ตอนที่ 3 โลกกลมหรือพรหมลิขิต

เมื่อกลับมาถึงบ้าน หัวใจของณัฐณิชายังคงเต้นระรัวไม่หาย ภาพใบหน้าคมเข้มของชายหนุ่มแปลกหน้ายังคงวนเวียนอยู่ในห้วงความคิด เธอเพ้อหาถึงเขาอย่างไม่อาจห้ามใจ ไม่รู้เลยว่าจะมีโอกาสได้พบกันอีกหรือไม่

เขามีลูกแล้ว นั่นหมายความว่าเขาก็ต้องมีภรรยาแล้วสิ ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอจะไปเฝ้าฝันถึงคนที่มีเจ้าของได้อย่างไร มันไม่ถูกต้องเลย หญิงสาวพยายามสลัดภาพนั้นออกจากหัว พลิกกายไปมาบนที่นอนอย่างกระสับกระส่าย

เขามีภรรยาแล้ว เธอพร่ำบอกตัวเองในใจหลายครั้ง แต่ถึงแม้จะมีภรรยาแล้ว ก็ใช่ว่าเธอจะทำความรู้จักกับเขาในฐานะเพื่อนไม่ได้นี่นา เธอจะคิดไปไกลทำไม ในเมื่อเธอกับเขาเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่บังเอิญพบกัน จะมีโอกาสได้เจอกันอีกหรือเปล่าก็ยังไม่รู้เลย

สัญญากับตัวเองนะ ถ้าได้เจอกับเขาอีกครั้ง เธอจะต้องทำความรู้จักเขาให้มากกว่านี้ ณัฐณิชาบอกกับหัวใจตัวเองอย่างแน่วแน่ เพราะหากไม่ทำเช่นนั้น หัวใจเจ้ากรรมคงไม่ยอมสงบ และเธอคงนอนไม่หลับไปทั้งคืน เป็นเพื่อนกันคงไม่เสียหายอะไรหรอก เธอปลอบใจตัวเองด้วยความหวังเล็ก ๆ

ณัฐณิชาเพิ่งย้ายมาอยู่ฝรั่งเศสกับคุณแม่และพ่อเลี้ยงได้ไม่ถึงเดือน พ่อกับแม่ของเธอแยกทางกันตอนเธออายุสิบหกปี ตอนนั้นเธอตัดสินใจอยู่กับพ่อ ทั้งที่ใจจริงแล้วอยากจะตามแม่มาอยู่ฝรั่งเศสใจจะขาด แม่ของเธอมาทำงานที่นี่เพราะมีเพื่อนสนิทอยู่ที่ปารีส

ณัฐณิชาไม่ค่อยสนิทกับบิดาเท่าไหร่นัก เพราะเขาเอาแต่ทำงาน หญิงสาวจึงมักจะอยู่กับมารดาตลอดเวลา บิดาชอบอ้างว่าติดงาน ต้องกลับบ้านดึกเกือบทุกวัน จนกระทั่งมารดาเริ่มสงสัยและจับได้ว่าบิดานอกใจ มีผู้หญิงคนใหม่

มารดาของเธอเสียใจมากและตัดสินใจหย่าขาดจากบิดา ตอนนั้นมารดาตั้งใจจะพาณัฐณิชามาอยู่ฝรั่งเศสด้วยกัน แต่เธอติดเรียนมัธยมปลาย และฐานะทางการเงินของแม่ก็ยังไม่พร้อมที่จะส่งเสียให้เธอมาเรียนต่อที่ฝรั่งเศสได้ เนื่องจากค่าเล่าเรียนที่แพงลิบลิ่ว ทำให้เธอต้องอยู่กับบิดาไปก่อน

ไม่นานนัก บิดาก็พาผู้หญิงคนใหม่เข้ามาอยู่ในบ้าน และเธอก็มักจะทะเลาะกับผู้หญิงคนนั้นเป็นประจำ ทุกครั้งที่เกิดเรื่อง เธอมักจะเป็นฝ่ายผิดเสมอ

ณัฐณิชาทนไม่ได้ที่จะต้องทนอยู่ร่วมชายคาเดียวกับผู้หญิงคนนั้น เธอตัดสินใจย้ายออกจากบ้านมาอยู่อพาร์ตเมนต์ โดยใช้เงินที่แม่ส่งมาให้เป็นค่าใช้จ่าย

มารดาของเธอได้งานประจำที่ประเทศฝรั่งเศส เงินเดือนที่ได้ มารดาจะแบ่งให้หญิงสาวครึ่งหนึ่ง จนกระทั่งเดือนที่แล้ว แม่บอกเธอว่าจะแต่งงานใหม่กับคนไทยที่อยู่ในฝรั่งเศส ซึ่งรู้จักกันมาเกือบสองปีแล้ว แม่จึงตัดสินใจแต่งงาน

