ท่านอ๋องเลิกขายของแล้วมาชิงบัลลังก์กันเถอะ

“หม่อมฉันมิได้ทำ...”

“ใครๆ ก็พูดได้ทั้งนั้น... ตระกูลหลูเช่นเจ้าก็เหมือนๆ กันทั้งหมด บิดาเจ้า พี่สาวเจ้า... ล้วนหวังใช้อำนาจของข้าเพื่อเส้นทางของตัวเอง”

“...”

“จนถึงตอนนี้... แม้แต่กับเด็กที่ยังไม่เกิดมา เจ้ายังใจทรามอำมหิตฆ่าได้ลง!”

หลูซีที่ถูกลงทัณฑ์ทุบตีอย่างน่าสังเวช ทอดมองโอรสสวรรค์ที่เดินเข้ามาหานางถึงตำหนัก และกล่าวโทษว่าเป็นเพราะนางที่ทำให้สนมที่ทรงโปรดปรานแท้งบุตร...

เดิมทีฮ่องเต้ลี่หมิงก็เป็นคนมีบุตรยากเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ยิ่งได้ทราบข่าวว่ามีสนมแท้งย่อมพิโรธจนอยากจะฆ่าคนที่สังหารบุตรของตัวเองให้ตายตกตามไป แต่คนที่ทรงเอาความพิโรธมาลงด้วยนั้นกลับเป็นนางที่ไม่รู้เรื่องอะไรพวกนี้ด้วยเลย

แต่ฮ่องเต้ลี่หมิงเองก็อาจจะรู้ว่านางไม่ได้รู้อะไรเลย แค่ในตอนนี้ตระกูลหลูไม่เป็นที่พอพระทัยและอยากหาทางกำจัด เมื่อมีโอกาสพระองค์ก็แค่คว้าเอาไว้...

เมื่อไม่นานมานี้พี่สาวของนางที่ครั้งหนึ่งนั่งเคียงบัลลังก์อย่างองอาจเป็นหงส์งามเคียงข้างมังกรก็ถูกลากลงจากบัลลังก์หงส์เพราะตระกูลหลูถูกกล่าวหาว่าพัวพันกับคดีฉ้อโกง ตระกูลหลูเป็นขุนนางมาหลายชั่วอายุคน ชื่อเสียงสะสมมานับร้อยๆ ปี แม้มิได้ใสซื่อมือสะอาดแต่ก็ไม่เคยกระทำการฉ้อฉลชาวบ้านที่ตกทุกข์ได้ยาก แต่เพราะเรื่องนี้ทำให้ฮองเฮาตระกูลหลูต้องลงจากตำแหน่งเพื่อแสดงความรับผิดชอบอันใหญ่หลวงของตระกูล มีคนกล่าวว่าตระกูลหลูอาจหาญถึงเพียงนี้ก็เพราะผยองที่บุตรสาวเป็นฮองเฮา วางอำนาจบาตรใหญ่กับชาวบ้านตาดำๆ เอารัดเอาเปรียบจนมีคนต้องสังเวยชีวิตให้กับความเห็นแก่ได้ของสกุลหลู คำว่าร้ายที่หาดีไม่ได้ถูกพูดไม่รู้จบ แม้พี่สาวของหลูซีจะออกจากวังไปถือศีลในวัดที่ห่างไกลแล้วก็ตาม แต่คำกล่าวหาพวกนั้นก็ยังไม่จบสิ้น

ซ้ำร้ายตระกูลหลูกลับโดนตรวจสอบโดยละเอียดไม่เว้นแม้แต่สนมในวังหลังที่มาจากสกุลหลูทุกคน นางเองก็เป็นหนึ่งในนั้น แต่ความจริงในเรื่องฉ้อฉลยังไม่กระจ่าง หลูซีกลับโดนป้ายสีว่าเพราะความริษยาจึงส่งยาพิษไปให้สนมนางหนึ่งที่ตั้งครรภ์จนแท้งบุตร...

แม้ยังไม่ได้สืบความจริง แต่ด้วยความผิดติดตัวเพราะเป็นคนสกุลหลูก็ทำให้ฮ่องเต้ลี่หมิงเชื่อโดยไม่คิดสืบความ หลูซีจึงต้องมานอนคว่ำหน้าถูกทุบตีด้วยไม้โดยไร้ทีท่าว่าจะหยุด...

หากนางจะโดนทัณฑ์จนตายไปในวันนี้หลูซีก็ไม่นึกเสียใจ กลับดีใจเสียอีกจะได้จบสิ้นชีวิตที่ถูกบงการนี่เสียที เว้นเสียแต่หากนางจะต้องตาย ฮ่องเต้ลี่หมิงกลับไม่ปล่อยให้ตายเพียงลำพัง...

“คิดทำร้ายโอรสของฮ่องเต้มีโทษทัณฑ์ประหารยกตระกูล”

“!!!”

หลูซีเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ ก่อนจะนิ่วหน้าด้วยความเจ็บที่ถูกโบยตี

จบแล้ว สกุลหลูของนางจบสิ้นแล้ว...

ก้าวพลาดเพียงหนึ่งครั้ง ก็มิอาจหวนกลับมาแก้ไขอะไรได้อีกแล้ว...

