บุปผาต้องมลทิน

ท่ามกลางหิมะที่เริ่มละลาย กลายเป็นน้ำแข็งเย็นจัดที่เกาะตามทางเดิน แผนการของหลี่เซวียนก็เริ่มขยับเข้าสู่กระบวนการ "ทำลายเกียรติยศ" เขาไม่ได้เพียงแค่ต้องการชีวิตของไป๋รั่วเวยเท่านั้น แต่เขาต้องการให้นางตายในฐานะ "นางปีศาจ" เพื่อที่เขาจะได้รับบทบาทเป็น "จักรพรรดิผู้จำยอมต้องประหารนางเอกเพื่อแผ่นดิน"

ข่าวลือวิปริต

เพียงชั่วข้ามคืน ข่าวลือแปลกประหลาดเริ่มแพร่สะพัดออกจากตำหนักบูรพา บ้างก็ว่าสนมไป๋เป็นภูตจิ้งจอกจำแลงมา บ้างก็ว่านางใช้วิชามนต์ดำเสน่ห์ยาแฝดทำให้รัชทายาทผู้ปรีชากลายเป็นคนเขลา ข่าวลือเหล่านี้ถูกกระจายโดยคนของโม่เหยียนที่แฝงตัวอยู่ตามตลาดและโรงน้ำชา

"เจ้าเห็นหรือไม่? ตั้งแต่สนมผู้นั้นเข้าวัง ฝนฟ้าก็ตกไม่ต้องตามฤดูกาล หิมะตกหนักจนชาวบ้านล้มตาย ข้าได้ยินมาว่านางดื่มเลือดไก่สดๆ ทุกคืนเพื่อคงความงาม!"

ในขณะที่ชาวบ้านเริ่มหวาดกลัว ภายในวังหลวง ฮ่องเต้ ผู้กำลังประชวรหนักก็ได้เรียกตัวหลี่เซวียนเข้าพบ

"เซวียนเอ๋อร์... พ่อได้ยินเรื่องสตรีผู้นั้นมาหนาหูนัก" ฮ่องเต้เอ่ยด้วยสุรเสียงสั่นพร่า "เจ้าเป็นถึงรัชทายาท จะลุ่มหลงสตรีจนบ้านเมืองปั่นป่วนมิได้ หากนางเป็นกาลกิณีจริง เจ้าต้องกำจัดนางเสีย"

หลี่เซวียนคุกเข่าลง ใบหน้าฉายแววเจ็บปวดอย่างสุดแสน "เส็จพ่อ... รั่วเวยคือนางฟ้าในใจหม่อมฉัน นางอ่อนแอปานนั้นจะทำร้ายใครได้? หม่อมฉันขอเอาศีรษะเป็นประกันว่านางบริสุทธิ์!"

การแสดงออกที่ดื้อรั้นของเขา ยิ่งทำให้ฮ่องเต้และเหล่าขุนนางมั่นใจว่าหลี่เซวียนถูก "มนต์ดำ" ครอบงำเข้าเสียแล้ว

ความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้น

รั่วเวยที่พักอยู่ในตำหนักเริ่มสังเกตเห็นสายตาที่เปลี่ยนไปของเหล่านางกำนัล พวกนางมองนางด้วยความหวาดกลัวและรังเกียจ แม้แต่ยาที่ส่งมาให้รสชาติก็เริ่มขมขื่นและแรงขึ้นเรื่อยๆ จนนาคแทบจะอาเจียนออกมาเป็นลิ่มเลือด

"เหตุใด... ทุกคนถึงมองข้าเช่นนั้น?" รั่วเวยถามด้วยเสียงแผ่วเบา ขณะที่เอนกายหนุนตักหลี่เซวียนที่เพิ่งกลับมาจากเข้าเฝ้า

หลี่เซวียนลูบหัวนางอย่างอ่อนโยน ทว่านัยน์ตาเขากลับจ้องมองไปที่รอยเลือดเล็กๆ ที่มุมปากของนางด้วยความหลงใหลในความสำเร็จ "พวกเขาก็แค่คนเขลาที่ไม่เข้าใจความรักของเรา รั่วเวย... ต่อให้คนทั้งโลกตราหน้าว่าเจ้าเป็นปีศาจ ข้าก็จะยืนอยู่ข้างเจ้า"

เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับเลือดให้นาง "แต่เพื่อสยบข่าวลือ ข้าอาจจะต้องให้เจ้าทำพิธี 'ชำระมลทิน' ต่อหน้าหมอหลวงและเหล่านักพรต เจ้าจะยอมทำเพื่อข้าหรือไม่?"

รั่วเวยพยักหน้าอย่างว่าง่าย "ขอเพียงเพื่อพระองค์... หม่อมฉันยอมทุกอย่าง"

หน้ากากที่เริ่มปริร้าว

เมื่อรั่วเวยหลับไป หลี่เซวียนเดินออกมาที่ระเบียง โม่เหยียนปรากฏตัวขึ้นพร้อมรายงานความคืบหน้า

"ทูลรัชทายาท นักพรตที่พระองค์จ้างมาเตรียมการเสร็จสิ้นแล้วพ่ะย่ะค่ะ ในพิธีชำระมลทิน พวกเขาจะทำให้น้ำในอ่างกลายเป็นสีดำทมิฬเมื่อนางสัมผัส เพื่อยืนยันว่านางมีไอปีศาจ"

หลี่เซวียนแสยะยิ้ม "ดีมาก... และเมื่อคนทั้งเมืองเรียกร้องให้ประหารนาง ข้าจะแสดงบทบาทเป็นชายผู้แตกสลาย ข้าจะยื้อเวลาจนถึงวันขึ้นครองราชย์ เพื่อให้การประหารนางกลายเป็น 'การเสียสละที่ยิ่งใหญ่' ของข้าเพื่อความสงบสุขของอาณาจักร"

"พระองค์ไม่คิดว่า... มันโหดร้ายกับนางเกินไปหรือพ่ะย่ะค่ะ? นางรักพระองค์ด้วยชีวิต"

หลี่เซวียนหันมามองโม่เหยียนด้วยสายตาเย็นเยียบ "โม่เหยียน... ในโลกของอำนาจ ความรักคือเครื่องปรุงรสที่ทำให้ชัยชนะหอมหวานขึ้นเท่านั้น รั่วเวยไม่ใช่คนแรกที่ต้องตายเพื่อข้า และนางจะไม่ใช่คนสุดท้าย"

เขามองไปที่ดวงจันทร์ที่ถูกเมฆบดบัง

"ยิ่งนางรักข้ามากเท่าไหร่ เลือดของนางในจอกสุดท้ายก็จะยิ่งมีอานุภาพมากเท่านั้น... ข้าจะทำให้นางตายไปพร้อมกับความภาคภูมิใจว่านางได้ช่วยชีวิตข้าไว้"