ตอนที่ 2 จุดจบของแม่ทัพทมิฬ (ต่อ)

สามวันหลังศึกใหญ่... ท้องฟ้าก็กลับมาสดใสอีกครั้ง แสงตะวันส่องลอดม่านหมอกลงมาอาบแนวป่าชื้นแฉะ ปนกับกลิ่นดินและใบสน

เซียวเหยียนหลงเคลื่อนม้าไปตามทางลาดชันของหุบเขา เบื้องหลังมีเจียงอี้หมิงและทหารอีกหกนายติดตามมา แต่วันนี้ภายในป่ากลับเงียบผิดปกติ กระทั่งเสียงนกก็ยังไม่มีร้องสักตัว

ด้วยสัญชาตญาณที่ลับคมในสนามรบมานับสิบปีกรีดร้องอยู่ในอก ไม่นานเสียงแหวกอากาศของลูกธนูจะดังขึ้นพร้อมกันจากทุกทิศทาง กลุ่มคนชุดดำก็ทะยานออกมาจากที่ซ่อน เสียงโลหะปะทะกันดังขึ้นทันที ทหารผู้ติดตามเข้าปะทะกับคนชุดดำอย่างรวดเร็ว และไล่ตามพวกมันส่วนหนึ่งลึกเข้าไปในป่า บริเวณหน้าผาจึงเหลือเพียงเซียวเหยียนหลงและเจียงอี้หมิงที่กำลังจัดการกับนักฆ่าสองคนสุดท้าย

เมื่อนักฆ่าคนสุดท้ายล้มลงด้วยคมดาบ เซียวเหยียนหลงก็ต้องชะงัก... เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าบนโขดหินด้านหลัง ก่อนจะหันกลับไปมองทันที และภาพที่เห็นก็ทำให้ลมหายใจทั้งหมดหยุดนิ่ง

เจียงอี้หมิงรองแม่ทัพคู่ใจและผู้เป็นสหายรักของตน กำลังยืนจ้องมองมาด้วยแววตาที่ไม่เคยเห็นมาก่อน มันคือความชิงชังที่เก็บซ่อนไว้จนลึกสุดใจ บนดาบในมือที่อาบไปด้วยเลือดของนักฆ่า และมันกำลังชี้มาทางตน

"เจียง…" ริมฝีปากเอ่ยชื่อนั้นยังไม่ทันจะจบ คมดาบของเจียงอี้หมิงก็พุ่งเข้ามาโดยไม่มีคำเตือน ดาบของเซียวเหยียนหลงยกขึ้นปัดป้อง มันคือปฏิกิริยาของร่างกายที่สวนทางกับหัวใจ เสียงโลหะปะทะกันดังก้องไปทั่วบริเวณ เสียงของดาบที่มุ่งจะสังหาร กับดาบที่ทำเพียงปัดป้องไม่ยอมตอบโต้สหายที่ตนยังคงเชื่อใจ

"สู้สิ อาเหยียน สู้!" เจียงอี้หมิงคำรามลั่น ฟาดฟันดาบลงมาไม่หยุดหย่อน "เหตุใดเจ้าไม่สู้"

การปัดป้องที่มีความลังเลเปิดช่องว่างขนาดใหญ่ ทำให้คมดาบของเจียงอี้หมิงแทงทะลุผ่านช่องว่างนั้นเข้าที่ท้องของสหายทันที ร่างของแม่ทัพเซียวทรุดลงคุกเข่ากับพื้นหินบริเวณหน้าผา ดาบในมือนั้นหลุดออกทันที

ชายหนุ่มฝืนเงยหน้าขึ้น เลือดทะลักออกจากปากและบาดแผล "เหตุใดเจ้า..." เสียงแหบพร่าถามออกไป

"เจ้าถามว่าเหตุใดรึ อาเหยียน" เจียงอี้หมิงมองลงมาด้วยสายตาของผู้ชนะ "จำวันที่เจ้าได้รับการแต่งตั้งเป็นแม่ทัพใหญ่ได้หรือไม่"

"วันนั้น... บิดาของข้าตบหลังข้าแล้วบอกว่า 'ต้าเหลียงโชคดีที่มีเงาเช่นเจ้าคอยติดตามท่านแม่ทัพเซียว'"

"เงา... ข้าเป็นได้เพียงเงาของเจ้ามาตลอดสิบปี"

เจียงอี้หมิงไม่กล่าวคำใดอีก ในดวงตามีเพียงความเย็นชา ก่อนจะยกเท้าขึ้นถีบลงไปบนร่างที่บาดเจ็บสาหัสของชายที่เคยเรียกว่าสหายเต็มแรงอย่างไร้ปราณี

ร่างของเซียวเหยียนหลงลอยวืดออกจากขอบหน้าผาแล้วตกลงสู่เบื้องล่างทันที เสียงลมหวีดร้องอยู่ข้างหู ภาพสุดท้ายที่เห็นกลับติดตรึงอยู่ในดวงตา ใบหน้าเรียบเฉยของเจียงอี้หมิง ก่อนที่ภาพเบื้องหน้าจะเริ่มหมุนคว้าง ท้องฟ้า ผืนป่า สลับไปมาจนพร่าเลือน...