ฮ่องเต้ไม่ประสงค์ที่จะเลี้ยงสกุลหลูไว้ในราชสำนักตั้งแต่ต้น แต่ก็อุ้มชูให้สกุลหลูโผบินผงาดด้วยการแต่งตั้งฮองเฮาจากสกุลหลู แล้วก็ฉุดกระชากฮองเฮาลงจากบัลลังก์พร้อมกับถอนรากสกุลขุนนางนับร้อยๆ ปีไปพร้อมๆ กัน สกุลที่หยั่งรากลึกในราชสำนัก ลูกหลานแตกแขนงกระจัดกระจายไปทั่วทุกกรมนั้นมิใช่เรื่องที่ทรงโปรด ฮ่องเต้ลี่หมิงคิดทุกอย่างมาโดยรอบคอบแล้วจริงๆ จึงจัดการกับสกุลหลูได้อย่างเบ็ดเสร็จถึงเพียงนี้

ความผิดเก่ายังไม่สะสาง ความผิดใหม่ก็เพิ่มมาอีก ประหารสกุลหลูทั้งหมดย่อมสมควร ไม่ต้องเสียเวลาสืบสาวราวเรื่อง คนตายไปแล้วพูดไม่ได้จะสืบเรื่องราวอะไรอีกกันเล่า แค่ตายๆ ไปก็จบเรื่องที่กวนพระทัยของฮ่องเต้แล้ว...

คิดแล้วก็น่าเศร้า หากวันนั้นนางมิเข้าวังสกุลหลูจะเผชิญเคราะห์กรรมเช่นนี้หรือไม่

หากวันนั้นบิดาของนางตอบรับแม่สื่อของคนผู้นั้นแทนที่จะส่งเข้าวังหลวงนางจะเป็นเช่นไร...

‘อันอ๋องส่งแม่สื่อมาสู่ขอเจ้า... ไม่เจียมตนเลยสักนิด ต่อให้เป็นอันอ๋องแต่ก็อ๋องปลายแถวหาดีไม่ได้ ซ้ำยังเป็นพ่อค้าหาเลี้ยงชีพไปวันๆ ไร้เกียรติสิ้นดี’

‘อันอ๋องหรือเจ้าคะ’

‘อย่าแม้แต่จะคิดหลูซี... ข้าไม่ยอมให้เจ้าแต่งกับอ๋องผู้นั้น สตรีสกุลหลูต้องแต่งเข้าวังหลวงเท่านั้น เช่นพี่สาวของเจ้า แล้วให้กำเนิดพระโอรสแก่ฮ่องเต้ หน้าที่ของพวกเจ้าที่มีต่อสกุลหลูมีเพียงอย่างเดียว อย่าคิดเป็นอื่นอันขาด’

ในช่วงที่ร่างกายเจ็บปวดจนชาดิก เสียงที่แหบแห้งไม่สามารถเปล่งเสียงใดออกมาได้อีก หลูซีก็หวนนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อในอดีตขึ้นมา

หากในวันนั้นนางแข็งขืนดิ้นรนไม่แต่งเข้าวังหลวง ตอนนี้นางจะได้เป็นชายาของอันอ๋องหรือไม่

อันอ๋องที่ในยามนี้กำลังขับเคี่ยวกับฮ่องเต้ลี่หมิงอย่างไม่ยอมความ จนมีคนกล่าวว่าหากอันอ๋องอยากได้บัลลังก์ก็ง่ายดั่งดีดนิ้ว เพราะฮ่องเต้ลี่หมิงต้านทานอ๋องผู้นั้นไม่ไหว และเพราะถ้อยคำเหล่านั้น ก็ทำให้ฮ่องเต้ลี่หมิงสั่นคลอนถึงขั้นมาเข่นฆ่าขุนนางที่พระองค์ไม่วางพระทัยอย่างสกุลหลู ด้วยความหวาดกลัวต่างๆ นานา

หากในวันนั้นบิดาของนางเลือกให้นางตบแต่งกับอันอ๋อง สกุลหลูจะไม่ล่มจมเช่นนี้ใช่หรือไม่ ในเมื่อเลือกฮ่องเต้แต่กลับโดนทำลายจนสิ้นซาก หากเลือกอันอ๋องทุกอย่างจะไม่เป็นเช่นนี้ใช่หรือไม่กัน...

หรือไม่ว่าเลือกทางไหน สุดท้ายทั้งนางและสกุลหลูก็จะมีจุดจบไม่ต่างจากวันนี้...

หลูซีนึกเสียดายชีวิตในห้วงสุดท้าย ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลงดั่งเปลวเทียนที่โดนลม ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว...

ชีวิตที่เลือกไม่ได้ของนางจบลงที่ตรงนี้แล้ว....

.

.

“คุณหนู คุณหนูเจ้าคะ”

“หือ”

“ตื่นเถอะเจ้าค่ะ วันนี้คุณหนูจะไปไหว้พระไม่ใช่หรือเจ้าคะ ประเดี๋ยวจะสายเอานะเจ้าคะ”

หลูซีที่ได้ยินเสียงของสาวใช้ก็ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาพลันตื่นตกใจ

นี่... นี่มัน...

“เกาฮว่า”

“เจ้าคะ คุณหนูมีอะไรหรือเจ้าคะ”

เกาฮว่า สาวใช้คนสนิทเมื่อครั้งอยู่จวนสกุลหลูมิใช่หรือ! แล้วไยนางมาอยู่ที่นี่ได้กันเล่า ในความทรงจำของหลูซีสาวใช้นางนี้ถูกส่งกลับบ้านเกิดเมื่อครั้งนางเข้าวังไปแล้วมิใช่หรือ แล้วไย...

“ล้างหน้าก่อนเถอะเจ้าค่ะ มาข้าน้อยช่วย”

“ที่นี่...”

หลูซีที่ยังไม่ได้คำตอบก็ส่ายสายตามองโดยรอบ ก่อนจะตกใจอีกครั้งเมื่อเห็นว่าตอนนี้นางอยู่ในห้องของตนเมื่อครั้งอยู่ในจวนสกุลหลู!

นี่มันอะไรกัน

นี่มันเกิดอะไรขึ้น!