Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บท
ตั้งค่า
10 คนแปลกหน้าที่ไว้ใจ
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นหลังจากมุกตาภาบอกว่าจะไปตลาดนัดเพียงแค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้น
อลันแปลกใจเพราะปกติแล้วเธอจะเปิดเข้ามาเลยเนื่องจากมีกุญแจอยู่แล้วเขาลุกจากโซฟาอย่างช้าๆ เพื่อจะไปเปิดประตูและเดาว่ามุกตาภาอาจจะลืมกุญแจห้อง
“ทำไมกลับเร็วจังล่ะมุก” เขาเปิดประตูออกมาพร้อมกับคำถามแต่ก็ต้องตกใจเพราะคนที่ยืนอยู่นั้นไม่ใช่เจ้าของห้อง
“นี่คุณเป็นใคร มาอยู่ห้องของยัยมุกได้ยังไง แล้วยัยมุกเพื่อนฉันอยู่ไหน” หญิงสาวถามรัวๆ
“มุกไปตลาดนัดครับ แล้วคุณล่ะเป็นใคร” เขาเลือกตอบคำถามสุดท้ายแล้วถามเธอกลับบ้าง
“ฉันเป็นเพื่อนของยัยมุก ชื่อเมย์แล้วคุณล่ะคะชื่ออะไร”
“ผมชื่ออลันคุณเรียกพี่เหมือนมุกก็ได้”
“แล้วพี่เป็นใครล่ะคะ”
“พี่เป็นคนที่มุกช่วยไว้ ถ้าเมย์มาหามุกก็เข้าไปรอในห้องไหม” เขายังคงเจ็บแผลจึงไม่อยากจะยืนนานๆ
“ได้ค่ะ” เมื่อเข้ามานั่งในห้องแล้วเมริษาหรือเมย์ก็นั่งจ้องหน้าอลันอย่างจับผิด
“มีอะไรหรือเปล่าครับ” อลันรู้สึกอึดอัดกับสายตาของหญิงสาวจนได้แต่นั่งตัวเกร็ง
“เล่ามาค่ะ ว่าพี่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงแอบคบกันมานานแค่ไหนแล้ว” เมริษาคิดว่าผู้ชายคนนี้คงเป็นแฟนของมุกตาภาแน่ๆ ถ้าไม่อยากนั้นเพื่อนของเธอคงไม่ยอมให้มาอยู่ที่ห้อง
“พี่กับมุกไม่ได้คบกันนะครับ” เขารีบปฏิเสธเพราะกลัวเพื่อนของมุกตาภาเข้าใจผิด
“ไม่คบกันแล้วพี่มาอยู่ที่ห้องได้ยังไงล่ะคะ”
“พี่เจอมุกบนรถไฟ แล้วพี่มีแผล พี่ไม่มีที่ไปมุกเลยให้มาอยู่ที่นี่เพราะสงสารครับ”
“แต่ดูพี่อลันก็ปกติดีนี่ มีอะไรแอบแฝงหรือเปล่าหรือเป็นพวกคนร้ายที่หนีตำรวจมา”
“พี่ไม่ใช่คนร้ายนะ พี่หนีคนร้ายมาต่างหากล่ะ”
“หนีคนร้ายมาแล้วถ้าคนร้ายมันรู้ว่าพี่อยู่ที่นี่ยัยมุกจะไม่ซวยได้ด้วยเหรอคะ”
“ไม่หรอกครับ พี่ไม่ได้บอกใครว่าอยู่ที่นี่”
“เมย์เชื่อพี่ได้มาแค่ไหน”
“เมย์ลองคิดดูนะถ้าพี่เป็นคนร้ายจริงๆ ป่านนี้พี่คงปาดคอมุกหรือไม่ก็อาจจะขโมยของไปหมดห้องแล้วก็ได้นะ”
“ตอนนี้พี่ก็อาจจะกำลังวางแผนก็ได้นะ หน้าพี่เหมือนโจรมาก คนดีๆ ที่ไหนจะปล่อยให้ตัวเองโทรมขนาดนี้ล่ะ” เมริษายังคงไม่ไว้ใจชายแปลกหน้าที่หนวดเครายาวจนมองเห็นโครงหน้าไม่ชัดเจน
