Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บท
ตั้งค่า
12 ไม่ชอบคนอายุมาก
เมื่อกลับมาถึงคอนโดมนตกานต์ก็รีบจัดการโยนชุดทำงานที่ใส่มาตลอดทั้งสัปดาห์ลงเครื่องซักและอบ ซึ่งเดิมที่แล้วเธอจะซักพรุ่งนี้เช้าแต่พอเหมวัตบอกว่าจะกลับบ้านเธอก็เลยอยากจะกลับด้วยเพราะมีหนังสือบางเล่มที่อยากกลับไปเอามาอ่านที่นี่
ระหว่างรอเครื่องซักผ้าทำงานก็เก็บของใช้บางส่วนลงกระเป๋าเป้ส่วนเสื้อผ้านั้นมีอยู่ที่บ้านแล้วจึงไม่จำเป็นต้องเอาไปด้วย
ขณะหยิบที่ชาร์ทใส่กระเป๋าเสียงไลน์ก็ดังขึ้น
“กานต์แกง่วงหรือยัง” กัญญาพรถามเมื่อเพื่อนกดรับวิดีโอคอล
“ยังไม่ง่วงแกมีอะไรหรือเปล่าโทรมาดึกเชียว”
“ฉันจะถามแกว่าพรุ่งนี้แกจะกลับบ้านไหม”
“ก็ว่าจะกลับนะ แกเปลี่ยนใจจะกลับด้วยไหม”
“เปล่าหรอก ถ้าแกกลับฉันจะฝากแกไปเอาของที่บ้านหน่อยได้ไหม”
“ได้สิ แกบอกแม่แกเตรียมไว้ก็แล้วกันนะ”
“เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะโทรบอกแม่ แล้วแกค่อยเข้าไปเอาตอนเย็นนะ”
“ไม่มีปัญหา อยากได้อะไรเพิ่มก็บอกนะ”
“ฉันไม่อยากอะไรเพิ่ม แต่อยากจะถามอะไรสักหน่อย”
“ถามอะไร”
“แกว่าพี่เหมเป็นไงบ้าง”
“ก็ดีนะ เขาใจดีเหมือนคุณยายแม้บางครั้งจะชอบยั่วโมโหฉันก็เถอะ” เมื่อนึกถึงวันที่เขาแกล้งให้เธอเข้าห้องไม่ได้แล้วมนตกานต์ก็อดโมโหไม่ได้
“แต่ฉันว่าเขาชอบแกนะ” กัญญาพรพูดออกมาตามที่เห็น
“แกเอาอะไรมาพูด”
“ฉันเห็นสายตาที่เขามองแก มันดูใส่ใจและห่วงใยมากเลยนะ”
“แกมองผิดแล้ว”
“ไม่นะ”
“ถ้างั้นน่าจะเป็นเพราะเขาทำตามที่คุณยายสั่งไงล่ะ”
“แต่ฉันว่าไม่นะ เชื่อฉันเถอะน่า การทำตามคำสั่งกับการเต็มใจทำมันต่างกันนะ” กัญญาพรค้านเสียงแข็ง
“เพราะแกเพิ่งเคยเจอเขาไงล่ะ แกก็เลยมองแบบนั้น”
“แล้วถ้าเขาชอบแกขึ้นมาจริง ๆ ล่ะแกจะทำยังไง”
“ก็เฉย ๆ นะเพราะฉันไม่ชอบผู้ชายที่อายุมากกว่า”
“ถึงพี่เหมเขาจะอายุมากแต่หน้าตาเขายังเด็กอยู่เลยนะ หุ่นก็ดีแล้วยังหล่อมากอีกด้วยนะ ถ้าฉันยังไม่มีแฟนฉันจะเป็นคนจีบเขาเองเลย”
“เขาเป็นพ่อหม้ายนะหลิน เขาเคยแต่งงานมาแล้ว”
“แล้วไง มันก็แค่ความผิดพลาดในอดีต พ่อฉันก็เป็นพ่อหม้ายแถมยังมีลูกติดอีกด้วย แต่แม่เลี้ยงฉันยังไม่สนใจเรื่องนี้เลย”
“คนเราเหมือนกันที่ไหนล่ะ ยังไงฉันก็ไม่ชอบเขาหรอกนะ” หญิงสาวยังคงยืนยันคำเดิม
“แกอคติเกินไปแล้วนะ พี่เหมไม่เห็นมีอะไรเสียหายเลย”
“ก็ฉันไม่ชอบไง แต่ฉันว่าเราอย่าคุยเรื่องนี้เลยนะ” มนตกานต์ไม่อยากคิดเรื่องนี้เพราะสำหรับเธอแล้วเหมวัตก็เป็นแค่พี่ชายและเธอก็ไม่ชอบคนที่อายุมากกว่า
หญิงสาวคุยกับเพื่อนอยู่นานก่อนจะวางสายและจัดการกับชุดที่ซักและอบเสร็จพอดี
