ตอนที่ 10 กำราบเด็กดื้อ NC

“คุณภพ นี่มันอะไรกันคะ!” ณัฐณิชาชี้นิ้วไปยังกระเป๋าสองใบที่วางเคียงข้างกันอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา ภายในห้อง

“ก็กระเป๋าของคุณกับของผมไง” กวินภพตอบเรียบๆ พลางหยิบเสื้อผ้าใส่ตู้ราวกับเป็นเรื่องปกติ

“แล้วห้องฉันอยู่ไหนคะ” เธอถามเสียงแข็ง

“ก็อยู่เนี่ยแหละ” เขายิ้มมุมปาก

“แล้วห้องคุณล่ะ” ณัฐณิชาเริ่มรู้สึกตะหงิดๆ ในใจ

“ห้องผมก็อยู่เนี่ยแหละ”

“เฮ่ย!!...ได้ยังไงคะ!!! คุณคิดจะทำอะไร” ด้วยอารมณ์โมโห เธอเผลอขึ้นเสียงใส่เจ้านายหนุ่มอย่างไม่ตั้งใจ

“ก็หมายความว่าโรงแรมนี้เต็มแล้วทุกห้อง เหลือเพียงห้องนี้ห้องเดียว ซึ่งคุณต้องพักห้องเดียวกับผม” กวินภพตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แววตาเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์

“ฉันจะลงไปที่ล็อบบี้ให้พนักงานเปิดห้องให้ใหม่!” ณัฐณิชายืนกราน เธอไม่ยอมแม้แต่จะเปิดกระเป๋า

“เชิญครับ”

หญิงสาวลงไปที่ล็อบบี้ด้วยความมาดมั่น แต่ก็ต้องพบกับความจริงอันน่าผิดหวัง ที่นี่เต็มหมด คนที่จะมาพักต้องจองล่วงหน้าเท่านั้น จะไปหาโรงแรมอื่น เธอก็ไม่รู้จักสถานที่แถวนี้เสียด้วย เพราะเธอไม่เคยมาที่นี่เลย ณัฐณิชาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะเดินคอตกกลับไปยังห้องพักด้วยความจำยอม

ณัฐณิชาพ่นลมหายใจอีกครั้งดังพรืดใหญ่ ให้ตายเถอะ ทำไมเขาไม่รู้จักบอกเธอตั้งแต่เนิ่นๆ จะได้เตรียมตัวไว้ถูก แล้วอยู่ห้องเดียวกัน ใครรู้ก็คงจะไม่เหมาะ เธอคิดอย่างหงุดหงิด

เมื่อไม่มีทางเลือกแล้ว หญิงสาวก็ต้องทำใจ เธอเปิดกระเป๋าจัดเสื้อผ้าใส่ตู้เสร็จเรียบร้อย เธอก็ออกมาเดินรับลม “ดีล่ะ งั้นก็เชิญอยู่คนเดียวไปเลย” เธอรำพึงกับตัวเอง

หญิงสาวเหลือบไปเห็นสระว่ายน้ำของโรงแรมก็พลันนึกอยากจะว่ายน้ำขึ้นมา แต่เธอก็นึกขึ้นได้ว่าไม่ได้เตรียมชุดว่ายน้ำมาด้วย ขณะเดินกลับสายตาก็เหลือบไปเห็นว่ามีชุดว่ายน้ำให้เช่า เธอจึงไปติดต่อเจ้าหน้าที่

สุดท้ายร่างบางในชุดว่ายน้ำทูพีชสีชมพูสดก็เดินออกมานวยนาด ก่อนจะก้าวเท้าลงสระไป หน้าอกอวบอิ่มแทบทะลักล้นอยู่ภายใต้ชุดว่ายน้ำที่ปกปิดเพียงน้อยนิด ยิ่งท่อนล่างที่มีเชือกผูก ยิ่งเพิ่มความเย้ายวนชวนมอง

กวินภพจ้องมองร่างอรชรในชุดว่ายน้ำอย่างไม่คลาดสายตา เขากลืนน้ำลายอึกใหญ่ ความคิดเจ้าเล่ห์ร้ายกาจผุดขึ้นมาในสมองที่แสนชาญฉลาด สองขาก้าวยาวๆ ไปหาร่างงดงามอวบอิ่มที่กำลังว่ายน้ำอย่างสบายอารมณ์

“ผมไม่ได้พาคุณมาที่นี่เพื่อว่ายน้ำนะ” กวินภพแกล้งถามเสียงเข้ม ณัฐณิชาหันหน้าไปมองชายหนุ่ม เส้นผมสีดำขลับที่เปียกชุ่มปลิวไปตามแรงลม ทำให้เธอต้องเอามันทัดกับหูอย่างอ่อนช้อย

