไม่ต้องคิดให้ซับซ้อนก็รู้ได้ทันทีว่า ซ่างกวนหมิ่นต้องการให้น้องเขยผู้นั้นมายึดอำนาจของจิ้นเป่ยไปจากเขา

หลี่จวินจำได้ดีว่าตัวเองโกรธแค้นซ่างกวนหมิ่นมากเพียงใด เขานำความโกรธและความเกลียดชังนั้นมาลงกับซ่างกวนถง ตลอดห้าปีที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีภรรยากัน เขาพยายามทำให้นางเจ็บปวดใจอย่างที่สุด ทำให้นางไม่มีที่ยืนในจวนจิ้นเป่ยอ๋อง ทำให้นางได้รับการดูถูกดูแคลนต่างๆ นานาจากบรรดาผู้ใต้บังคับบัญชาของเขา

แต่ซ่างกวนถงช่างเป็นสตรีที่มีความอดทนยิ่งนัก ไม่ว่าจะถูกทำไม่ดีด้วยใส่เพียงใดนางก็ยังยิ้มให้เขาเสมอ ไม่เคยปริปากบ่นไม่พอใจเวลาเขาจงใจรับสตรีมากมายเข้ามาเป็นอนุ เพื่อทำลายศักดิ์ศรีของนาง นางเข้มแข็งจนเขาเห็นแล้วยังหงุดหงิด แต่พอรู้ว่าอัครมหาเสนาบดีผู้ยิ่งใหญ่กำลังเต้นเร่าๆ เพราะเรื่องของบุตรสาว จึงทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง

หลี่จวินจงใจให้ข่าวที่ซ่างกวนถงไม่ได้รับความโปรดปรานจากตนส่งไปถึงซ่างกวนหมิ่น ซึ่งมันก็ได้ผลดีทีเดียว สายข่าวของเขาในเมืองหลวงรายงานว่า อีกฝ่ายโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงที่ตระกูลซ่างกวนถูกหยามเกียรติ