ในชั่วพริบตานั้น เวลาคล้ายหยุดนิ่ง ภาพความทรงจำครั้งเก่าสาดซัดเข้ามา

ภาพสนามรบเมื่อสามวันก่อน เลือดและเปลวไฟ รอยยิ้มของเจียงอี้หมิงเมื่อครั้งที่ร่วมดื่มสุราใต้แสงจันทร์ "ชีวิตนี้มีเจ้าเป็นสหาย ข้าไม่เสียดายชาติเกิด"

คำพูดนั้นย้อนกลับมาทิ่มแทง คมยิ่งกว่าดาบเล่มใด ก่อนสติจะดับวูบลงไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่คือความว่างเปล่าที่กัดกินทุกสิ่ง แล้วทุกอย่างก็จมลงในความมืด

บนยอดผา เหลือเพียงสหายผู้ทรยศ กับเสียงลมที่พัดผ่านช่องเขา

ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าของทหารหลายนายก็ดังใกล้เข้ามา ทำให้ร่างของเจียงอี้หมิงทรุดลงทันที จนกระทั่งทหารนายหนึ่งปรี่เข้ามารับร่างของเจ้านายไว้ "ท่านรองแม่ทัพ"

ดวงตาของเจียงอี้หมิงเบิกกว้างจ้องไปยังขอบหน้าผาที่ว่างเปล่า ริมฝีปากสั่นระริก มือข้างหนึ่งกำเข้าที่หน้าอกแน่น "อาเหยียน" เสียงที่เปล่งออกมาแหบพร่าและแตกสลาย "ไม่... เป็นไปไม่ได้"

เจียงอี้หมิงผลักร่างทหารที่ประคองตนเองออก ก่อนจะเดินโซซัดโซเซไปยังขอบหน้าผา แล้วทรุดลงกับพื้นหินอย่างแรง ชายหนุ่มทุบกำปั้นลงบนพื้นครั้งแล้วครั้งเล่า "เหตุใดฟ้าจึงโหดร้ายถึงเพียงนี้"

เหล่าทหารมองภาพนั้นด้วยความสลดและหดหู่ใจ หลังจากคร่ำครวญอยู่นานเจียงอี้หมิงก็สูดลมหายใจลึกราวกับกำลังรวบรวมสติ ก่อนจะแสร้งปาดน้ำตาทิ้ง แล้วหันไปหาทหาร "พวกเจ้า... ไป" ด้วยน้ำเสียงขาดห้วง "ลงไปข้างล่าง... ตรวจดูให้ทั่ว หา... ร่างของท่านแม่ทัพ... กลับมาให้ได้"

"ขอรับ ท่านรองแม่ทัพ" ทหารกลุ่มนั้นรับคำสั่งเสียงดังฟังชัด แล้วรีบเคลื่อนขบวนไปตามทางลาดลงจากเขาอย่างรวดเร็ว

เมื่อเงาทหารคนสุดท้ายลับไปตามทางโค้ง แผ่นหลังที่งองุ้มของเจียงอี้หมิงก็ยืดตรงขึ้นช้า ๆ ลมหายใจที่เคยหอบกระเส่าเมื่อครู่ก็กลับมาสงบนิ่ง ดวงตาที่แดงก่ำก็กลับมาเย็นชาดังเดิม ก่อนจะก้าวไปยืนที่ริมหน้าผาอีกครั้ง สายตาคมกริบกวาดมองลงไปยังป่าทึบเบื้องล่าง

'ตกหน้าผาสูงขนาดนี้' มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย 'ต่อให้เป็นเทพเซียน... ก็ต้องตาย'

เจียงอี้หมิงหลับตาลง สูดกลิ่นอากาศอันเต็มไปด้วยความสุขเข้าเต็มปอด 'ลาก่อน... เหยียนหลง...ต่อไปนี้ทุกอย่างของเจ้าจะต้องเป็นของข้า...แม้แต่เม่ยหลิน' ชื่อของคู่หมั้นสหายรักแล่นเข้ามาในความคิด ทำให้รอยยิ้มนั้นยิ่งกว้างขึ้นอีก

เจียงอี้หมิงหันหลังให้หน้าผาแห่งความตายนั้น ไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองมันอีก "เตรียมม้าเร็ว"

"ท่านจะไปที่ใดหรือขอรับ ท่านรองแม่ทัพ"

เจียงอี้หมิงมองข้ามยอดเขา ทอดสายตาไปยังทิศที่ไกลแสนไกล "เมืองหลวง"