บทที่ 8 วิธีการ

บทที่ 8 วิธีการ

“น้องตายกมือขึ้นอีกหน่อยครับ ดีครับ”

“ขยับหน้าซ้ายนิดหนึ่งครับ อ่า…กดหน่อยลงดีครับ สวยครับ”

“สุดท้ายนะครับ ดีครับ สวยมากครับ โอเคครับ”

“เลิกกองจ้าาาา”

สิ้นคำพูดของช่างภาพศรุตาก็ค่อย ๆ ขยับกายที่กำลังนอนคว่ำใช้ศอกข้างหนึ่งเท้าพื้น มือข้างที่ยกหลอดครีมกันแดดเจ้าดังแนบแก้มไว้เธอก็ลดมือลง ก่อนจะมองโปรดักส์ในมือด้วยความภาคภูมิใจ

นี่เป็นอีกหนึ่งสิ่งที่เธอต่อสู้เพื่อให้ได้เป็นพรีเซนเตอร์สินค้าชิ้นนี้ และตอนนี้เธอก็ได้รับมันมา

นางร้ายสาวในชุดทูพีชสีดำสุดเซ็กซี่โดนประคองจากทีมงานผู้หญิงให้ลุกขึ้นจากอ่างอาบน้ำที่มีน้ำเติมจนเต็มปริ่ม

คอนเซ็ปต์สินค้าวันนี้จะอยู่ในโทนซัมเมอร์ของหญิงสาวสุดเซ็กซี่ที่กล้าท้าแดดไม่กลัวดำ

เรือนร่างเย้ายวนน่าหลงใหลปรากฏแก่สายตาทีมงานทุกคน ชุดคลุมสีขาวพาดคลุมปิดภาพนั้นในทันที

“ขอบคุณค่ะ” ศรุตาเอ่ยปากขอบคุณทีมงานผู้หญิง

“ไม่เป็นไรค่ะคุณตา เดี๋ยวเปลี่ยนชุดเลยนะคะ” นางร้ายสาวพยักหน้ายิ้มก่อนจะเดินออกจากฉาก

ปลายเท้าเรียวขาวสัมผัสความนุ่มของพื้นพรม ศรุตาขยับปลายเท้าเชื่องช้าก่อนจะยื่นมือมารับผ้าขนหนูเธอจับมันมาซับใบหน้า

การแสดงออกของศรุตาช่างน่าทะนุถนอมไม่ว่าจะหยิบจับอะไรก็ดูจะน่าสนใจไปหมด และเข้ากันไปหมด

ก่อนจะมีช่างหน้าและช่างผมเดินมาล้อมรอบ นางร้ายสาวโปรยยิ้มค้อมศีรษะให้กับช่างภาพและทีมงานอีกครั้ง ก่อนจะเดินกลับมายังห้องแต่งตัวของตนเอง

“พี่โอหวัดดีค่ะ” ช่างทำผมที่กำลังช่วยเธอแกะกิ๊บที่ติดศีรษะ เอ่ยทักคนที่เปิดประตูเข้ามา

ศรุตาค่อนข้างแปลกใจเพราะผู้จัดการส่วนตัวเธอไม่ได้บอกว่าจะมา

เพราะในขณะที่ศรุตากำลังโดนล้อมหน้าล้อมหลังประตูห้องแต่งตัวก็เปิดออกโดยไม่ได้เคาะ เป็นส้มโอผู้จัดการส่วนตัวที่เปิดเข้ามา

“พี่โอ…” ศรุตาเห็นก็เอ่ยปากทัก

“ไม่ต้องทำอะไรต่อแล้ว ตาเดี๋ยวล้างตัวแล้วออกมากับพี่เลย” จบคำพูดของส้มโอศรุตาก็โดนดึงตัวไป ผ้าขนหนูในมือก็โดนหยิบออกไปด้วย

