ตอนที่ 4 ผู้ช่วยส่วนตัว

หากปราศจากความช่วยเหลือจากรัฐภูมิเมื่อสี่ปีก่อน กวินภพก็ไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าชีวิตของเขากับอันดาจะเป็นเช่นไร รัฐภูมิได้ช่วยเหลือเขาอย่างมากมายจนไม่รู้จะตอบแทนอย่างไรดี ทั้งการให้ยืมเงินลงทุนเพื่อเปิดโรงแรมที่นี่ ในช่วงแรกเขาก็บริหารโรงแรมให้กับรัฐภูมิ แต่เมื่อรัฐภูมิเห็นถึงความสามารถของกวินภพ จึงตัดสินใจให้ยืมเงินลงทุน และทุกวันนี้เขาก็ทำมันได้ดีจนโรงแรมเติบโตอย่างก้าวกระโดด สามารถคืนเงินรัฐภูมิได้เกือบทั้งหมดแล้ว

“ลองเปิดใจสิภพ ครั้งนี้แกอาจจะเจอรักแท้ก็ได้นะ” รัฐภูมิหัวเราะเบา ๆ ไม่นานนัก อันดาก็วิ่งถือจานคุกกี้ออกมาจากห้องครัวพร้อมกับณัฐณิชา หญิงสาวทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา โดยมีอันดานั่งอยู่ข้าง ๆ อย่างสนิทสนม

“พี่ณิชาทำคุกกี้อร่อยค่ะ คุณพ่อ” อันดาเอ่ยชมณัฐณิชาพร้อมกับหยิบคุกกี้เข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย กวินภพทำสายตาดุใส่ลูกสาวเบา ๆ

“อันดาอย่าเสียมารยาทสิลูก” กวินภพปราม อันดาก้มหน้าลงเล็กน้อยแล้วเอ่ยขอโทษเสียงอ่อย

“อย่าไปว่าอันดาเลยค่ะ แกยังเด็ก” ณัฐณิชากอดอันดาเอาไว้ข้างกายอย่างอ่อนโยน กวินภพอดอิจฉาอันดาไม่ได้ เพราะหน้าอกอวบอิ่มของณัฐณิชานั้นแนบชิดกับแผ่นหลังเล็ก ๆ ของอันดา ก่อนที่เขาจะรีบสลัดความคิดพิเรนทร์นั้นออกจากหัวทันที

“พี่ขอแนะนำให้รู้จักนะ นี่ณัฐณิชา ลูกสาวพี่เอง” รัฐภูมิกล่าวแนะนำด้วยรอยยิ้ม

“ณิชา นี่คุณกวินภพ เพื่อนร่วมธุรกิจของพ่อ”

“สวัสดีค่ะ” หญิงสาวไม่กล้าบอกว่ารู้จักกันแล้ว แต่กวินภพไม่รอช้า รีบบอกก่อนว่าเขานั้นรู้จักเธอแล้ว และดีใจเป็นที่สุดที่รู้ว่าณัฐณิชา ไม่ใช่ภรรยาของรัฐภูมิอย่างที่เขาเข้าใจ

“เออ!..คือเราสองคนรู้จักกันแล้วครับพี่รัฐ ผมเจอคุณณิชาเมื่อวานนี้ครับ” กวินภพรีบอธิบายด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น

“อ้าวเหรอ!.. แหม่!..โลกกลมจังนะ ดีแล้วจะได้ไม่ต้องเสียเวลาแนะนำตัวกัน” รัฐภูมิหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

“ผมงงไปหมดเลยครับพี่รัฐ ณิชาไปเป็นลูกสาวพี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ครับเนี่ย” สีหน้าตกใจระคนดีใจของกวินภพทำให้รัฐภูมิหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้

“ณิชาเป็นลูกสาวของภรรยาใหม่พี่ไง คุณวิภากร” รัฐภูมิตอบคำถามกวินภพด้วยรอยยิ้ม

“ตอนแรกผมก็คิดว่าณิชาเป็นภรรยาพี่ซะอีก” กวินภพตอบกลับไปตามตรง ณัฐณิชาอายจนหน้าแดงก่ำ รัฐภูมิหัวเราะลั่น

“ภพเอ๊ย!!!...แกเข้าใจผิดแล้ว ณัฐณิชาเธอเป็นลูกสาวของภรรยาใหม่พี่เอง พอดีณิชาเพิ่งย้ายมาอยู่กับแม่ที่นี่ แล้วก็ตั้งใจว่าและเรียนต่อ งั้นดีเลยพี่ขอฝากให้ภพช่วยเป็นธุระให้หน่อยได้มั้ย พอดีว่าณิชาอยากจะทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย”

“งั้นคุณณิชาสนใจงานโรงแรมมั้ยครับ”

