Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
นักเขียน
นิยาย
ณ อนันต์
577·กัวซืออวี่ 郭思予เรื่องราวอันน่าเหลือเชื่อของ 'ซุนเจิง' และ 'เหอลี่อิง' คู่สามีภรรยาที่ย่างก้าวเข้าสู่วัยชราโดยสมบูรณ์แบบนั้น เกิดขึ้นในคืนคืนหนึ่ง คืนที่ทั้งเมืองมีแต่ความชุลมุน เสียงเอ็ดตะโรของผู้คนที่กำลังหนีตาย เขาเห็นเพียงภาพอันเลือนรางของภรรยาที่ถูกอุ้มฝ่ากลุ่มควันมากมายออกไป และหลังจากนั้นทุกอย่างก็จบลง... เสียที่ไหนเล่า! ซุนเจิงไม่เข้าใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นคือสิ่งใดกันแน่ แต่ที่แน่ๆ คือเขาอยู่ในชุดสีแดงสด สิ่งรอบกายดูผิดแปลกจนผิดหูผิดตา และที่ยิ่งไปกว่านั้น เขากลับมาเป็นหนุ่มอีกครั้งได้อย่างไร! ในเมื่อความจริงเขาอายุเจ็ดสิบเข้าไปแล้ว! นี่มันอะไร... นี่มันอะไรกัน! แต่นั้นยังไม่น่าตกใจเท่า เขาต้องตกกระไดพลอยโจนแต่งงานทั้งๆ ที่ยังตั้งสติอะไรไม่ได้ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสวรรค์เล่นตลกอะไรเข้า แต่หากคิดว่าเรื่องทั้งหมดบ้าบอแล้ว ก็ยังไม่บ้าบอเท่าเข้าหอและเปิดผ้าคลุมหน้าของเจ้าสาวด้วยซ้ำไป! "ยายแก่ลี่อิง!! " "ตาเฒ่าซุนเจิง!!! " "ตายจนมาเกิดใหม่ เธอยังตามมาหลอกมาหลอนฉันอีกเหรอ!!
หวนคำนึง
2.0K·กัวซืออวี่ 郭思予จ้าวซือหง เริ่มชังน้ำพระทัยของอวี่หวงต้าตี้ (เง็กเซียนฮองเต้) ไม่รู้ว่าชีวิตของนางยังชอกช้ำระกำทรวงไม่พอหรือไร จึงดึงเอาความทรงจำตลอดสามปีที่ผ่านมาของนางไปจนหมดสิ้น พอตื่นขึ้นมาก็ไม่รู้ว่าตลอดสามปีที่ผ่านมาไปทำอีท่าไหน พอตื่นมาจึงมีสามีเป็นตัวเป็นตน อีกทั้งยืนจ้องหน้านางเขม็งเช่นนี้! “เจ้าเป็นวิญญาณร้ายมาสิงสู่ภรรยาของข้าใช่หรือไม่! เจ้าออกจากร่างของนางประเดี๋ยวนี้ ไม่เช่นนั้นข้า…” “เจ้าจะทำอะไร? แล้ววิญญาณสิงสู่อะไรของเจ้า โง่เง่า! งมงาย! อย่ามาทำทีท่าเดียดฉันท์ไปหน่อยเลย ทำราวกับว่าเจ้าพิศวาสในตัวข้าหนักหนา หากเป็นเช่นนั้นก็อธิบายแก่ข้าหน่อยเถิดมาแม่นางน้อยที่เกาะแขนเจ้าอยู่นั่นเป็นใคร! ถึงข้าจะจำอะไรไม่ได้แต่ในเมื่อข้าเป็นฮูหยินของจวนนี้ หากไม่ได้รับอนุญาตจากข้า เจ้าไม่มีสิทธิ์รับอนุหน้าไหนทั้งนั้น!” “ใจเย็นกันก่อนเถิดเจ้าค่ะ ฮูหยินกำลังท้องกำลังไส้อยู่หนาเจ้าค่ะ” “ฮะ! /ฮะ!” อวี่หวงต้าตี้! เก็บน้ำพระทัยของท่านไว้ และหยุดมอบมันให้ข้าเสียที!!
