ตอนที่สาม พวกเรายังไม่ได้เข้าพิธีกันสักหน่อย (NC)

ตอนที่สาม

พวกเรายังไม่ได้เข้าพิธีกันสักหน่อย

เรียวขาขาวที่พยายามหุบเข้าโดนจับอ้าออกทีละข้างก่อนที่ร่างหนาจะมุดแทรกเข้าไปตรงกลางเพื่อไม่ให้หญิงสาวมีโอกาสขัดขืน

อื้อ...ไม่นะ!

เมิ่งหลี่หนิงส่ายหัวพลางพยายามกระถดร่างถอยหลังกระทั่งรู้สึกได้ว่าร่างกึ่งหนึ่งพ้นออกจากฟูกที่นอนแล้วจึงกลายเป็นการล่องลอยในอากาศ เป็นจังหวะเดียวกับที่เฮ่อมู่เหยียนปล่อยมือของนางทั้งสองข้างเป็นอิสระ

การกระทำนั้นย่อมทำให้ร่างบางเอนไปด้านหลังจนร่างกายด้านบนห้อยตกลงมาจากฟูกที่นอนเหลือเพียงส่วนด้านล่างที่โดนหัวหน้าเผ่าหนุ่มจับเอาไว้

แม้ว่าฟูกจะมีความหนาพอประมาณ แต่ด้วยกระโจมถูกกางเพียงชั่วคราวจึงไม่ได้สร้างแท่นรองเอาไว้ บัดนี้ทั้งหัวและหลังของเมิ่งหลี่หนิงจึงตกลงกระแทกพื้นดินก่อนที่นางจะเอื้อมมือออกมาพยายามพยุงหัวของตัวเองค้างเอาไว้

ยังไม่ทันตั้งสติให้ดีด้วยมองเห็นภาพกลับหัว ความรู้สึกแปลกประหลาดก็พวยพุ่งจากการฉวยโอกาสโจมตีของเฮ่อมู่เหยียน

ด้วยการเอนตัวพาดฟูกอยู่แค่ครึ่งลำตัว ร่างกายส่วนบนของหญิงสาวที่ห้อยตกย่อมคล้ายกับการส่งร่างกายส่วนล่างให้ร่องกุหลาบสีหวานเด้งขึ้นเข้าสู่มือและปากของชายหนุ่มอย่างง่ายดาย

เฮ่อมู่เหยียนไม่รั้งรอใช้นิ้วมือแหวกร่องสีแดงเพื่อส่งปลายลิ้นอุ่นเข้าเย้าแหย่โลมเลียชิมรสหวานของน้ำสีใสที่ค่อยๆ หลั่งริน

“อืม...หวานใช้ได้” คำชื่นชมเอ่ยออกมาระหว่างลิ้นและริมฝีปากอุ่นร้อนตวัดกวาดน้ำหวานไปทั่วก่อนจะหยุดอยู่ที่ติ่งเกสรแล้วบดคลึงเน้นย้ำจนตั้งแข็ง

ความรู้สึกซาบซ่านสั่นกระเส่าชวนสั่นไหว แต่คุณหนูสกุลเมิ่งย่อมรู้ดีว่าไม่อาจปล่อยให้การล่วงล้ำลึกซึ้งมากไปกว่านี้จึงพยายามขยับส่วนกลางกายเพื่อเลื่อนหนี

แต่เฮ่อมู่เหยียนหรือจะยินยอม นิ้วมือแข็งถูกส่งออกมาเพื่อสอดประสานเย้าแหย่เข้าไปในร่องรูมิดชิดเป็นการเพิ่มพลังการจู่โจมส่วนบอบบางของหญิงสาว

ทั้งฝ่ามืออีกข้างของเขายังเอื้อมตามลงมาบีบขยำทรวงอวบที่กระเพื่อมไหวเป็นการบ่งบอกว่าร่างกายของนางอยู่ในกำมือของเขาทั้งหมดแล้ว

เมิ่งหลี่หนิงคิดอยากหลบหลีกแต่สภาพล่อแหลมทั้งเวียนหัวของนางเช่นนี้ยังจะทำสิ่งใดได้ นอกจากส่งเสียงอืออาไปด้วยสมองพร่าเลือน

“อื้อ...”

หัวหน้าเผ่าหนุ่มได้ยินเสียงสั่นพร่าที่หลุดครางออกมาแผ่วเบาก่อนจะพยายามสะกดกลั้นด้วยการขบเม้มปากจึงยิ้มกริ่ม

ทั้งริมฝีปาก ลิ้นนุ่ม ฝ่ามือแข็ง และนิ้วมือหลายนิ้วต่างช่วยกันจู่โจมยังส่วนอ่อนไหวของหญิงสาวด้วยความฮึกเหิม

ยิ่งสัมผัสได้ถึงน้ำชุ่มชื้นที่เพิ่มการรินไหลออกมาจากโพรงถ้ำอุ่น นั่นย่อมหมายถึงการคล้อยตามแห่งราคะตัณหาที่มากขึ้น

นิ้วมือที่เย้าแหย่ในร่องสีหวานจึงเพิ่มจำนวนและการทะลุทะลวงเพื่อหวังเบิกหนทางให้กว้างและสะดวกสบาย

โดนความช่ำชองที่เล้าโลมไม่ยั้งมือของเจ้าบ่าวหัวหน้าเผ่า เจ้าสาวซึ่งเป็นเพียงคุณหนูในห้องหอย่อมไม่อาจคิดสิ่งใดนอกเหนือไปจากความเคลิบเคลิ้มล่องลอยไปด้วยสมองขาวโพลน

ยังไม่ทันไร ความรู้สึกที่ไม่เคยได้สัมผัสก็สร้างความบีบรัดจนเกร็งกระตุกเผลอส่งเสียงร้องครางพร้อมอาการบีบเรียวขาเข้าหาร่างหนาด้วยความสั่นสะท้าน

“อ้า...อื้อออ...”

ก่อนที่ใบหน้าหวานซึ่งหลับตาพริ้มจะหอบหายใจไปกับความเบาสบายที่เคล้าคลอเพียงชั่วครู่ แล้วเปลี่ยนเป็นหวีดร้องด้วยความตกใจยามโดนหอบร่างกายที่ห้อยตกให้ขึ้นมานอนบนฟูกอย่างเต็มตัว

“เป็นอย่างไรบ้าง เจ้าสาวของข้า ดีหรือไม่ เนื้อตัวเบาสบายไปกับการเสร็จสมด้วยลิ้นของข้าหรือไม่”

เสร็จสม? นี่นางเสร็จสมไปแล้วหรือ!

เมิ่งหลี่หนิงอดแตกตื่นไม่ได้เมื่อคิดว่าเมื่อครู่นางเผลอคล้อยตามเขาไปช่วงหนึ่งจริงๆ

ใบหน้าซึ่งแดงก่ำด้วยอยู่ในท่วงท่าห้อยหัวนานเกินไปรีบส่ายไปมาเพื่อขับไล่ความมึนงง กระทั่งได้ยินประโยคต่อมา ความตื่นตระหนกจึงเพิ่มพูนจนเผลอกระถดร่างหนีอีกครั้ง