ตอนที่สอง เหตุใดวุ่นวายนัก2 (NC)

ตอนที่สอง

เหตุใดวุ่นวายนัก

สีหน้าที่เดี๋ยวบึ้ง เดี๋ยวครุ่นคิด ทั้งยังคิ้วขมวดจนใบหน้างามยับย่น แต่สองแขนยังคงกอดตนเองเพื่อปกป้องสองก้อนเต่งตึงเอาไว้แน่น เรียกสายตาไม่ชอบใจจากหัวหน้าเผ่าหนุ่ม

เมิ่งหลี่หนิงย่อมไม่รู้ตัวว่า ยิ่งนางแสดงออกถึงความหวงแหนเนื้อตัว นั่นย่อมกระตุ้นความดิบเถื่อนในใจให้ชายหนุ่มอยากเอาชนะ

ด้วยถึงอย่างไร นางก็แต่งมาเป็นเมียของเขา แล้วยังจะเล่นตัวอันใดอีก

เรียวแขนเล็กถูกจับรวบเอาไว้พลางยกขึ้นเหนือหัวด้วยมือแข็งแกร่งเพียงข้างเดียว ก่อนที่แววตาหื่นกระหายจะจับจ้องก้อนเนื้ออ่อนนุ่มที่เผยความขาวผ่องออกมา

ดวงตาหิวโหยมองสองเต้าเต่งตึง โดยเฉพาะจุกสีชมพูตรงกลางที่ชูชันดึงดูดสายตา นำพาใบหน้าคมก้มลงแล้วขบเม้มดูดกลืนความอิ่มฟูทั้งสองที่โดนกอบโกยบีบเคล้นด้วยมือที่เหลืออีกข้างจนเบี้ยวไปเบี้ยวมา

“อืม...ไม่คิดว่าสตรีบอบบางเช่นเจ้า จะมีของดีน่ากินเช่นนี้ นับว่าไม่ผิดหวังที่ยอมรับปากแต่งเจ้ามา”

ประโยคชื่นชมไม่ได้ทำให้หญิงสาวรู้สึกดีขึ้น ด้วยความตะกละตะกลามช่างรุกรานดุเดือดจนนางดิ้นพล่านด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย

ทั้งหญิงสาวยังไม่ชอบใจที่เขาเอ่ยราวกับนางต้องเอาตัวเข้าแลกเพื่อให้ได้แต่งงานกับเขา

ร่างบางจึงพยายามดิ้นรนเพื่อพาตนเองออกจากการโจมตีที่ดุดันโดยอดกลั้นความสั่นไหว

แต่...สตรีไร้เดียงสาเรื่องกามาหรือจะเท่าทันความช่ำชองของชายผู้ตั้งใจจู่โจมด้วยราคะร้อน

มือหนาเฝ้าคลึงเคล้นนวดเฟ้นทรวงอกอวบหยุ่นใหญ่ล้นมือด้วยความสนุกสนาน นำพาอารมณ์วาบหวามจนหญิงสาวเผลอหยุดการดิ้นรนแล้วแอ่นเด้งทรวงอวบอิ่มไปด้วยความหวามไหว โดยเฉพาะเมื่อริมฝีปากอุ่นดูดดุนเม็ดจุกกลางเต้าเต่งพร้อมลิ้นชื้นที่กระดกรัววนเลียครั้งแล้วครั้งเล่า

ครั้นสองมือของเขาบีบเคล้นรุนแรงก่อนฟันแข็งจะขบกัดสร้างร่องรอยบนผิวเนื้อ ความเจ็บแปลบย่อมสอดแทรกจนร่างบางหดหนีด้วยสัญชาตญาณ

ก่อนจะโดนล่อหลอกด้วยความรัญจวนหวานที่เฟ้นคลึงจนเผลอตัวแอ่นเข้าหาความอุ่นชื้นอีกครั้ง

เมิ่งหลี่หนิงหลับตาเด้งหน้าถดหลังไปตามการจู่โจมของหัวหน้าเผ่าเฮ่ออย่างไม่รู้ตัว กระทั่งมือหนาเริ่มเลื่อนลงไปลากกระโปรงยาวของนางขึ้นสูงแล้วรุกรานส่วนบอบบางกลางกายสาว เสียงสั่นพร่าจึงพยายามเอ่ยห้าม

“พอแล้ว…”

ในใจของหญิงสาวยังคิดในแง่ดีว่า เจ้าบ่าวของนางคงอยากเย้าแหย่เจ้าสาวเพื่อสร้างความคุ้นเคย ทั้งยังกดข่มนางเอาไว้ให้เชื่อฟัง

เมื่อนางเลิกต่อต้านแล้ว อีกสักครู่ เขาคงต้องพานางไปคารวะผู้ใหญ่ แล้วเข้าพิธีแต่งงานอย่างเป็นทางการ

จากนั้นจึงค่อยเป็นเรื่องเร้นลับในห้องหอ มิใช่การหยอกล้อบีบขย้ำเคล้าคลอกลางกระโจมที่ตั้งขึ้นง่ายๆ กลางป่าเขา ยามออกมาต้อนรับขบวนเจ้าสาวของนาง

แต่...การหยอกเย้าของเฮ่อมู่เหยียนกลับไม่ยอมหยุดอย่างที่คาดและมีท่าทีจะรุกล้ำมากขึ้นเรื่อยๆ

ฝ่ามือหนาตะปบลงบนเนินเนื้อพลางจิกเอาผ้าปิดอายผืนบอบบางเพื่อกระชากออกอย่างไม่ปรานี

ปากบางกำลังอ้าออกเพื่อส่งเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจแต่กลับต้องรีบหุบเมื่อโดนเสียงตวาดดังเป็นการข่มขู่

“ขืนร้องอีก ข้าจะขยำให้แหลกทีเดียว”

ขยำให้แหลก!

นั่นย่อมหมายถึงกลีบบุปผาบอบบางของนางที่เขากำลังล้วงแหวกจาบจ้วงทั้งควานสองกลีบซ้ายขวา แล้วดึงติ่งเกสรใจกลางขึ้นมาจนยืดยาวราวกลั่นแกล้ง

เรียวขาขาวที่พยายามหุบเข้าโดนจับอ้าออกทีละข้างก่อนที่ร่างหนาจะมุดแทรกเข้าไปตรงกลางเพื่อไม่ให้หญิงสาวมีโอกาสขัดขืน

อื้อ...ไม่นะ!