ท่านอ๋องเลิกขายของแล้วมาชิงบัลลังก์กันเถอะ
6.0K·กัวซืออวี่ 郭思予ครั้งนั้นสกุลหลูปัดการสู่ขอของอันอ๋องและส่งตัวหลูซีผู้เป็นบุตรสาวเข้าวังหลังไปเป็นพระสนมของฮ่องเต้ลี่หมิง ตามรอยบุตรสาวคนโตที่ได้นั่งบัลลังก์หงส์เคียงกายโอรสสวรรค์ ด้วยหวังให้สตรีสกุลของตนกุมอำนาจในวังหลัง แต่โชคร้ายถูกฆ่าล้างตระกูลด้วยความผิดที่ถูกใส่ร้าย กว่าจะมารู้ว่าฮ่องเต้ลี่หมิงมุ่งจะทำลายสกุลหลูให้พังพินาศก็สายเกินไปแล้ว ทว่าสวรรค์กลับส่งหลูซีย้อนเวลามาอีกครั้งเพื่อแก้ไขเคราะห์ร้ายของตระกูล... หลูซีที่ได้หวนกลับมายังอดีตอีกครั้ง ต้องทำทุกวิถีทางเพื่อไม่ให้สกุลหลูพังพินาศไปต่อหน้า และหนทางเดียวที่หลูซีซึ่งผ่านความย่อยยับของสกุลหลูมาแล้วคิดที่จะทำคือการแต่งงานกับอันอ๋อง คู่ปรับตัวฉกาจของฮ่องเต้ลี่หมิง!
สามีเมื่อไรท่านจะหย่ากับข้า
2.0K·กัวซืออวี่ 郭思予‘ฟ่านลี่’ ถูกบิดา มารดา จับแต่งกับคุณชายตระกูลเฉิน ‘เฉินเฟยหยาง’ เศรษฐีผู้มั่งคั่งของเมือง เรื่องราวไม่ได้ต่างจากครอบครัวอื่นๆ ที่มักจับลูกแต่งงานกับคนที่ฐานะใกล้เคียงกัน การแต่งงานโดยที่คนทั้งสองคนไม่ได้เสน่หาต่อกันนั้นเป็นเรื่องปกติของคนในสังคม และแน่นอนอีกว่าฟ่านลี่ไม่ได้ต่อต้านในเรื่องพวกนี้ การแต่งงานของนางกับเฉินเฟยหยางนั้นราบเรียบเช่นคู่แต่งงานอื่น ต่างคนมีท่าทีห่างเหินประดักประเดิด เพราะเพิ่งเคยจะเห็นหน้ากันครั้งแรกก็เมื่อวันคำนับฟ้าดิน แต่พออยู่กินกันมาได้ หนึ่งปี ฟ่านลี่ก็ตั้งครรภ์ เรื่องราวควรจะดำเนินต่อไปอย่างราบเรียบ ฟ่านลี่คอยอุ้มชูเลี้ยงดูบุตรของเฉินเฟยหยางที่กำลังจะเกิดออกมา หากไม่ติดที่ว่าตลอดระยะเวลาที่ผ่านมานั้น เฉินเฟยหยางลอบไปหาอดีตคนรักของตนทุกครั้งเมื่อมีโอกาส… ฟ่านลี่นั้นพยายามทำตัวเอาหูไปนา เอาตาไปไร่ ในเมื่อเฉินเฟยหยางผู้เป็นสามีไม่ได้แม้แต่จะเปิดปากบอกเรื่องนี้กับนาง หรือมีความคิดพิเรนท์เช่นว่าจะเอานางมาเป็นอนุ นางเองก็ปล่อยผ่านไป ด้วยว่ารู้แจ้งว่าความสัมพันธ์ระหว่างเฉินเฟยหยางและสามีของนางนั้นมีมาก่อนที่นางจะแต่งเข้าเรือนตระกูลเฉิน… เว้นเสียแต่ก็มีเรื่องที่ทำให้นางเจ็บช้ำน้ำใจ ในวันที่นางเจ็บท้องเหลือประมาณ ด้วยว่าจะให้กำเนิดบุตรในอีกไม่กี่ชั่วยามข้างหน้า แทนที่เฉินเฟยหยางจะอยู่เคียงข้างนาง และรอเชยชมบุตรที่จะเกิดในวันนี้ แต่สามีตัวดีกลับออกจากเรือนไปหาแม่นางผู้นั้น… ความคับแค้นใจที่มีมานานก็สุดที่จะทานทนต่อไปได้ ฟ่านลี่ที่ผ่านพ้นความเจ็บปวดทรมานจากการคลอดบุตรก็มาดมั่นว่าจะขอหย่ากับผู้เป็นสามี ตัดขาดกันเสียตั้งแต่ตอนนี้ดีกว่าปล่อยให้ตนช้ำใจไปมากกว่านี้ แต่ในขณะที่นางเอ่ยปากขอหย่า กลับพบกับเรื่องที่ไม่คาดคิดเสียยิ่งกว่าเก่า… เพราะในวันเดียวกันนั้นที่เฉินเฟยหยางออกไปหาคนรักเก่า ก็ดันเจอโจรดักปล้นแล้วทำร้ายเสียจนนอนหมดสติอยู่ข้างทาง ใจของฟ่านลี่ล่วงไปยันตาตุ่ม แต่เรื่องที่ได้ยินก็ยังไม่เท่ากับเรื่องที่นางได้เห็น และได้ยินจากปากของคนเป็นสามีที่ฟื้นขึ้นมา “ท่านจำอะไรได้บ้าง” “จำได้ว่าน้องหญิงจะคลอด” “แล้วจำได้ไหมว่าท่านออกไปไหนมายามที่ข้าเจ็บท้องจวนเจียนจะขาดใจน่ะ” “ทำไมข้าถึงออกไปข้างนอกตอนที่น้องหญิงคลอดหรือ” “…” “ข้าเลวปานใดกันเล่าถึงปล่อยให้น้องหญิงเจ็บเพียงลำพัง” “หมายความว่ายังไง” “หือ น้องหญิงหมายถึงสิ่งใด” “ท่านจำไม่ได้หรือว่าท่านออกไปหาใคร” “…ไม่ ข้าจำไม่ได้” แต่เมื่อเถ้าแก่เฉินยืนยันว่าตัวเองนั้นจำสิ่งใดไม่ได้ ก็ไม่มีเหตุผลใดที่นางจะไม่ตอบในสิ่งที่แม้แต่เจ้าตัวยังสงสัย ว่าในขณะที่ภรรยาคลอดลูกอยู่ที่เรือนตนเองนั้นออกไปไหน “ท่านออกไปหาคนรักของท่าน…ท่านออกไปหาแม่นางเกา” ฟ่านลี่ตอบอย่างไม่อ้อมค้อม มองหน้าของชายหนุ่มผู้เป็นสามีด้วยว่าอยากรู้ว่าอีกฝ่ายจะแสดงอะไรออกมาอีก “ท่านจำได้หรือยัง” “ไม่…ข้าจำอะไรไม่ได้เลย แม่นางเกาคือใครหรือ” “…” แต่สิ่งที่ได้รับกลับมายังเป็นคำตอบเดิน พร้อมกับความว่างเปล่าในดวงตาของเฉินเฟยหยางอย่างเช่นที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เฉินเฟยหยางจำอะไรไม่ได้เลยนอกจากนาง… นี่มันเรื่องอะไรกันเล่า หรือนี่คือมารยาของเฉินเฟยหยาง แล้วเช่นนี้หนทางการขอหย่าของนางจะเป็นเช่นไรกันต่อเล่า…