ณัฐณิชาเองก็ไม่ได้เสียใจหรือน้อยใจอะไร ในเมื่อมันเป็นความสุขของมารดา เธอก็ยินดีด้วยเสมอ ณัฐณิชาเรียนจบมัธยมปลายและเพิ่งย้ายมาอยู่กับแม่ที่ฝรั่งเศสได้ไม่ถึงเดือนเพื่อเรียนต่อปริญญาตรีที่นี่ เธอเลือกเรียนเกี่ยวกับภาษา เพราะใฝ่ฝันอยากจะเป็นไกด์

ณัฐณิชานึกถึงเหตุการณ์เมื่อตอนกลางวัน น้ำเสียงที่อบอุ่นนั้นทำให้เธอคิดถึงเขาอย่างประหลาด ถ้าเธอกับเขามีโอกาสที่จะได้เป็นเพื่อนกัน ขอให้เจอเขาอีกสักครั้งเถอะ เธออธิษฐานในใจ

วันต่อมา... กวินภพได้ไปเยี่ยมเพื่อนร่วมธุรกิจ โดยพาลูกสาวเดินทางมาด้วย เขาพลาดโอกาสที่ไม่ได้มาร่วมงานแต่งของเพื่อนรุ่นพี่ผู้มีพระคุณเพราะช่วงนั้นอันดาไม่สบายต้องเข้าโรงพยาบาลกะทันหัน วันนี้กวินภพจึงซื้อของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ มาเป็นของฝาก

กวินภพขับรถเข้ามาในบริเวณบ้านสไตล์คลาสสิกในกรุงปารีส จากประตูรั้วเข้ามาในตัวบ้าน อันดามองพรรณไม้ดอกนานาชนิดที่แข่งกันออกดอกบานสะพรั่ง แม้จะเป็นฤดูหนาว แต่สีสันของดอกไม้ก็ชวนมองเหลือเกิน บ่งบอกได้ว่าเจ้าของบ้านดูแลและใส่ใจเป็นอย่างดี

เมื่อถึงหน้าประตูบ้านของเพื่อน เขาก็พาลูกสาวลงจากรถ เสียงกริ่งดังขึ้นที่หน้าบ้าน หญิงสาวรีบออกจากห้องครัวเพื่อมาต้อนรับแขกของพ่อเลี้ยง เมื่อเธอเปิดประตูออก เธอก็ต้องตกใจเป็นอย่างมาก

ไม่ต่างอะไรกับแขกอย่างกวินภพที่ยืนตาค้างไปหลายวินาที และเขาต้องกะพริบตาถี่ ๆ เมื่อเห็นณัฐณิชา ผู้หญิงที่เขาเพ้อถึงเมื่อคืนยืนอยู่ตรงหน้า

“อ่าว!!!...นี่คุณอยู่ที่นี่เหรอครับ” กวินภพเอ่ยทักก่อนด้วยรอยยิ้มแห่งความดีใจที่ปิดไม่มิด

ณัฐณิชายืนหัวใจเต้นระรัวเมื่อครู่เธอตาฝาดไปหรือเปล่าผู้ชายคนที่เธอเจอเมื่อวานนี้ มาที่บ้านของพ่อเลี้ยงของเธอ หญิงสาวรวบรวมสติแล้วค่อย ๆ เอ่ยทักชายหนุ่มตรงหน้าไป

“สวัสดีค่ะ โลกกลมจังเลยนะคะ สวัสดีจ้ะสาวน้อย” หญิงสาวไม่ลืมที่จะทักทายอันดาด้วยรอยยิ้มอบอุ่น

“อะ... เอ่อ” กวินภพถึงกับติดอ่างเมื่อเจอหน้าณัฐณิชาที่บ้านของรัฐภูมิ หรือว่าที่จริงแล้วณัฐณิชาเป็นภรรยาใหม่ของรัฐภูมิ เพื่อนร่วมธุรกิจของเขากันแน่!

ความเสียดายเริ่มเกาะกินในหัวใจ เขาไล่มองเธอด้วยสายตา มันคงไม่ผิดที่เธอจะแต่งตัวแบบนี้ในบ้านของสามี เสื้อกล้ามสีขาวกับกางเกงขาสั้นสีดำที่อวดเรียวขาขาวเนียนน่ามอง ถึงแม้ยามนี้จะเป็นช่วงฤดูหนาว แต่อากาศในบ้านก็ยังอบอุ่นพอที่เธอจะแต่งกายแบบนี้ได้

เขายิ่งมองเธอ หัวใจก็ยิ่งสั่นไหว และมันก็สั่นไหวมากยิ่งกว่าเดิมเมื่อคิดว่าณัฐณิชา กับรัฐภูมิเป็นสามีภรรยากัน

“เอ่อ คุณ... คุณมาหาใครคะ” ณัฐณิชาเอ่ยถาม เธอไม่กล้ามองสบตากับกวินภพอย่างจริงจังสักเท่าไหร่

“ผมมาหาเพื่อนชื่อรัฐภูมิครับ” กวินภพกระชับมือที่จับอันดาแน่นขึ้น เขาเสียดายเธอมาก ไม่คิดเลยว่ารัฐภูมิจะโชคดีที่ได้ภรรยาทั้งสาวและสวยขนาดนี้