ส้มโอใช้สองมือจับน้องและดันไปทางห้องน้ำ ศรุตาจึงคว้ากระเป๋าใส่เสื้อผ้าติดมือมาด้วยทันที

“มีอะไรหรือเปล่าคะพี่โอ” นางร้ายสาวถามขึ้น ส้มโอมองหน้าเธอและส่งสายตาที่ทำให้ศรุตาไม่ได้พูดอะไรต่อ

“รีบจัดการพี่จะรอตรงนี้ ขอด่วนนะ” ศรุตารีบเข้าไปในห้องน้ำและจัดการตัวเองเสร็จภายในเวลาไม่ถึงห้านาที พอเปิดประตูห้องน้ำก็พบว่าส้มโอคุยโทรศัพท์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“ค่ะ เดี๋ยวโอของเช็กก่อนนะคะ…” ส้มโอเดินมาหาและยื่นแว่นกันแดดให้เธอ ศรุตารีบรับมาก่อนจะสวมใส่ปิดยังใบหน้า และไม่ลืมที่จะหยิบแมสในกระเป๋ามาใส่ไว้โดยที่ไม่ต้องมีใครบอก

“พี่โอ…”

“ไม่ต้องพูดอะไรเดินไปที่รถอย่างเดียว”

พอส้มโอพูดแบบนั้นหัวใจศรุตาก็หล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม และเมื่อประตูห้องแต่งตัวเปิดออกศรุตาก็เหมือนจะเข้าใจในทันทีว่านี่คงไม่ใช่เรื่องที่เธอวิตกกังวลไปเอง

สายตาแทบจะทุกคู่มองมาที่เธอ นางร้ายสาวเผลอกำมือของผู้จัดการส่วนตัวแน่นและเดินฝ่าวงล้อมของกลุ่มคน

[อย่าบอกนะว่าโดนปลดอีกแบรนด์ แล้วงานที่ถ่ายวันนี้จะทำยังไง?]

ทั้งที่ศรุตาเดินพ้นประตูออกมาแล้ว แต่คำพูดของใครสักคนในห้องนั้นกลับทำให้แผ่นหลังของเธอเกร็งเครียด

นางร้ายสาวแทบจะก้าวเท้าเดินต่อไปไม่ไหว ดีว่าส้มโอฉุดมือและพากันออกมา

บรรยากาศภายในรถตู้อึดอัดจนศรุตาแทบจะหายใจไม่ออก ศรุตาเกือบจะยกมือขึ้นมากัดเล็บตามความเคยชินที่ไม่ว่าทุกครั้งหากเธอมีอะไรคิดมากก็จะกัดเล็บ

แต่ส้มโอที่กำลังคุยโทรศัพท์สีหน้าจริงจังก็เอามือมาตีมือเธอก่อนจะส่งสายตาดุ ๆ มาให้

“โอว่าไม่ใช่นะคะ ข่าวน่าจะมาจากเพจปั่น”

แค่นั้นศรุตาก็รู้สึกไม่ดีเพิ่มขึ้นกว่าเดิม เธอจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเข้าแอปพลิเคชัน Z ยังไม่ทันจะพิมพ์อะไรด้วยซ้ำก็พบว่าชื่อของเธอขึ้นแฮชแท๊กการค้นหาอันดับหนึ่ง

“นี่เพิ่งจะถ่ายงานเสร็จค่ะ ไม่ได้ค่ะงานดำเนินมาถึงขนาดนี้แล้ว ทางแบรนด์จะมาบอกว่าเราปิดบังข่าวอะไรไม่ได้ ผลกระทบทางเราก็ได้รับเช่นกัน ยังไงก็ต้องดำเนินต่อค่ะ”

“ไม่ค่ะ ถ้าพูดคุยกันไม่เข้าใจ ติดต่อทีมทนายของโอได้เลย”

ส้มโอพูดจบก็กดวางสายและยกมือขึ้นบีบขมับทั้งสองข้างทันที ส่วนศรุตาก็นั่งนิ่งอยู่แบบนั้น