เธอรีบขึ้นจากสระ หันมามองเขาด้วยสายตาประชดประชัน จนกวินภพต้องตาวาวเมื่อเห็นทรวงอกอวบอิ่มในระยะประชิด

แม่เจ้าโว้ย!..เขาพยายามกลืนน้ำลายลงคอทั้งที่มันเหนียวหนืดจนแทบจะไหลออกมาจากริมฝีปากเสียแล้ว เรียวปากบางดั่งกลีบกุหลาบเผยอขึ้นอย่างอวดดี เท่านั้นไม่พอ เธอยังเชิดหน้าใส่เขาอีก

“ช่วยไม่ได้คุณไม่พูดกับฉันเอง” เธอสวนกลับอย่างไม่ยอมแพ้

“มันไม่ใช่หน้าที่ของผม คุณเป็นลูกน้องผมก็ควรจะถาม ไม่ใช่ให้ผมต้องคอยบอก” เขายังคงแกล้งทำเสียงเข้ม

“อ้อ ถ้าอย่างนั้นฉันขอโทษก็แล้วกันค่ะ ฉันไม่ลืมหรอกค่ะว่าเป็นแค่ลูกน้องของคุณ แล้ววันนี้ฉันต้องทำอะไรบ้างคะ” ณัฐณิชาประชด สีหน้าของเธอแสดงความหงุดหงิดไว้เต็มที่

“จะรีบขึ้นมาทำไมที่รัก เธออยากว่ายน้ำไม่ใช่รึไง หืม์” กวินภพพูดจบก็อุ้มณัฐณิชาขึ้นแนบอก

“อื้อยยย ปล่อยนะคุณภพ จะอุ้มฉันทำไม” สองแขนเรียวรีบโอบรอบคอเขาไว้แน่นเพราะกลัวตัวเองจะตกลงไป มือบางก็มิวายที่จะทุบหน้าอกแกร่งไปมา แต่เขากลับหัวเราะด้วยความสนุกที่ได้แกล้งเธอ ทรวงอกอวบอิ่มถูไถกับแผงอกกว้างของเขาอย่างจงใจ

“คุณว่ายน้ำไป ผมจะนั่งมองคุณอยู่ตรงนี้แหละ” เมื่อพูดจบเขาก็โยนเธอลงสระอย่างที่พูด ร่างบางจมลงไปใต้น้ำก่อนจะแกล้งดำผุดดำว่าย พร้อมส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ

“ช่วยด้วยค่ะๆ คุณภพ ขาฉันเป็นตะคริว!”

“ณิชา!” กวินภพรีบดึงรองเท้าหนังออกและกระโดดลงไปช่วยหญิงสาวตรงหน้า เขารีบว่ายไปหาเธอด้วยความเป็นห่วง หญิงสาวโผล่จากน้ำขึ้นมาพร้อมกับสะบัดน้ำออกจากใบหน้า ดวงตากลมโตมองชายหนุ่มแล้วหัวเราะด้วยความสะใจ

“นี่คุณแกล้งผมเหรอ...ณิชา” กวินภพถามเสียงขุ่น แต่แววตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู

“ก็คุณกวนประสาทฉันก่อนนี่” เธอตอบอย่างยียวน

“ณิชา... ยัยตัวแสบ” เขาบอกพลางยิ้มเจ้าเล่ห์

“เก่งจริงก็ว่ายตามให้ทันสิคะ” เธอท้าทาย ก่อนจะว่ายหนีไปอย่างรวดเร็ว

กวินภพที่อยู่ในชุดทำงาน ทำให้เขาว่ายน้ำได้ลำบากกว่าจะว่ายตามณัฐณิชาได้ก็เกือบแย่

“คุณนี่ว่ายน้ำเก่งเหมือนกันนะ” เขากล่าวชมเมื่อตามมาทัน

“ฉันเหรียญทองว่ายน้ำยะ” เธอเชิดหน้าอย่างภาคภูมิใจ

“โห่!.. เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้ว่ายน้ำกับนักแข่งเหรียญทอง” กวินภพแกล้งทำท่าทางประหลาดใจ ก่อนจะเข้าไปกอดรัดลูบคลำหญิงสาวในชุดว่ายน้ำเพื่อเป็นการทำโทษ

“คุณภพ!!! อย่านะคะ!!!” น้ำเสียงของณัฐณิชาเจือด้วยความกระด้าง แต่ก็แฝงด้วยความหวั่นไหว เขากลับปิดเสียงเธอด้วยริมฝีปาก ยิ่งเห็นเธอผมเปียกก็ยิ่งเซ็กซี่ยิ่งขึ้น และขนาดหน้าอกของเธอมันอาจจะทำให้เขาเลือดกำเดาไหลได้

“ผมจะกอดจนกว่าคุณ จะหายงอนและพูดกับผมเป็นปกติ”

“ฉันหายแล้ว”