“ได้หมดเลยค่ะ งานอะไรก็ได้ณิชาไม่เกี่ยงค่ะ”

“พี่เองก็คิดว่าเป็นเรื่องที่ดีเพราะณิชาจะได้มีประสบการณ์” กวินภพกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาเก็บกั้นอาการดีใจเอาไว้จนอยู่หมัด ถึงแม้เขาจะหน้าแตกเพราะคิดว่าณัฐณิชาเป็นภรรยาของรัฐภูมิไปแล้วก็ตาม แต่ความจริงที่เปิดเผยออกมานั้นช่างน่าพึงพอใจยิ่งนัก

“ตำแหน่งไหนก็ได้นะภพไม่ต้องเกรงใจพี่หรอก และไม่ต้องห่วงเรื่องการทำงาน ณิชาสามารถทำงานได้ทุกอย่างพี่รับประกันได้” รัฐภูมิกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ผมยินดีครับ ถ้าสะดวกวันจันทร์นี้ไปเริ่มงานได้เลยครับ” กวินภพรีบตอบด้วยความดีใจจนแทบจะกระโดดตีลังกา ไม่คิดเลยว่าผู้หญิงที่เขาหลงใหลจะได้มาทำงานกับเขา

หลังจากที่คุยกันสักพัก วิภากรซึ่งเป็นมารดาของณัฐณิชา ก็กลับมาถึงบ้านพร้อมกับข้าวของมากมาย เธอเข้าไปช่วยมารดาทำอาหารในครัวอย่างคล่องแคล่ว

กวินภพและอันดาอยู่ทานอาหารมื้อเย็นกันที่บ้านของรัฐภูมิ ก็ทำให้ณัฐณิชารู้ว่ากวินภพเป็นพ่อม่ายลูกติด เธออดนึกชื่นชมไม่ได้ว่ากวินภพเก่งมากที่เลี้ยงลูกมาคนเดียวโดยที่ไม่ได้หาแม่ใหม่ให้กับอันดา

“ถ้ายังไงเริ่มงานวันแรกผมขอมารับณิชานะครับพี่รัฐ เพิ่งมาอยู่ปารีสใหม่ ๆ กลัวจะเดินทางไปโรงแรมไม่ถูก”

“เกรงใจจังเลยค่ะ คุณภพ” วิภากรเอ่ยขึ้น

“ไม่เป็นไรครับ ผมต้องมาส่งอันดาที่โรงเรียนอยู่แล้ว” กวินภพรีบตอบ ส่วนณัฐณิชาก้มหน้านิ่ง

“ถ้าภพไม่ได้เดือนร้อนอะไรพี่ก็ยินดี” รัฐภูมิรีบบอกเพราะพอจะมองออกว่ากวินภพรู้สึกอย่างไรกับลูกเลี้ยง

“ครับพี่ เรื่องเล็กน้อย ให้ผมได้ตอบแทนบุญคุณพี่บ้างเถอะ” กวินภพรีบเอาบุญคุณมาอ้างทันที

เช้าวันจันทร์ที่สดใสในกรุงปารีส รถยนต์คันหรูของกวินภพเคลื่อนตัวไปตามท้องถนนอย่างไม่เร่งรีบหลังจากส่งบุตรสาวตัวน้อยเข้าโรงเรียนแล้ว บรรยากาศภายในรถอบอวลไปด้วยความเงียบที่ชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ กวินภพเหลือบมองหญิงสาวข้างกายที่วันนี้อยู่ในชุดทำงานเรียบหรูแต่กลับดูเซ็กซี่อย่างไม่เชื่อ ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยทำลายความเงียบ

“พอดีทางโรงแรมของผมกำลังปรับปรุงอยู่ มันอาจจะดูไม่ค่อยพร้อมสำหรับการทำงานวันแรกของคุณ ถ้าคุณไม่รังเกียจ ผมจัดโต๊ะทำงานของคุณไว้ในห้องเดียวกับผมได้มั้ยครับ” กวินภพมองหญิงสาวที่เงียบไปด้วยความว้าวุ่นใจ

“หรือว่าคุณไม่สะดวก ถ้าคุณไม่สะดวกผมจะได้...” กวินภพเอ่ยขึ้นอย่างเกรงใจ

“สะดวกค่ะ สะดวก” ณัฐณิชารีบตอบทันควัน เพราะกลัวว่ากวินภพจะเปลี่ยนใจย้ายโต๊ะทำงานเธอออกจากห้องเขา กวินภพหัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นท่าทีของหญิงสาว

“ผมชอบชื่อคุณจัง ณัฐณิชา ฟังแล้วดูน่ารักดี” กวินภพเปรย ใบหน้าชายหนุ่มขึ้นสีเล็กน้อย ทำไมทุกอย่างมันถึงดูน่าตื่นเต้นทุกครั้งที่เขาได้อยู่ใกล้เธอ