“วันนี้มีแบรนด์ยกเลิกงานสามเจ้า ยังไม่รวมเจ้าอื่น ๆ ที่พี่ยังไม่ได้คุยอีก”

“รวมถึงครีมกันแดดที่ถ่ายวันนี้ด้วยไหมคะ”

ระหว่างเธอและผู้จัดการไม่มีเรื่องที่เราต้องปิดบังกัน เราทั้งคู่อยู่บนพื้นฐานของความจริง ไม่มีการกั๊กเพื่อรักษาน้ำใจ เพราะฉะนั้นเรื่องนี้ส้มโอจึงพูดออกมาตรง ๆ ว่างานถูกยกเลิก

“ด้วย…อันนี้เรื่องใหญ่ เขาบอกว่าเราปิดบังเรื่องข่าวภาษีที่ก่อนสัญญาบอกว่าเคลียร์แล้วแต่ยังไม่เคลียร์ ทางแบรนด์ต้องการให้เรารับผิดชอบค่าเสียหายทั้งหมด แต่พี่ไม่ยอม”

วันนี้เธอมาถ่ายโปรดักส์ครีมกันแดดตัวใหม่ของแบรนด์ดังที่ศรุตาเพิ่งได้เซ็นสัญญาเป็นพรีเซนเตอร์ แต่แค่พริบตาเดียวก็โดนยกเลิกแบบที่เธอเองไม่อาจจะตั้งตัวได้ทัน

ส้มโอไม่มีทางยอม ในเมื่อเนื้อเข้าปากเสือแล้วเธอจะไม่มีวันคาย ไม่ใช่ไม่เห็นใจแบรนด์ที่กำลังจะเปิดตัวสินค้าตัวใหม่โดยใช้ศรุตาเป็นพรีเซนเตอร์

แต่จะทำยังไงได้ งานคืองานอยู่ ๆ จะมายกเลิกและให้เรารับผิดชอบฝ่ายเดียวได้ยังไง

ไม่งั้นจะมีสัญญากันทำไม แม้ในตอนที่เซ็นสัญญาจะยังไม่มีข่าวเสียหาย ถ้าจะให้รับผิดชอบก็ต้องรับด้วยกัน

ศรุตากลืนน้ำลายเหนียวลงคอ เธอกัดริมฝีปากจนเจ็บไปหมด มือทั้งสองข้างเย็นเยียบจนอดไม่ได้ที่จะยกเล็บขึ้นมากัด เธอกัดเล็บโดยไม่สนใจว่าส้มโอจะดึงมือเธอออกอย่างไร

“พี่โอ…แล้วเราจะทำยังไงต่อไป” ศรุตาถามออกไปด้วยน้ำเสียงเลื่อนลอย

“ก็รักษางานที่เหลือเอาไว้ ตอนนี้กลับห้องก่อน ส่วนคนปั่นข่าวที่ให้คนจัดการอยู่” ในขณะที่พูดส้มโอก็ส่งข้อความหาพรรคพวกนักข่าวให้ช่วยกันปิดข่าว

“ข่าวมันลงจาก Z ไปแล้วนะพี่ อยู่ ๆ กลับไปติดเทรนได้ยังไง” ทั้งที่รู้ว่ามันจะขึ้นเทรนได้ก็จะต้องมีคนค้นหา และเมื่อมีคนค้นหานั่นก็มาจากมันมีข่าวขึ้นมาอีก

“แล้วแกคิดว่าอะไรล่ะ…” ส้มโอพูดและจ้องหน้าเธอ ศรุตาเม้มริมฝีปากลำคอของเธอแห้งผาดและเธอเห็นภาพซ้อนของคนคนหนึ่ง

หัวใจของหญิงสาววูบไหวรุนแรง…ก่อนที่คำพูดของเขาจะดังก้องในหัวเธอ