Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บท
ตั้งค่า
15 เธอทำให้รู้สึกดี
วางสายจากบิดาแล้วอลันก็มีสีหน้าเครียดอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่รู้ว่าดุจดาวและมารดาของเธอมีแผนจะทำอะไรกันต่อ ถึงไม่บอกบิดาเขาว่าเขาเสียชีวิตแล้วทั้งเป็นฝ่ายส่งคนมายิง
สมองของชายหนุ่มเอาแต่คิดถึงเรื่องนี้จนกระทั่งเวลาผ่านไปนับชั่วโมงเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นก่อนที่จะเปิดออกพร้อมกับเจ้าของห้องที่เดินยิ้มมาแต่ไกล
“พี่อลันทำไมอยู่มืดๆ แบบนี้ล่ะคะพี่เป็นอะไรหรือเปล่า” หญิงสาวเปิดไฟกลางห้องจนสว่างแล้วเดินมานั่งบนโซฟาอีกตัว
“เปล่าครับ พอดีพี่นั่งคิดอะไรเพลินๆ และแล้วมุกล่ะไปเที่ยวมาสนุกไหม”
“สนุกค่ะมุกกับเมย์เดินซื้อของกันเพลินแล้วก็ดูหนังกันด้วยขอโทษนะมุกกลับช้า” มุกตาภาเล่าไปยิ้มเพราะนานๆ ทีเธอถึงจะได้หยุดพร้อมกับเพื่อน
“มุกจะขอโทษพี่ทำไมนี่มันห้องของมุกนะ มุกจะกลับตอนไหนก็ได้”
“นั่นสิมุกลืมไปเลย” หญิงสาวหัวเราะเบาๆ
“แล้วเมย์ล่ะ กลับไปแล้วเหรอ”
“ค่ะ เมย์มาส่งมุกแล้วก็กลับหอไปแล้ว ที่อลันยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม”
“ครับ”
“มุกกะแล้วว่าพี่ยังไม่กินอะไรแน่ๆ มุกซื้อราดหน้ามาฝากพี่อลันกินได้ไหม”
“ได้สิ พี่กินได้ทุกอย่างนั่นแหละขอบใจนะ”
“มุกล่ะกินมาหรือยัง”
“กินแล้วค่ะ”
“มุกมาเหนื่อยๆ ไปอาบน้ำเถอะเดี๋ยวตรงนี้พี่จัดการเอง”
“มุกขอไปอาบน้ำก่อนนะคะ”
เมื่อมุกตาภาเดินไปแล้วอลันก็จัดการทานราดหน้าและล้างจานจนเรียบร้อยก่อนจะกลับมานั่งที่โซฟาอีกครั้ง
ไม่นานนักหญิงสาวก็เดินมาที่โซฟา
“พี่อาบน้ำก่อนดีกว่าไหมเดี๋ยวมุกจะได้ทำแผลให้”
“ไม่เป็นไรวันนี้พี่ทำแผลแล้ว”
“พี่ทำแผลคนเดียวเหรอคะ” หญิงสาวแปลกใจเพราะทุกวันที่ผ่านมาเธอก็ทำหน้าที่นี้มาโดยตลอด
“เปล่าหรอกวันนี้รุ่นพี่ที่พี่รู้จักเขาแวะมาหาก็เลยพาพี่ไปให้คุณหมอที่คลินิกดูแผลนะ”
“แล้วคุณหมอว่ายังไงบ้าง”
“หมอก็บอกว่าแผลแห้งดีถ้าครบเจ็ดวันอาจจะต้องตัดไหมมุกตัดให้พี่ได้ไหมล่ะ” เขาไม่อยากออกไปไหนบ่อยๆ
“อันที่จริงมุกก็พอทำได้อยู่หรอกค่ะ แต่ที่ห้องนี้ไม่มีอุปกรณ์ ถ้าครบกำหนดแล้วพี่ไปตัดไหมที่คลินิกเพื่อนพี่ก็ได้นะ แล้วเพื่อนที่พี่พูดถึงเขาไว้ใจได้ใช่ไหม”
“ครับ พี่ภูเขาไว้ใจได้เขาชวนพี่ไปอยู่กับเขาด้วยนะ”
“แล้วพี่ อลันตอบไปว่ายังไง”
