บทที่ 2 ไสหัวไป - 1

ประตูห้องหอเปิดออกอย่างแผ่วเบา คนรับใช้ซึ่งก่อนหน้านี้เคยอยู่หน้าเรือนถูกไล่หนีไปจนหมด ชายหนุ่มในอาภรณ์สีแดงก้าวเท้าผ่านธรณีประตูเข้ามา ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นสภาพเละเทะภายในห้อง อาหารมงคลที่เตรียมไว้ถูกกินไปกว่าครึ่ง ชุดเจ้าสาวกองอยู่บนพื้น ข้างๆ กันมีกาสุรานอนแอ้งแม้งอยู่ มงกุฎหงส์และปิ่นปักผมตกเกลื่อนกลาดเต็มพื้น

หลี่จวินมองร่างบอบบางที่นอนหลับอยู่บนเตียงด้วยสายตายากจะคาดเดา เขาเดินตรงไปที่เตียงแล้วถอดเสื้อคลุมตัวนอกและเสื้อตัวกลางของตัวเองออก จากนั้นทิ้งตัวลงนอนตะแคงข้างๆ ซ่างกวนถง มือแข็งแรงเอื้อมปัดผมออกจากใบหน้างดงามพลางไล้นิ้วไปบนแก้มนุ่ม

“ตอนนั้นก็เป็นเช่นนี้เหมือนกันหรือ?”

แต่ในความทรงจำของเขา ครั้งนั้นคนรับใช้บอกว่าซ่างกวนถงนั่งรอเขาทั้งคืนนี่นา เหตุใดคราวนี้นางถึงดื่มสุราจนเมาหลับไปได้เล่า ไม่แม้แต่จะรอให้เขาเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวให้ แล้วแบบนี้เรียกว่าการแต่งงานเสร็จสมบูรณ์หรือไม่ ในเมื่อสุรามงคลยังไม่ได้ดื่มด้วยกัน

ครั้งก่อนข้าก็พลาดดื่มสุรามงคลกับนาง ครั้งนี้ก็ยังพลาดอีก...หลี่จวินยิ้มเยาะตัวเอง สมน้ำหน้าในความโง่เขลาของตนก่อนหน้านี้นัก

“พระชายา” เขาจับผมนางปอยหนึ่งขึ้นมาจูบ “ถงถง เจ้าหลับแล้วหรือ”

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ไหวติงก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้แล้วจูบแก้มนุ่มของคนเมาหลับ แต่ดูเหมือนว่าจูบเดียวจะไม่พอ หลี่จวินขยับริมฝีปากไปตามสันกรามของนาง จากนั้นครอบครองริมฝีปากนุ่มนิ่มที่ยังมีรสของสุรามงคลติดอยู่ เขาเลียกลีบปากสีระเรื่อของนางแผ่วเบา รสหวานติดปากนี้ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสุราหรือว่าความหวานจากปากนางกันแน่ หลี่จวินคล้ายเมามายเพราะความหวานนั้น ก่อนจะผละออกมาอย่างอ้อยอิ่ง

“อืม แบบนี้ถือว่าได้ดื่มสุรามงคลด้วยกันแล้วหรือไม่นะ”

หลี่จวินจ้องใบหน้าสวยอีกหลายอึดใจแล้วจึงตัดสินใจว่า จุมพิตแค่นั้นยังไม่ถือว่าเขาได้ดื่มสุราจากปากนาง มันต้องทำให้ลึกซึ้งกว่านี้ถึงจะได้ลิ้มรสสุรามงคล เช่นนั้นแล้วการแต่งงานครั้งนี้จึงจะเสร็จสมบูรณ์

“ถงถง หากเจ้าไม่ตื่นมาห้าม ข้าจะถือว่าเจ้าอนุญาตให้จูบนะ” จิ้นเป่ยอ๋องเริ่มก่อกวนคนเมาหลับอีกครั้ง ขบเม้มใบหูนางพลางดูดเลีย เขาพรมจูบไปทั่วซอกคอระหง สูดดมความหอมจากร่างกายหญิงสาวเข้าไปจนฉ่ำปอด

ซ่างกวนถงถูกรบกวนการนอนก็ส่งเสียงอืออาอย่างขัดใจ ส่ายหน้าหลบสิ่งที่กำลังทำให้รำคาญอยู่ นางกำลังฝันว่าตัวเองถูกสุนัขตัวใหญ่เลียหน้า มันทั้งเอาแต่ใจและดื้อด้าน ไม่ว่าจะผลักอย่างไรก็ไม่ยอมไป

“อือ...อย่ากวน” นางพึมพำออกมา

ชายหนุ่มฉวยโอกาสตอนที่หญิงสาวละเมอพูดจุมพิตนางทันที ลิ้นอุ่นร้อนชำแรกผ่านเข้าไปในโพรงปากนาง เขากวาดชิมสุราที่ติดอยู่กับปลายลิ้นนางอย่างได้ใจ คราวนี้หวานกว่าตอนที่จูบริมฝีปากมากนัก ลิ้นอุ่นของนางทั้งนุ่มทั้งลื่นให้ความรู้สึกดีอย่างยิ่ง

ซ่างกวนถงเมื่อถูกก่อกวนมากๆ เข้าก็ทนไม่ไหว สะลึมสะลือลืมตาตื่นขึ้นมา นางจิกผมผู้ที่กำลังช่วงชิงลมหายใจของตนอยู่ แล้วออกแรงกระชากผมอีกฝ่ายด้วยอารมณ์หงุดหงิด

หลี่จวินศีรษะหงายไปข้างหลังเล็กน้อย เจ็บจนหนังหัวชาหนึบแต่ก็ยังประคองใบหน้าของภรรยาไว้ไม่ยอมปล่อย เอ่ยปลอบเสียงอ่อนโยน “ถงถง นี่ข้าเอง”

“ไสหัวไป!” ซ่างกวนถงตวาดลั่น เห็นเพียงเงาร่างสูงใหญ่ที่กำลังบดบังภาพเบื้องหน้าของตนเท่านั้น แม้จะเห็นหน้าไม่ชัดแต่นางกลับจำกลิ่นกำยานหอมที่ติดมากับตัวอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน