บทที่ 4 สามี! ข้าก็แค่กอดท่านนอนเท่านั้นเอง

เซี่ยฉางยวนหลับตาลงอีกครั้ง ทว่าผ่านไปไม่นาน เสียงหวานใสของเจียงเยว่หลีก็ดังขึ้นอีก

“สามี...”

“...”

“ข้าถามอีกเรื่องเดียวได้หรือไม่”

“ว่ามา”

“ท่านยังโกรธข้าอยู่หรือ”

คราวนี้เซี่ยฉางยวนไม่ได้ตอบทันที เขาลืมตาขึ้น ก่อนจะหันไปมองสตรีที่นอนอยู่ข้างกาย แสงจันทร์สาดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามา ทำให้ใบหน้างดงามของนางดูอ่อนโยนกว่าปกติ

เจียงเยว่หลีมีรูปโฉมงดงามอย่างแท้จริง ผิวพรรณขาวเนียน ดวงตากลมโต จมูกเล็กได้รูป ริมฝีปากแดงระเรื่อ นางเป็นสตรีที่แม้จะยืนนิ่ง ๆ ก็สามารถดึงดูดสายตาของผู้คนได้อย่างง่ายดาย

น่าเสียดายที่นิสัยของนางกลับตรงกันข้ามกับรูปลักษณ์ ที่ผ่านมาเขาไม่เคยคิดจะถือสาหาความนางอย่างจริงจัง แต่คำพูดที่นางกล่าวออกมาเมื่อเช้านี้ทำให้เขารู้สึกไม่ดีอยู่ไม่น้อย

เซี่ยฉางยวนมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยถามกลับ

“เจ้าคิดว่าอย่างไร”

เจียงเยว่หลีเม้มริมฝีปาก

“ข้าคิดว่าท่านยังโกรธ”

“ในเมื่อรู้แล้ว เหตุใดจึงยังถาม”

“เพราะข้าอยากขอโทษ”

เซี่ยฉางยวนชะงักไปเล็กน้อย ขณะที่เจียงเยว่หลีมองเขาด้วยแววตาจริงจัง

“ที่ผ่านมาเป็นข้าที่ไม่ดีเอง”

“...”

“ข้าพูดจาไม่ดีต่อท่าน ทำให้ท่านเสียใจ อีกทั้งยังจงใจใช้คำพูดร้ายกาจเพื่อบีบบังคับให้ท่านหย่า”

นางหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวต่อ

“ข้ารู้ว่าท่านคงไม่เชื่อว่าข้าจะเปลี่ยนไปได้ แต่ข้าจะพิสูจน์ให้ท่านเห็นเอง”

เซี่ยฉางยวนไม่ได้พูดอะไร เจียงเยว่หลีจึงกล่าวต่อ

“ข้าไม่ขอให้ท่านยกโทษให้ในทันที ขอเพียงท่านให้โอกาสข้าสักครั้งก็พอ”

คำพูดเหล่านี้ทำให้ชายหนุ่มนิ่งงันไป เพราะนับตั้งแต่แต่งงานกันมา นี่เป็นครั้งแรกที่เจียงเยว่หลียอมรับผิดอย่างจริงจัง

นางเคยร้องไห้ เคยโวยวาย เคยพูดจาข่มขู่เขาสารพัด และไม่เคยกล่าวคำว่าขอโทษเลยสักครั้ง

เซี่ยฉางยวนมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันหน้ากลับไป

“นอนเถิด”

เจียงเยว่หลีชะงัก

“ท่านยังไม่ตอบข้าเลย”

“หากเจ้าต้องการพิสูจน์ ก็จงพิสูจน์ด้วยการกระทำ”

หัวใจของเจียงเยว่หลีพลันเต้นแรง นางรีบพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น

“ได้! ข้าจะพิสูจน์ให้ท่านเห็น”

เซี่ยฉางยวนหลับตาลงอีกครั้ง ทว่าในใจกลับไม่ได้สงบอย่างที่แสดงออก

เจียงเยว่หลีเปลี่ยนไปมากเกินไป มากเสียจนเขาไม่อาจเชื่อได้ว่านี่เป็นเพียงการสำนึกผิดธรรมดา นางอาจกำลังวางแผนบางอย่าง หรืออาจมีใครอยู่เบื้องหลัง ไม่ว่าจะเป็นเหตุผลใด เขาก็ต้องสืบให้รู้

ส่วนการยอมกลับมานอนบนเตียงในคืนนี้ มิใช่เพราะเขาหลงเชื่อคำพูดหวานหูของนาง แต่เพราะเขาเองก็อยากรู้เช่นกันว่าเจียงเยว่หลีกำลังคิดจะทำสิ่งใด นางมีแผนการอะไรอยู่ในใจกันแน่

เขาไม่กลัวเล่ห์เหลี่ยมของนาง หากนางกลับใจจริง เขาย่อมไม่ใช่คนใจแคบที่จะจดจำความผิดของภรรยาไปตลอดชีวิต แต่หากนางคิดใช้ความอ่อนหวานมาหลอกลวงเขาอีกครั้ง... เช่นนั้นก็อย่าหาว่าเขาไม่ไว้ไมตรี!