มนตกานต์ปิดไฟเข้านอนแต่เวลาผ่านมาเกือบชั่วโมงก็ยังนอนไม่หลับเพราะคำพูดของกัญญาพรยังวนเวียนอยู่ในหัว ถ้าหากว่าเหมวัตเป็นอย่างที่เพื่อนพูดเธอก็คงต้องอยู่ให้ห่างจากเขาเพราะยังไงแล้วก็คงไม่มีทางชอบเขาได้
วันรุ่งขึ้นมนตกานต์ก็ทานขนมปังที่ซื้อมาตั้งแต่เมื่อวานจากนั้นพอใกล้จะสิบโมงเช้าเธอก็หยิบเป้ขึ้นมาสะพายก่อนจะออกจากห้องแล้วมาหยุดอยู่หน้าห้องตรงข้าม
เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะยกมือขึ้นเคาะประตูห้องของเหมวัตเบา ๆ
ไม่นานประตูห้องก็เปิดออก เหมวัตอยู่ในชุดลำลองสบาย ๆ เสื้อเชิ้ตสีน้ำตาลอ่อนกับกางเกงขายาว เขายิ้มทักทายอย่างอารมณ์ดีเมื่อเห็นเธอเตรียมพร้อมสำหรับการเดินทาง
“ตกลงจะไปกับพี่ใช่ไหม”
“ค่ะ พี่เหมพร้อมหรือยัง”
“พร้อมตั้งนานแล้วล่ะ ไปกันเลยไหม”
“ค่ะ”
“พี่ขอไปหยิบกระเป๋าก่อนนะ” เหมวัตเดินเข้าไปหยิบกระเป๋าเดินทางใบเล็กออกมาจากห้องก่อนจะพากันมายังลิฟต์
“กินอะไรหรือยัง” เขาถามขณะเดินคู่กันไปยังลานจอดรถ
“เรียบร้อยค่ะ พี่เหมล่ะคะ”
“ยังเลย เดี๋ยวแวะซื้อกาแฟกับขนมหน่อยนะ ถ้ารอไปกินที่บ้านยายคงไม่ไหว”
เมื่อเอากระเป๋าเดินทางใส่ท้ายรถแล้วเหมวัตก็ขับรถออกจากคอนโดแล้วแวะร้านสะดวกซื้อที่อยู่ถัดไปไม่ไกลเขาซื้อกาแฟมาสองแก้วและขนมอีกถุงใหญ่
“ขอบคุณสำหรับกาแฟค่ะ แต่ขนมเยอะจัง”
“เผื่อง่วงไง จะได้เคี้ยวเพลิน ๆ”
เหมวัตทานแซนด์วิชจนหมดก่อนจะขับรถออกมาจากหน้าร้านอย่างไม่เร่งรีบเพราะนัดคุณยายไว้เวลาเที่ยง
“พี่เหมคะ กานต์ขออะไรอย่างหนึ่งไหมคะ” มนตกานต์ชวนคุยเมื่อเขาขับรถมาได้สักพัก
“สำหรับกานต์แล้วขอพี่หลายอย่างก็ได้นะ” เขามาหันมายิ้มอบอุ่น
มนตกานต์พยายามมองไปทางอื่นเมื่อเห็นเขายิ้มให้ เธอไม่อยากหวั่นไหวกับคำพูดของเขาและท่องอยู่ในใจตลอดเวลาว่าเขาเป็นพี่ชายและเขาแต่งงานมาแล้ว
“กานต์อยากช่วยพี่เหมจ่ายค่าน้ำมันค่ะ” เธอพูดพร้อมกับล้วงกระเป๋าสะพาย หยิบธนบัตรออกมาเตรียมยื่นให้
เหมวัตมองเงินในมือเธอ แล้วหัวเราะออกมาเบา ๆ
“เรื่องแค่นี้เอง พี่จ่ายได้สบายมากครับกานต์ ไม่ต้องเกรงใจหรอกน่า ค่าน้ำมันรถคันนี้พี่จัดการได้เพราะพี่ก็ต้องกลับไปหายายอยู่แล้ว เรื่องเล็กน้อยไม่ถึงกับทำให้เปลืองขึ้นหรอก” เขายื่นมือออกไปแตะที่มือเธอเบา ๆ เป็นเชิงปฏิเสธรับเงิน
“แต่กานต์รู้สึกไม่สบายใจเลยค่ะ พี่เหมเลี้ยงข้าวแล้วยังต้องมาออกค่าเดินทางให้กานต์อีก กานต์อยากตอบแทนพี่บ้างค่ะ กานต์ไม่อยากเป็นฝ่ายรับอยู่คนเดียว”
“ถ้ากานต์อยากตอบแทนพี่จริง ๆ พี่มีข้อเสนอที่ดีกว่านี้”
“ข้อเสนออะไรคะ” มนตกานต์เก็บเงินใส่กระเป๋าอย่างจำยอม
