ตอนที่สอง เหตุใดวุ่นวายนัก (กรุบกริบ)

ตอนที่สอง

เหตุใดวุ่นวายนัก

เมิ่งหลี่หนิงโดนทาบทับด้วยความสูงใหญ่ที่หนักแน่นจนไม่อาจดิ้นหนี ทั้งใบหน้ายังโดนบีบบังคับให้รองรับริมฝีปากหนาที่ตักตวงดุดัน จนจำต้องส่งลิ้นเข้าตอบโต้ด้วยความโมโห

เผ่าป่าเถื่อนพวกนี้ เหตุใดไม่รู้จักกฎระเบียบในการต้อนรับเจ้าสาว เพิ่งพบหน้าก็พาตัวนางมารังแกเช่นนี้ได้อย่างไร

ระหว่างคิดถึงการต้อนรับที่แข็งกระด้างด้วยการก่นด่าในใจ ความไม่ละมุนละไมของเจ้าบ่าวชาวเผ่าห่างไกลทำให้หญิงสาวอยากสะบัดหน้าหนีทั้งไม่อยากมองเขาสักนิด

กระทั่งความรู้สึกเย็นวาบและเจ็บแปลบจากการโดนกระชากเสื้อชุดเจ้าสาวออกโดยแรงจนบาดผิวนุ่ม

ใบหน้างามจึงได้โอกาสรีบหันออกจากการจู่โจมแล้วส่งเสียงหวีดร้องออกมาอีกครา

“โอ๊ย!...”

แต่เสียงของนางกลับถูกตอบด้วยคำสบถหงุดหงิดจากการไม่คุ้นชินไปกับเสื้อผ้าหลายชั้นของสตรีชั้นสูงในเมืองหลวง

“เสื้อผ้าพวกนี้เหตุใดวุ่นวายนัก”

เฮ่อมู่เหยียนพยายามถอดชุดเสื้อของหญิงสาว แต่ทำอย่างไรก็ได้แต่พัวพันวุ่นวาย สุดท้ายจึงตัดสินใจใช้สองมือฉีกสิ่งกีดขวางออกรวดเดียวจนเผยความอวบหยุ่นตระการตา

เมิ่งหลี่หนิงแทบผวาด้วยความเย็นที่แผ่ซ่าน รีบโอบประคองสองเต้ากลมกลึงเอาไว้ด้วยท่อนแขนเนียนขาวซึ่งมีเศษชิ้นผ้าสีแดงเกาะเกี่ยวอยู่

“เจ้า...อย่านะ!” น้ำเสียงตื่นตระหนกสั่นพร่าโดยเฉพาะเมื่อเงยขึ้นเห็นสายตาหื่นกระหายซึ่งไหวระริก

“อย่าเข้ามานะ ไอ้...ไอ้บ้ากาม หาไม่ข้าจะตะโกนร้องเรียกให้คนช่วย”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า” เฮ่อมู่เหยียนส่งเสียงหัวเราะดังลั่นด้วยความรู้สึกว่าประโยคนั้นช่างน่าขันนัก

“เมิ่งหลี่หนิง เจ้านี่ช่างตลกจริงๆ อยากเล่นบทบาทคุณหนูคนงามผู้โดนโจรป่าย่ำยีหรือ

ได้สิ ข้าผู้เป็นสามีย่อมตามแต่ใจเจ้า ตะโกนสิ ตะโกนให้ดังๆ ดูสิว่าจะมีผู้ใดกล้าเข้ามาช่วยเจ้าบ้าง”

สามี?

ใช่แล้วนางถูกส่งมาเป็นเจ้าสาวของเขา ดังนั้นเขาย่อมเป็นสามีของนาง ทั้งที่นี่ก็คือขอบเขตเผ่าของเขา ไม่ว่าจะตะโกนจนเจ็บคอเท่าใดก็คงไม่มีผล

แต่...เหตุใดเขาจึงไม่รู้จักรักหยกถนอมบุปผาเสียบ้าง ทำราวกับนางเป็นแค่นางบำเรอที่ส่งมาให้ปู้ยี่ปู้ยำอย่างไรอย่างนั้น

สีหน้าที่เดี๋ยวบึ้ง เดี๋ยวครุ่นคิด ทั้งยังคิ้วขมวดจนใบหน้างามยับย่น แต่สองแขนยังคงกอดตนเองเพื่อปกป้องสองก้อนเต่งตึงเอาไว้แน่น เรียกสายตาไม่ชอบใจจากหัวหน้าเผ่าหนุ่ม