“พี่ว่าอยู่ที่นี่พี่สบายใจมากกว่านะ แต่ก็ไม่รู้ว่าพี่สร้างความเดือดร้อนให้มุกมากหรือเปล่า พี่เกรงใจ”
“มุกก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไรหรอกค่ะ เพราะปกติแล้วมุกก็จะไม่ค่อยได้อยู่ห้องเท่าไหร่ นอกจากกลับมานอน”
“แล้ววันหยุดล่ะ”
“ถ้าหยุดแค่วันเดียวก็นอน ถ้าหยุดพร้อมกับเมย์ก็ออกไปข้างนอกเหมือนวันนี้แต่ถ้าหยุดหลายวันก็กลับบ้านที่นครสวรรค์ค่ะ”
“อ๋อ....ที่เราเจอกับเพราะมุกกลับบ้านเหรอ”
“ค่ะ ปกติมุกจะนั่งรถไฟกลับเพราะขี้เกียจขับรถค่ะ”
“มุกกลัวไหม”
“กลัวอะไรคะ” มุกตาภาแปลกใจกับคำถาม
“กลัวพี่ และกลัวคนที่ทำร้ายพี่จะตามมาที่นี่”
“มุกกับพี่อลันไม่เคยรู้จักกันมาก่อนคนร้ายคงไม่ตามมาที่นี่หรอกค่ะ ส่วนที่ถามว่ามุกกลัวพี่มั้ยก็มีกลัวอยู่บ้าง แต่พี่คงไม่ทำอันตรายมุกใช่มั้ยคะ” หญิงสาวถามพร้อมกับยิ้มสดใสทำให้อลันรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก
“พี่จะทำร้ายคนที่คอยช่วยเหลือพี่ยังไงล่ะ”
“แล้วเรื่องคนร้ายล่ะคะถูกจับหรือยัง”
“ตอนนี้จับตัวคนร้ายได้แล้วล่ะ”
“งั้นพี่ก็สบายใจได้แล้วสิ แต่ทำไมสีหน้าพี่ดูไม่ดีเลยล่ะคะ”
“ถึงจะจับคนร้ายได้แต่พี่ก็ไม่รู้ว่าคนที่จ้างมีแผนจะทำอะไรต่อ”
“แล้วทำไมถึงไม่จับคนที่ว่าจ้างด้วยล่ะคะ แบบนี้พี่ก็จะตกอยู่ในอันตรายนะ” หญิงสาวพูดด้วยความเป็นห่วง
“พี่อยากรู้ว่าคนที่จ้างเขามีจุดประสงค์อะไรกันแน่เลยให้คนที่จับได้บอกคนจ้างไปว่าแผนสำเร็จ”
ไม่รู้เพราะอะไรอลันถึงเล่าเรื่องทั้งหมดให้กับมุกตาภาฟังทั้งที่เธอเป็นแค่คนแปลกหน้าที่บังเอิญมาช่วยเขาไว้
“มันเสี่ยงเกินไปหรือเปล่าคะ”
“ถ้าเราอยากรู้ความจริงพี่ว่ามันก็ต้องเสี่ยงแต่พี่สัญญาเรื่องนี้มุกจะไม่เดือดร้อนอย่างเด็ดขาด จะไม่มีใครมาทำอันตรายมุกได้” ชายหนุ่มยืนยันเพราะเขาให้ดนัยคอยดูแลความปลอดภัยอยู่ห่างๆ
“มุกไม่ได้กลัวเรื่องนั้นหรอกค่ะ มุกแค่คิดว่าเรื่องที่พี่เจออยู่มันค่อนข้างซับซ้อนมาก”
“พี่เองก็คิดแบบนั้นนั่นแหละ ตอนนี้ก็เลยจะเล่นตามน้ำของคนร้ายไปก่อนนะ พี่เลยยังกลับไปไม่ได้”
“มุกเข้าใจค่ะ ถ้ายังไงพี่อลันก็พักผ่อนให้แผลหายดีก่อนก็ได้”
“ถ้าแผลพี่หายดีแล้วมุกจะให้พี่ไปจากที่นี่เหรอ”
“มุกยังไม่ได้พูดนะคะว่าจะให้พี่ไป มุกแค่คิดว่าถ้าแผลพี่หายดีพี่คงต้องกลับไปจัดการทุกอย่าง เพราะถ้าไม่ทำอะไรเลยคนที่วางแผนทำร้ายพี่คงได้ใจ”
“ขอบคุณนะมุกขอบคุณจริงๆ ที่เข้าใจสถานการณ์ของพี่”