“นั่นสินะ ตอนนี้สภาพของพี่มันดูแย่มากจริงๆ ครับ” เขาพิงแผ่นหลังกับพนักโซฟาสายตามีแววครุ่นคิด
“ตอนที่พี่เจอกับยัยมุกคุณก็อยู่ในสภาพนี้เหรอคะ”
“ครับ”
“ดูๆ ไปแล้วหน้าตาของพี่ก็ไม่ได้น่าเกลียดอะไรหรอกนะ โกนหนวดสักหน่อยก็น่าจะดีนะ”
“เอาไว้พี่หายดีจะลงไปซื้อที่โกนหนวดครับ” อลันเองก็รู้สึกว่าหน้าตาของตัวเองตอนนี้มันแย่เอามากๆ
“จะลงไปเองทำไมล่ะ เดี๋ยวเมย์โทรฝากยัยมุกให้ซื้อมาให้เอง เมย์ขอไปโทรศัพท์ก่อนนะ”
เมริษาเดินออกมาจากห้องของมุกตาภาและลงมายังชั้นล่างก่อนจะรีบโทรศัพท์หาเพื่อนทันที
“ฮัลโหลเมย์ มีอะไรโทรมาเวลานี้ล่ะ” มุกตาภาที่ซื้อของจากตลาดนัดและกำลังจะขับรถกลับหอพักก็ถามขึ้นเพราะปกติในเวลางานก็มักจะไม่โทรศัพท์หากัน
“ฉันต้องถามแกมากกว่านะยัยมุก ว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมถึงพาใครก็ไม่รู้มาที่ห้องล่ะ”
“แกรู้ได้ยังไงเมย์” มุกตาภาตกใจเพราะเธอไม่เคยบอกเรื่องนี้กับใครสักคน
“ก็ฉันมาหาแกแล้วเจอเขาที่ห้องไงล่ะ”
“อ้าว...วันนี้แกไม่ทำงานเหรอเมย์”
“วันนี้วันหยุดฉัน และฉันเห็นตารางเวรแกหยุดก็เลยมาหา”
“แกรออยู่ที่นั่นก่อนนะ เดี๋ยวฉันจะกลับไปเล่าให้ฟัง ตอนนี้ฉันอยู่ตลาดนัดแกอยากได้อะไรไหมล่ะ ของกินเยอะเลยนะ”
“ฝากซื้อที่โกนหนวดหน่อยสิ เอาครีมโกนหนวดมาด้วยก็ได้นะ”
“แกจะเอาไปทำอะไรเมย์”
“ก็เอามาให้พี่อลันน่ะสิ แกอยู่ร่วมห้องกับคนหน้าตาเหมือนโจรแบบนี้ได้ยังไง ไม่กลัวเหรอ”
“ตอนแรกก็กลัวนะแต่ตอนนี้ไม่กลัวแล้วพี่เขาก็เหมือนคนทั่วไปนั่นแหละไม่มีอะไรน่ากลัวเลย”
“แล้วแกไว้ใจให้ผู้ชายมาอยู่ในห้องได้ยังไง เกิดเขาทำอะไรแกขึ้นมาล่ะ หน้าตาแกก็ออกจะสวยเขาปล้ำขึ้นมาจะทำยังไง”
“ก็เขาน่าสงสารนี่ เขาเจ็บมานะฉันก็เลยอยากช่วย แกจำที่คนเราคุยกันในกลุ่ม LINE ได้ไหมล่ะ ที่มีคนไข้ถูกยิงแล้วหนีออกจากโรงพยาบาลน่ะ”
“จำได้ๆ อย่าบอกนะว่าผู้ชายคนนั้นก็พี่อลัน แล้วเขาบอกแกหรือเปล่าว่าทำไมถึงหนีมาล่ะ”
“เรื่องนี้เดี๋ยวกลับไปคุยกันที่ห้องก็ได้ ให้พี่อลันเป็นคนเล่าให้ฟังจะดีกว่า”
“แล้วนี่แกจะให้เขาอยู่ในห้องแกจนถึงเมื่อไหร่”
“ก็จนกว่าแผลพี่เขาจะหายดีนั่นแหละ อีกสองสามวันก็น่าจะดีขึ้นแล้วมั้ง เมื่อเช้าฉันทำแผลก็เริ่มแห้งสนิทแล้ว”
“ฉันห่วงแกนะ แกรีบกลับมาเถอะ”
มุกตาภาแวะร้านสะดวกซื้อเลือกอุปกรณ์สำหรับโกนหนวดหนึ่งชุดจากนั้นก็รีบขับรถกลับหอพัก
....