“ไหนพูดอีกทีซิ” เขาประคองใบหน้าเธอและพร้อมจะทำการจูบทันที อย่างไม่แคร์สายตาของใคร ๆ

“ณิชาหายงอนคุณภพแล้วขา”

“ดีมากที่รัก เรื่องที่ผมโกรธ ผมแค่ล้อเล่นน่ะ ผมโกรธคุณไม่ลงหรอกณิชา” กวินภพโอบเอวหญิงสาวเข้ามาใกล้ ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากเธอไม่กี่เซนติเมตร ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดแก้มเนียน

“นี่ล้อเล่นเหรอ!!!” ดวงตากลมโตเบิกกว้าง เธอหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิมเป็นร้อยเท่า

“อืม! ผมล้อเล่น” เขายิ้มเจ้าเล่ห์

“ตั้งแต่เรื่องเมื่อวานที่คุณไม่คุยกับฉันเพราะว่าคุณล้อเล่นอย่างนั้นเหรอ” ณัฐณิชารัวกำปั้นใส่แผงอกกว้างของเขาอย่างไม่ยั้ง กวินภพพยักหน้ารับ พลางทำสีหน้าขอโทษ แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว

เขายืนยิ้มให้เธอระรัวกำปั้นใส่จนพอใจ เมื่อเธอพอใจแล้วก็ยังไม่หายแค้น เธอสะบัดหน้าพรืดแล้วทำท่าจะเดินขึ้นสระน้ำไป มือปลาหมึกรีบโอบกอดร่างบางเข้ามาหาตัวเองทันที

“ผมขอโทษ เรื่องเมื่อวานนี้ผมไม่ได้ตั้งใจจะโกรธคุณ ผมผิดเองที่ฝืนใจคุณ ทั้งที่เราเพิ่งรู้จักกัน” สายตาของคนทั้งคู่สบกันแน่นิ่ง กวินภพจ้องมองริมฝีปากรูปกระจับ นิ้วมือลากไล้ไปมาตามโครงหน้าสวยอย่างแผ่วเบา

“ที่ผมไม่คุยกับคุณเพราะผมคิดมาตลอดว่า จะบอกคุณดีหรือเปล่า”

“บอกอะไรเหรอคะ” ณัฐณิชาถามเสียงแผ่ว หัวใจเต้นระรัว

“ผมอยากให้คุณมาเป็นแม่ของอันดานะ ผมชอบคุณ ผมยังไม่กล้าบอกว่ารัก เพราะเราเพิ่งรู้จักกัน” ประโยคสุดท้ายเขากระซิบแผ่วเบาข้างหู ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ

เธอกำลังช็อกอยู่หลายวินาทีกว่าสติจะกลับคืน แต่สติของเธอกลับหลุดลอยไปอีกครั้งเมื่อเขาประกบริมฝีปากลงมาพร้อมกับบดคลึงอย่างดูดดื่ม ร่างของเธอแทบจะละลายไปพร้อมกับน้ำในสระ สองแขนก็โอบกอดเรือนร่างนุ่มนิ่มเอาไว้แนบกาย เขากระชับอ้อมกอดมากขึ้นพร้อมๆ กันกับที่บดริมฝีปากแรงขึ้น ลิ้นร้อนสัมผัสกับริมฝีปากบาง สองมือก็ช่างสำรวจ เขาลากมือผ่านแผ่นหลังและเรื่อยลงมายังเรียวขา น้ำในสระกำลังกระเพื่อมเพราะความเสียวซ่านที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง

“คุณภพ!!!...ไม่อายคนรึไง อื้ย อย่าค่ะ พอแล้ว” เธอบอกเสียงพร่า

“จะให้ผมอายใครล่ะครับ สระนี้ทั้งสระมีแค่เราสองคน” เขายิ้มเจ้าเล่ห์

เมื่อได้จูบเธอจนพอใจ เขาก็ละริมฝีปากออก ณัฐณิชาก้มหน้าลงด้วยความเขินอาย เธอแก้เขินด้วยการตีน้ำใส่หน้ากวินภพ

“นี่แน่ะ!... นี่ๆๆ คนเจ้าเล่ห์ หลอกลวง!”

“โอ๊ะ!! โอ้ยๆ ณิชา น้ำเข้าตาผม” กวินภพหัวเราะ พร้อมๆ กับที่จับร่างเธอกดลงน้ำ เมื่ออยู่ใต้น้ำเขาก็ฉวยโอกาสกับเธออีกครั้ง สองมือหนาลากผ่านไปมาทั่วเรือนร่างพร้อมกับโอบกอดจากด้านหลัง มืออีกข้างก็ตะปบหมับไปที่ทรวงอกนุ่มนิ่มขนาดใหญ่แล้วออกแรงคลึงเคล้นอย่างหิวกระหาย