“ตอนที่เงินเดือนออกกานต์เลี้ยงข้าวพี่สักมื้อได้ไหมล่ะ”
“ได้เลยค่ะ กานต์สัญญาว่าจะเลี้ยงอาหารมื้อใหญ่ให้พี่เหมเลยค่ะ”
“งั้นก็ตกลงตามนั้นนะ”
“ค่ะ”
บรรยากาศบนรถดูผ่อนคลายและเป็นกันเองมากขึ้น ระยะเวลาชั่วโมงครึ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว
เหมวัตชะลอความเร็วของรถลงเมื่อรถเข้าสู่ซอยเล็ก ๆ
“กินข้าวกับยายก่อนนะแล้วค่อยกลับบ้านเดี๋ยวพี่ไปส่งที่บ้านนะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ บ้านกานต์อยู่ไม่ไกล เดินไปนิดเดียวก็ถึง”
“แต่พี่อยากรู้ว่าบ้านของกานต์อยู่ตรงไหน”
“งั้นก็ได้ค่ะ....พี่เหมไม่ต้องเดี๋ยวกานต์ลงไปเปิดเองค่ะ” หญิงสาวรีบพูดเมื่อรถจอดที่หน้ารั้วแล้วเขากำลังทำท่าจะลงไปเปิด
“ขอบใจนะ” เหมวัตลดกระจกลงเมื่อหญิงสาวเปิดประตูรั้วให้
“พี่เหมขับเข้าไปเลยค่ะ กานต์ขอปิดรั้วก่อน”
มนตกานต์เดินตามเข้ามายังใต้ถุนบ้านซึ่งตอนนี้เหมวัตกำลังนั่งคุยกับคุณยายอยู่
“สวัสดีค่ะยายชม คิดถึงยายที่สุดเลยค่ะ คิดถึงป้าศรีนวลด้วยนะคะ” เธอยกมือไหว้ทักทายทั้งคุณยายชมนาดและป้าศรีนวลที่นั่งอยู่ไม่ไกล
“มาถึงก็ปากหวานเชียว มาให้ยายกอดหน่อยสิจะดูว่าไปอยู่กรุงเทพผอมลงหรือเปล่า”
“ผอมลงที่ไหนคะยายหนูว่าอ้วนขึ้นด้วยซ้ำ” หญิงสาวเดินเข้ามานั่งข้าง ๆ คุณยายชมนาดกอดหลานสาวเพื่อนรักด้วยความเอ็นดู
“ไม่เห็นจะอ้วนตรงไหนเลย ตัวเล็กแบบนี้จะมีแรงสู้กับงานใหม่นะ”
“มีแรงสิคะยาย”
“แล้วทำงานอาทิตย์แรกเป็นยังไงบ้างพอไหว” หญิงสูงวัยถามอย่างเป็นห่วง
“ยังไม่มีปัญหาอะไรเลยค่ะพี่ ๆ เขาสอนงานดีมาก งานก็เหมือนกับที่หนูเคยไปฝึกงานมาเลยค่ะ หนูก็เลยปรับตัวได้”
“ดีแล้วจ้ะลูก”
“ยายชมล่ะคะเหงาไหม”
“เหงาสิ ไม่มีคนแวะมาคุยด้วยเลย มะลิก็เอาแต่เล่นโทรศัพท์มือถือส่วนป้าศรีนวลก็ดูแต่ลิเก”
“แหม ศรีนวลดูคนเดียวที่ไหนคุณยายก็ดูด้วย” ป้าศรีนวลพูดแล้วหัวเราะ
“มาในเหนื่อย ๆ ไปกินข้าวกันก่อนดีไหมวันนี้ศรีนวลทำกับข้าวไว้เยอะเลย”
“ดีเหมือนกันค่ะยาย หนูก็หิวแล้ว”
“เหมแล้วหลานหิวหรือยัง” ยายชมนาดหันมาถามหลานชายที่นั่งเงียบมาตลอด
“ผมนึกว่ายายจะลืมแล้วนะครับว่าผมนั่งอยู่ตรงนี้ด้วย” เหมวัตพูดเหมือนน้อยใจแต่จริง ๆ แล้วระหว่างนี้เขาแอบมองยายชมนาดกับมนตกานต์อยู่ตลอด เมื่อเห็นทั้งสองคนรักกันดีเขาก็รู้สึกดีไปด้วย ที่ผ่านมาเขาละเลยคุณยายมาตลอดและคิดว่าท่านก็คงจะเหงามากแต่ทุกครั้งที่โทรมาหาคุณยายมักจะพูดเสมอว่ามีหลานสาวคนใหม่มาคอยชวนคุยทำให้หายเหงา เขาเชื่อแล้วว่าความสดใสของมนตกานต์ทำให้ยายชมนาดหายเหงาได้จริง ๆ
ดาวน์โหลดแอปทันทีเพื่อรับรางวัล