“ชื่อณัฐณิชาแปลว่า ฉลาดและบริสุทธิ์ค่ะ คุณแม่เป็นคนตั้งให้” ณัฐณิชาตอบด้วยรอยยิ้มหวาน

“เพราะมากเลยครับ” ฉลาดกวินภพพอเข้าใจ แต่ถ้าบริสุทธิ์ละก็ ต้องขอพิสูจน์หน่อยแล้ว เขานึกในใจอย่างเจ้าเล่ห์

“ขอบคุณค่ะ”

อากาศในรถเริ่มร้อนขึ้น เธอปลดกระดุมที่หน้าอกออกเม็ดหนึ่ง ซึ่งการกระทำของเธอนั้นมันทำให้กวินภพใจตุ้ม ๆ ต่อม ๆ เขาน่าจะเปิดแอร์ให้ร้อนกว่านี้เธอจะได้ปลดทุกเม็ด ยิ่งเขาคิด เขาก็ยิ่งละอายกับความคิดที่แสนพิเรนทร์นั้นเหลือเกิน เขาต้องบ้าแน่ ๆ ถ้าได้อยู่ใกล้เธอนาน ๆ

“เอ่อ คุณช่วยเร่งแอร์หน่อยได้ไหมคะ” ณัฐณิชาเอ่ย หลังจากแหวกสาบเสื้อออกเล็กน้อย

“อ้อ...ได้ครับ พอดีว่าอันดายังไม่ค่อยหายป่วยดี ผมก็เลยไม่ได้เปิดแอร์แรง ๆ” กวินภพเร่งเปิดพัดลมและอุณหภูมิแอร์ทั้งที่จริงนั้นอยากปิดมันใจจะขาด เผื่อเธอจะร้อนจนต้องถอดเสื้อออกมา

ณัฐณิชาเห็นสายตาที่เขาแอบมองเธออยู่บ่อย ๆ เธอก็แกล้งเอาหลังมือเช็ดไปที่ซอกคอขาวเนียน ใบหน้ากวินภพขึ้นสีเรื่อย ๆ เพราะความคิดที่มันไปไกลจนกู่ไม่กลับ

แล้วความทรมานที่ได้นั่งรถกับสาวสวยแสนเซ็กซี่ก็หมดลงเมื่อเขามาถึงหน้าโรงแรม

กวินภพเดินนำณัฐณิชาเข้ามาในโรงแรม ทั้งคู่เป็นจุดสนใจให้กับพนักงานหลาย ๆ คนเป็นอย่างมาก เพราะเนื่องจากกวินภพเป็นพ่อม่ายที่สาว ๆ ทั้งหลายต่างหมายปอง ณัฐณิชาจึงถูกมองด้วยสายตาอิจฉา ยิ่งยามที่เขาชวนเธอคุยก็ยิ่งเป็นจุดสนใจ

“คุณชาร์ล็อตต์ นี่ณัฐณิชา เธอจะมาเป็นผู้ช่วยของผม” กวินภพแนะนำณัฐณิชาให้รู้จักกับชาร์ล็อตต์ เลขานุการสาวมองณัฐณิชาด้วยสายตาที่ไม่ชอบใจนัก

“ตอนแรกดิฉันคิดว่าเป็นผู้ชาย” ชาร์ล็อตต์พึมพำออกมาเสียงเบา เธอหมายปองกวินภพไว้นานแล้ว ชาร์ล็อตต์ก็คิดสงสัยอยู่เหมือนกันว่าทำไมกวินภพถึงได้สั่งให้คนย้ายโต๊ะทำงานเข้าไปเพิ่มข้างในอีกตัว

เธอรู้แต่ว่าจะมีพนักงานคนใหม่เข้ามาทำงานที่นี่ จริงอยู่ที่โรงแรมกำลังซ่อมแซมปรับปรุงทำให้พนักงานต้องมานั่งเบียดเสียดกัน แต่มันก็ยังมีที่ว่างสำหรับพนักงานใหม่อยู่ ไม่จำเป็นเลยที่กวินภพจะต้องให้หญิงสาวคนนี้ไปทำงานด้วยกันในห้องทำงานส่วนตัวของเขาเลย

“ชาร์ล็อตต์ผมขอกาแฟแก้วนึง ณิชา คุณจะรับอะไรไหม” หญิงสาวส่ายหน้า เธอไม่ชอบทานกาแฟและที่สำคัญเธอทานอาหารเช้ามาแล้ว

ชาร์ล็อตต์ตกใจที่กวินภพหันไปถามณัฐณิชา มันใช่เรื่องที่ไหนที่จะให้เลขานุการอย่างเธอไปชงกาแฟให้กับผู้ช่วยส่วนตัวของเขา ยิ่งเธอมองหน้าณัฐณิชาก็ยิ่งหมั่นไส้