หลังจากทานอาหารเช้าอลันก็ทานยาก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้กับเมริษาฟังเพราะเธอขู่ว่าถ้าไม่ยอมเล่าเธอจะให้รปภ.มาจับเขาโยนออกไปนอกห้องหรือไม่ก็อาจจะแจ้งความว่าเขาเข้ามาบุกรุกห้องนี้
“แล้วถ้ายังจับคนร้ายไม่ได้พี่จะต้องหลบอยู่แบบนี้เหรอคะ” เมริษาถามเพราะไม่อยากให้อลันอยู่กับมุกตาภาตามลำพัง
“พี่คงไม่รบกวนนานขนาดนั้น พี่ขอแค่แผลหายดีกว่านี้อีกสักหน่อย”
“แล้วพี่อลันไม่มีเพื่อนหรือคนที่พี่ไว้ใจที่ไหนเหรอคะ” เมริษาถามต่อ
“มีครับ เมย์คงกำลังสงสัยว่าทำไมพี่ถึงไม่ไปหาเพื่อนใช่ไหมล่ะ”
“ค่ะ เมย์สงสัยและคิดว่ามุกก็สงสัย แต่เพื่อนเมย์เป็นคนขี้เกรงใจและจิตใจดีมากๆ ก็คงไม่กล้าถามพี่เพราะกลัวพี่คิดว่ากำลังไล่ทางอ้อม” เมริษาเดาว่าเพื่อนของเธอคงไม่กล้าพูดหรือกล้าถามเธอจึงตัดสินใจถามเอง
“พี่เดาว่าคนที่ทำร้ายพี่ก็คงจับตามองไปที่เพื่อนสนิทหรือคนที่พี่ไว้ใจ”
“การที่พี่อยู่กับคนที่ไม่เคยรู้จักอย่างมุกก็เลยน่าจะปลอดภัยกว่า อันที่จริงพี่ก็รู้สึกว่าตัวเองเห็นแก่ตัวอยู่มากที่มาอยู่กับมุกแบบนี้ แต่พี่ก็ไม่มีที่ไปจริงๆ คืนนั้นถ้าพี่ไม่มีมุกพี่ก็คงแย่ บางทีพี่อาจจะหมดสติอยู่บนรถไฟก็ได้นะ”
“ถ้าสมมุติแผลพี่หายแล้วพี่จะเอายังไงต่อคะ จะไปตามจับคนร้ายเองเหมือนในละครหรือเปล่า” เมื่อมีเพื่อนอยู่ด้วยมุกตาภาก็เลยกล้าที่จะถามมากขึ้น
“พี่ไม่เก่งขนาดนั้นหรอกครับ ถ้าโดนยิงขึ้นมาอีกคงไม่โชคดีเหมือนครั้งนี้แน่”
“เมย์ไม่รู้นะว่าเพราะอะไรพี่ถึงถูกคนอื่นทำร้าย เมย์แค่อยากบอกพี่ว่าอย่าทำให้เพื่อนเมย์เดือดร้อนก็พอค่ะ ถ้ามุกเป็นอะไรขึ้นมาเมย์เอาพี่ตายแน่” เมริษาขู่เสียงแข็ง
ดาวน์โหลดแอปทันทีเพื่อรับรางวัล