“พี่พูดแบบนี้กับมุกหลายครั้งแล้ว เลิกขอบคุณมุกได้แล้วค่ะ ยังไงเราก็เป็นเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน มุกขอตัวไปนอนก่อนนะพรุ่งนี้ต้องตื่นไปทำงานแต่เช้า”
“แล้วพรุ่งนี้เลิกงานเที่ยงคืนอีกหรือเปล่าล่ะ”
“เปล่าค่ะ พรุ่งนี้มุกเลิกงานแค่ 4 โมงเย็นค่ะแต่มุกรับเวรพิเศษก็เลยเลิกงานแค่สองทุ่มค่ะ มุกว่าจะไปซื้อบะหมี่เจ้าประจำมากินพี่อลันจะเอาด้วยไหมมุกจะซื้อมาฝาก”
“ก็ได้ครับ”
เมื่อหญิงสาวกลับเข้าห้องนอนไปแล้วเขาก็ยังคงนั่งหน้าเครียดอยู่ที่เดิมเพราะกำลังใช้ความคิดกว่าชายหนุ่มจะปิดไฟเข้านอนก็ผ่านไปเกือบเที่ยงคืน
เช้าวันต่อมามุกตาภาออกจากห้องก็แปลกใจที่เห็นว่าตอนนี้อลันนั่งห่มผ้าอยู่บนโซฟา
“พี่อลันเป็นอะไรหรือเปล่าคะหรือว่ามีไข้” หญิงสาวรีบเดินเข้ามาแตะมือไปที่หน้าผากแต่อุณหภูมิก็ไม่ได้สูงอย่างที่คิด
“เปล่าครับ”
“แล้วพี่จะห่มผ้าทำไมล่ะหรือว่าหนาว”
“พอดีพี่เอาผ้าไปซักนะตอนนี้นุ่งแค่ผ้าเช็ดตัว”
“มุกขอโทษนะ มุกลืมไปเลยว่าซื้อชุดมาให้พี่แค่ไม่กี่ชุดเอง แล้วทำไมพี่ไม่บอกมุกล่ะคะ มุกจะได้ซักให้”
“ไม่เป็นไรแค่เอาผ้าลงเครื่องซักผ้าแค่นี้สบายมาก แต่พี่ไม่ได้เอาของมุกซักเลยนะ”
“ไม่เป็นไรค่ะเสื้อผ้าที่เป็นชุดทำงานมุกส่งซักอยู่แล้วส่วนชิ้นอื่นเดี๋ยวมุกจัดการเองแค่พี่ซักของตัวเองก็เกรงใจมากแล้ว”
“มุกจะเกรงใจพี่ทำไม พี่สิต้องเกรงใจ”
“แต่พี่ไม่สบายอยู่นะ มุกซักให้ได้อยู่แล้วล่ะ พี่ไม่ต้องอายเลยตอนอยู่บ้านมุกก็ซักเสื้อผ้าให้พ่อเป็นประจำอยู่แล้ว”
“พี่แค่ไม่อยากรบกวนมากจนเกินไปครับ แล้วทำไมวันนี้มุกถึงไปทำงานเช้ากว่าทุกวันล่ะ”
“มุกสั่งข้าวเหนียวหมูปิ้งไว้ข้างล่างค่ะสั่งมาเผื่อพี่ด้วยนะคะ”
พูดจบหญิงสาวก็เปิดประตูห้องและกลับมาอีกครั้งพร้อมกับถุงข้าวเหนียวหมูปิ้ง
“อันนี้ของพี่อลันเช้านี้ ส่วนกลางวันก็สั่งเองนะคะ แล้วก็อย่าลืมทานยาให้ครบด้วยล่ะ มุกไปทำงานแล้วนะเย็นนี้มุกจะซื้อบะหมี่เกี๊ยวมาฝากค่ะ”
“ครับ ขับรถดีๆ นะ”
เมื่อมุกตาภาเดินออกจากห้องไปแล้วชายหนุ่มก็มองถุงข้าวเหนียวหมูปิ้งแล้วยิ้ม การมาอยู่กับหญิงสาวมันทำให้เขารู้สึกดีมากๆ น้ำใจที่มุกตาภามีให้มันมากอย่างที่เขาไม่คิดว่าจะมีใครใจดีกับเขาแบบนี้มาก่อน ความอิ่มเอมใจและความรู้สึกบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นในใจของอลันอย่างช้าๆ
ดาวน์โหลดแอปทันทีเพื่อรับรางวัล