อีกด้านหนึ่ง เจียงเยว่หลีกลับกำลังดีใจจนแทบนอนไม่หลับ

สำเร็จแล้ว! ข้าทำสำเร็จแล้ว!

คืนนี้สามียอมกลับมานอนบนเตียง แม้จะยังไม่ยอมยกโทษให้ แต่ก็นับเป็นความก้าวหน้าครั้งใหญ่

ทั้งในชาติก่อนและชาตินี้ นางเคยใช้เวลาหลายเดือนกว่าจะไล่เขาไปนอนบนตั่งได้อย่างถาวร แต่หลังจากย้อนเวลากลับมา แค่เพียงวันเดียวก็สามารถเชิญเขากลับขึ้นเตียงได้แล้ว เจียงเยว่หลีรู้สึกภาคภูมิใจในตนเองอย่างยิ่ง

นางค่อย ๆ หันไปมองบุรุษข้างกาย เซี่ยฉางยวนหลับตาอยู่ ใบหน้าหล่อเหลาของเขาดูสงบนิ่งภายใต้แสงจันทร์ เจียงเยว่หลีลอบยิ้ม

สามีเอ๋ย สามี ท่านไม่รู้หรอกว่าภรรยาของท่านมีความลับใหญ่หลวงเพียงใด แต่ไม่เป็นไร ข้าจะไม่บอกท่านก็แล้วกัน ขอเพียงท่านไม่หย่ากับข้า ต่อให้วันหน้าท่านกลายเป็นฮ่องเต้ ข้าก็จะไม่ขัดขวางแม้แต่น้อย

เมื่อคิดถึงตำแหน่งฮองเฮาในอนาคต เจียงเยว่หลีก็อดยิ้มกว้างไม่ได้ แต่เพียงครู่เดียว นางก็รีบส่ายหน้า

ไม่ได้! ตอนนี้ยังคิดไกลถึงเพียงนั้นไม่ได้ สิ่งสำคัญที่สุดคือรักษาสามีเอาไว้ก่อน ส่วนเรื่องอื่นค่อยว่ากันภายหลัง

นางค่อย ๆ ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมไหล่ให้เซี่ยฉางยวนอย่างระมัดระวัง ก่อนกระซิบเบา ๆ

“สามี ท่านวางใจเถิด ต่อไปข้าจะไม่ทำให้ท่านเสียใจอีกแล้ว”

นางคิดว่าเขาหลับไปแล้ว จึงไม่รู้เลยว่าใต้เปลือกตาที่ปิดสนิทนั้น เซี่ยฉางยวนยังคงตื่นอยู่

เขารับรู้ทุกการเคลื่อนไหวของนาง รวมถึงสัมผัสแผ่วเบายามนางดึงผ้าห่มให้ด้วย

ชายหนุ่มไม่ได้ขยับตัว แต่ในใจกลับเกิดความรู้สึกประหลาดขึ้นมาเล็กน้อย

เจียงเยว่หลี... เจ้ากำลังเล่นละครเรื่องใดอยู่กันแน่

กลางดึก เจียงเยว่หลีซึ่งหลับสนิทไปแล้วค่อย ๆ ขยับตัว เดิมทีนางนอนอยู่ด้านในสุดของเตียง แต่ไม่รู้ว่าเพราะความเคยชินหรือเพราะเตียงกว้างเกินไป นางจึงพลิกตัวเข้ามาใกล้เซี่ยฉางยวนทีละน้อย

จนกระทั่งศีรษะของนางมาหยุดอยู่บนต้นแขนของเขา เซี่ยฉางยวนลืมตาขึ้นทันที เขาก้มมองหญิงสาวที่นอนซุกอยู่ข้างกาย คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

“เจียงเยว่หลี”

ไม่มีเสียงตอบ

“เจียงเยว่หลี”

นางยังคงหลับสนิท เซี่ยฉางยวนถอนหายใจเบา ๆ เขายกมือขึ้นหมายจะขยับศีรษะของนางออก ทว่าทันใดนั้น หญิงสาวกลับยื่นมือมากอดแขนเขาเอาไว้แน่น พร้อมพึมพำออกมาอย่างเลือนราง

“ไม่หย่า...”

เซี่ยฉางยวนชะงัก

“...”

“สามี... ท่านอย่าไป...”

เสียงของนางแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

“ข้าไม่หย่า...”

เซี่ยฉางยวนก้มมองใบหน้าของนาง ภายใต้แสงจันทร์ เขาเห็นว่าหัวคิ้วของหญิงสาวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ราวกับกำลังฝันร้าย มือที่กอดแขนเขาเอาไว้ยิ่งกระชับแน่นขึ้น

เซี่ยฉางยวนเงียบไปนาน ก่อนจะค่อย ๆ วางมือลง เขาไม่ได้ผลักนางออกอีก เพียงนอนนิ่ง ปล่อยให้นางกอดแขนอยู่เช่นนั้น ในใจกลับเกิดคำถามใหม่ขึ้นมา

เหตุใดแม้แต่ในความฝัน เจ้าก็ยังพูดเรื่องไม่หย่า

หากเป็นการแสดงละคร... ก็ต้องยอมรับว่านางแสดงได้แนบเนียนอย่างยิ่ง

แต่หากไม่ใช่... เช่นนั้นเจียงเยว่หลีไปพบเจอสิ่งใดมา จึงทำให้นางหวาดกลัวการหย่าขาดถึงเพียงนี้

ชายหนุ่มหรี่ตาลงเล็กน้อย ดูเหมือนเขาคงต้องจับตาดูภรรยาของตนให้มากขึ้นเสียแล้ว

ส่วนเจียงเยว่หลีที่กำลังหลับสนิทนั้น กลับไม่รู้เลยว่าในที่สุดตนเองก็สามารถทำให้ว่าที่ฮ่องเต้ผู้สุขุมเยือกเย็นหันกลับมาให้ความสนใจในตัวนางอีกครั้งได้สำเร็จ

อากาศสดชื่นยามเช้าและสายลมหนาวที่พัดผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง ทำให้เซี่ยฉางยวนค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา ทว่าสิ่งแรกที่เขารับรู้กลับไม่ใช่ความเย็นของอากาศ แต่เป็นสัมผัสอบอุ่นนุ่มนิ่มจากร่างกายของใครบางคนที่กำลังทาบทับอยู่บนตัวเขา

เซี่ยฉางยวนก้มหน้าลงมอง ก่อนจะพบว่าเจียงเยว่หลีกำลังนอนกอดเอวเขาอย่างสบายอารมณ์ ใบหน้างดงามซุกอยู่บริเวณหน้าท้อง ส่วนร่างกายช่วงบนของนางพาดทับอยู่บนร่างกายท่อนล่างของเขา ชายหนุ่มถึงกับทอดถอนหายใจออกมา

เมื่อคืนเขายอมให้นางนอนร่วมเตียงก็จริง แต่ไม่ได้หมายความว่าจะยินยอมให้นางใช้ร่างกายของเขาแทนหมอนข้างเช่นนี้

ยิ่งไปกว่านั้น พวงแก้มนุ่มนิ่มของนางยังขยับถูไถอยู่บริเวณหน้าท้องของเขาเป็นระยะ ทำให้เซี่ยฉางยวนต้องกลั้นลมหายใจ ก่อนรีบยื่นมือไปแตะหัวไหล่บอบบางของนางเบา ๆ

“เยว่หลี... เจียงเยว่หลี!”

เสียงเรียกของเขาทำให้หญิงสาวขยับศีรษะเล็กน้อย ทว่าแทนที่จะตื่นขึ้นมา นางกลับซุกใบหน้าเข้าหาหน้าท้องของเขามากกว่าเดิม

เซี่ยฉางยวนสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามข่มใจไม่ให้ตนเองเผลอคว้าคอเสื้อของนางแล้วดึงนางออกไปให้พ้นตัว

“เจียงเยว่หลี เจ้ารีบลงไปจากตัวข้าเดี๋ยวนี้”

น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอดกลั้นของเขาทำให้เจียงเยว่หลีค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาในที่สุด

นางกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนก้มมองหน้าท้องแข็งแกร่งที่ตนเองกำลังใช้หนุนศีรษะ จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาของสามีที่ยามนี้เต็มไปด้วยความอึดอัดคับข้องใจ

เจียงเยว่หลีขมวดคิ้วเล็กน้อย

อะไรกัน แค่กอดนิดกอดหน่อย เหตุใดต้องทำสีหน้าเหมือนข้าไปขุดสุสานบรรพบุรุษของเขาด้วย