ตอนที่ 6 สถานการณ์คุ้นเคย

ด้านนอกเรือน เว่ยจื่อแนบตัวไปกับบานประตูจนแทบจะกลายเป็นเนื้อเดียวกัน เสียงของเขาแหบพร่าไปนานแล้ว ทว่าริมฝีปากยังคงขยับพึมพำประโยคเดิมซ้ำไปซ้ำมาไม่หยุด

ทันทีที่เขาได้ยินเสียงฝีเท้าจากข้างใน เขาก็รีบยืดตัวตรงแล้วตบไหล่หลินอวี้ที่อยู่ข้างหลังทันที

บนขั้นบันไดหิน หลินอวี้ที่ห่อตัวอยู่ในเสื้อคลุมตัวหนากำลังอยู่ในสภาวะครึ่งหลับครึ่งตื่นเมื่อได้ยินคำว่า "เปิดประตู" ในภวังค์เขาก็สะดุ้งสุดตัวจนตื่นเต็มตาในทันที

ซิงเอ๋อร์ย่อกายทำความเคารพหลินอวี้อย่างนอบน้อม ทว่านางยังไม่ทันจะทำความเคารพได้ครบถ้วน หลินอวี้ก็ก้าวพรวดเข้าไปข้างในเสียแล้ว

ในที่สุดก็ได้เข้ามาเสียที!

หลินอวี้ขยับไหล่เล็กน้อย เสื้อคลุมตัวยาวก็ร่วงหล่นลง ซึ่งเว่ยจื่อรับไว้ได้ทันท่วงที ในขณะเดียวกันเขาก็กวาดสายตามองไปรอบด้าน ก่อนจะขมวดคิ้วนั่งลงที่โต๊ะไม้จันทน์ม่วงแปดเหลี่ยม แล้วถามซิงเอ๋อร์ด้วยใบหน้าบึ้งตึง "เฉินเจียวหยางเล่า?"

ซิงเอ๋อร์ลดเสียงลง เลิกคิ้วมองหลินอวี้ด้วยแววตาประหลาดใจที่เขาถามเช่นนั้น ก่อนจะเอ่ย "บ่าวได้เรียนท่านไปก่อนหน้านี้แล้วว่า ท่านหญิงของพวกเรากำลังพักผ่อนเจ้าค่ะ"

จริงด้วย ตอนเขามาถึงนางก็บอกไปแล้วนี่นา หลุนอวี้มองไปยังห้องนอนด้านใน และลดเสียงลงตามสัญชาตญาณ "หลับแล้วรึ?"

ซิงเอ๋อร์พยักหน้าตอบรับไปที

"เช่นนั้นก็ดี ข้าเองก็เหนื่อยแล้ว พิธีการที่ไร้แก่นสารพวกนั้นก็ข้ามๆ ไปเถิด" หลินอวี้รับถ้วยชามาจากมือเว่ยจื่อ เขาเงยหน้าขึ้นบ้วนปาก จากนั้นก็ปรบมือเบาๆ ลุกขึ้นมุ่งหน้าไปยังห้องนอนด้านในทันที

ก้าวไปได้เพียงสองก้าว เขาก็รู้สึกเหมือนมีสายลมวูบหนึ่งพัดผ่านกาย เพียงพริบตาเดียวร่างหนึ่งก็มาปรากฏกายขวางหน้าเขาไว้

สาวใช้ที่ดูอายุไม่มากผู้นี้... กลับมีวรยุทธ์ติดตัว!

หัวใจของหลินอวี้กระตุกวูบ ความรู้สึกนี้ช่างคุ้นเคยเหลือเกิน ในภวังค์เขาพลันนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครึ่งปีก่อนตอนที่เขาไปเที่ยวแถบเจียงหนานกับพวกจั่วเยี่ยน

ครานั้นพวกเขามุ่งหน้าไปยังอารามฝูอวิ๋นในเมืองเซียงโจว ขณะที่เตรียมตัวจะลงเขา จั่วเยี่ยนกลับชี้ไปยังสตรีนางหนึ่งที่สวมผ้าคลุมหน้า พร้อมกับท้าให้ทุกคนทายว่าสตรีผู้นั้นจะงดงามหรืออัปลักษณ์

หลินอวี้เดินขึ้นเขาจนขาเปลี้ยอยากจะรีบลงไปพักผ่อนเต็มที เขาไม่ได้สนใจหัวข้อนี้เลยแม้แต่น้อย จึงเอ่ยส่งๆ ไปว่านางคงจะงดงาม

จั่วเยี่ยนดูเหมือนจะอยากเอาชนะเขา "ข้าว่าหน้าตาของนางต้องอัปลักษณ์จนดูไม่ได้แน่ๆ เพราะออกเรือนไม่ได้เสียที คราวนี้จึงขึ้นเขามาเพื่อขอเนื้อคู่"

พูดพลันเขาก็ชี้ไปยังแม่สื่ออาวุโสที่เดินตามข้างกายสตรีผู้นั้น "ดูการแต่งกายของพวกเขาเถิด ไม่รวยก็คงมีอำนาจวาสนา ตระกูลเช่นนี้จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะให้แม่สื่อแก่ๆ มาคอยตาม? ปกติคุณหนูตระกูลใหญ่เดินออกจากบ้าน ข้างกายย่อมต้องมีสาวใช้ที่รูปร่างหน้าตาดูดีคอยปรนนิบัติ"

อีกสามคนที่เหลือต่างเห็นพ้องกับคำพูดของจั่วเยี่ยน

"แม่สื่อแก่ๆ แล้วอย่างไร?" หลินอวี้รู้สึกแปลกใจ "ใครบ้างไม่เคยแก่ ดูจากท่าทางแม่สื่อคนนี้ต้องมีพละกำลังไม่เบา ข้าว่านี่สิถึงพิสูจน์ว่าสตรีผู้นั้นงดงามราวเทพธิดา แม่สื่อคนนี้จึงถูกส่งมาคุ้มกันนางโดยเฉพาะ"

หาแม่นมมาคุ้มกันอย่างนั้นรึ?

จั่วเยี่ยนหัวเราะออกมา "มีแต่เจ้าเท่านั้นแหละที่พูดเรื่องพรรค์นี้ออกมาได้ ข้าว่าสตรีผู้นั้นหน้าตาน่าเกลียด แถมยังมีใจคอคับแคบ ทนเห็นสตรีอื่นที่งดงามกว่าไม่ได้ จึงเอาแต่แม่สื่อแก่ๆไว้ข้างกาย"

"คำพูดของเจ้าทำไมข้าฟังแล้วไม่เข้าหูเอาเสียเลย" หลินอวี้ไม่อยากสานต่อหัวข้อนี้ จึงโบกมือปัด "เจ้าจะว่าอย่างไรก็ว่าตามนั้นเถิด" พูดจบเขาก็เดินลงเขาไป

...