“เชิญข้างในก่อนค่ะ” ณัฐณิชาผายมือเข้าไปด้านในตัวบ้าน เธอจับมืออันดาด้วยความเอ็นดู

“หนูไม่คิดเลยนะคะว่าจะได้เจอพี่สาวคนสวยอีก” อันดาในชุดกระโปรงสีชมพูหวานแหววดูน่ารักยิ่งนัก ผ้าพันคอลายดอกไม้สีขาวเข้ากับชุดที่อันดาสวมใส่

เธอเหมือนตุ๊กตาตัวน้อยที่มีชีวิต ยิ่งยามที่อันดาเอ่ยปากพูดยิ่งน่ารัก คำพูดแต่ละคำที่ออกมาจากปากอันดานั้นบ่งบอกว่าได้รับการสั่งสอนมาอย่างดี

“พี่ก็ไม่คิดเหมือนกันเลยค่ะว่าจะได้เจอหนูน้อยคนสวยที่นี่อีกครั้ง พี่กำลังทำคุกกี้ใกล้เสร็จแล้ว เดี๋ยวพี่เอาออกมาให้ทานนะคะ” ณัฐณิชาพากวินภพและอันดามาถึงห้องรับแขก

“ขอบคุณนะคะพี่สาวคนสวย” อันดากล่าวขอบคุณล่วงหน้าสำหรับคุกกี้

เธอเดินขึ้นไปชั้นสองเพื่อเรียกรัฐภูมิให้ลงมาพบแขก เมื่อรัฐภูมิลงมาแล้ว กวินภพก็ทำท่าอึกอัก ทำไมเขาจะต้องเสียดายผู้หญิงที่เพิ่งเจอกันเมื่อวานขนาดนี้ด้วย

กวินภพมองตามณัฐณิชาไปจนลับสายตา รัฐภูมิสังเกตเห็นสายตาที่กวินภพมองณัฐณิชา ก็กระแอมสองสามที เพราะสายตาที่กวินภพมองลูกเลี้ยงของเขานั้นมันแฝงไปด้วยความต้องการที่ผู้ชายด้วยกันมองกันออก

ตั้งแต่รู้จักกับกวินภพ รัฐภูมิไม่เคยเห็นกวินภพมองหญิงสาวคนไหนด้วยสายตาเช่นนี้มาก่อน เขาคิดถูกหรือเปล่านะที่คิดจะฝากปลาย่างไว้กับแมวที่หิวโซอย่างกวินภพ แต่การกระทำของรัฐภูมิทำให้กวินภพเข้าใจว่ารัฐภูมิกำลังหึง

“เอ่อ นี่เป็นของฝากครับพี่รัฐ ผมซื้อมาจากงาน Magnificent Venice ที่ Grand Palais ครับ เป็นภาพวาดผลงานของ Francesco Guardi”

“ผมขอโทษพี่รัฐด้วยที่ไม่ได้มาร่วมงานแต่งงานของพี่ พอดีว่าอันดาเข้าโรงพยาบาลกะทันหันครับ” รัฐภูมิเปิดดูของฝากที่กวินภพซื้อมาให้

“แกนี่รู้ใจพี่เสียจริง ๆ เลย” กวินภพได้ยินว่ารัฐภูมิชอบก็อดดีใจไม่ได้ อันดาสะกิดผู้เป็นพ่อแล้วเอ่ยเสียงใส

“คุณพ่อขา อันดาอยากไปเล่นกับพี่สาวคนสวย” รัฐภูมิหัวเราะในท่าทางของอันดา กวินภพไม่รู้จะตอบว่าอย่างไร เพราะมันคงเป็นการเสียมารยาทไม่น้อยถ้าอันดาจะมาซนที่นี่

“หนูเดินตรงไปทางห้องครัวนะครับ พี่ณิชาอยู่ในนั้น” รัฐภูมิชี้ไปทางห้องครัว อันดาไม่รอให้กวินภพอนุญาต เธอก็วิ่งไปหาณัฐณิชาทันที

“ผมขอโทษแทนอันดาด้วยนะครับ”

“เฮ่ย!..ไม่เป็นไรหรอกครับคนกันเอง อันดาแกน่ารัก พี่เห็นอันดาแล้วอดถามไม่ได้ ภพไม่คิดจะหาแม่ให้ลูกบ้างเหรอ” รัฐภูมิเอ่ยถาม

กวินภพอยากจะตอบกลับนักว่าคิดอยากจะมีอยู่เหมือนกัน เสียแต่ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นภรรยาพี่เสียแล้ว ไม่อย่างนั้นเขาก็อาจจะรุกหน้าจีบเธอให้มาเป็นแม่อันดาอยู่หรอก กวินภพก็รู้ตัวดีว่าไม่ควรจะคิดเช่นนั้น จึงตอบกลับไปอีกอย่าง

“ผมยังไม่คิดเรื่องนี้เลยครับ” กวินภพตอบเสียงแผ่ว