2

ชายหนุ่มคิดหัวแทบระเบิด ก่อนหน้านั้นนางคือยอดดวงใจเขา... ที่ผ่านมา คนที่ทำเรื่องน่าละอายต่อจ้าวรั่วเหมยล้วนเป็นเฉิงป๋อหยางผู้นี้ เขาลักลอบมีสัมพันธ์กับนางนับครั้งไม่ถ้วน เรียกว่าข่มเหงก็คงไม่ผิด ส่วนจ้าวรั่วเหมย แรกเริ่มขัดเขิน หากพอเขาสอนให้นางเรียนรู้เรื่องรักๆ ใคร่ๆ ระหว่างชายหญิง จ้าวรั่วเหมยก็เสพติดตัณหาอย่างที่เขาอยากให้นางเป็น

แม้จะสัมพันธ์ลึกซึ้งและเร่าร้อน แต่เฉิงป๋อหยางก็บังคับให้จ้าวรั่วเหมยดื่มยาลูกกลอนคลายความเจ็บปวดและน้ำแกงสลายการตั้งครรภ์ ซึ่งสิ่งเหล่านี้ทำร้ายร่างกายของหญิงสาว

“ชีวิตบริสุทธิ์ ไม่ควรถือกำเนิดขึ้นจากข้าและองค์หญิงหก ด้วยต่างมีมลทินติดตัว และเราทั้งคู่ล้วนรู้ดีกว่า ภายหน้าบ้านเมืองย่อมไม่อาจสงบสุข”

เฉิงป๋อหยางถาโถมใส่ร่างกายนุ่มนิ่มครั้งแรกครั้งเล่า และถึงจ้าวรั่วเหมยเจ็บระบม กระดูกคล้ายจะถูกเคี้ยวจนละเอียด แต่เขายังบังคับป้อนยานาง หากครั้งใดปฏิเสธ เขาจะข่มขู่ ทั้งใช้กำลังเข้าช่วย

“หากยังดื้อรั้น ไม่ยอมกลืนยาลงไป ข้าคงเข้าใจได้ว่าท่านหวังจะใช้ทายาทของข้า ผูกมัดคนแซ่เฉิง องค์หญิงหกจงรู้ไว้ ต้าอันไม่ใช่บ้านเกิดข้า ดังนั้นหากฉลาดพอจงอย่าให้วิธีสกปรกกับบุรุษผู้นี้”

จ้าวรั่วเหมยไม่อยากโต้เถียง นางหลับนอนกับเขา ถึงจะมีความสุข หากพอเสร็จกิจ ต้องมีความทรมานที่ตามมาอย่างสาหัส หลายครั้งหลายหน ทำให้ต้องนอนซมขยับร่างกายลำบาก แต่เขาไม่สนใจ ยังเรียกร้องที่จะให้นางปรนนิบัติเสมอ เมื่อกลีบงดงามไม่อาจตอบสนอง มือ ปาก และส่วนอื่น ก็ถูกใช้งานอย่างหนักเพื่อให้เขาคลายกำหนัด

“คงเป็นบาปกรรมที่ข้าเคยทำไว้ ชาตินี้ถึงได้ตกเป็นของเล่นให้จื้อจื่อระบายราคะใส่ ท่านทำประหนึ่งว่า ร่างกายของสตรีผู้นี้ ไร้จิตใจและร่างกายเจ็บปวดไม่เป็น”

“องค์หญิงคิดได้เช่นนั้น ก็นับว่าประเสริฐแล้ว สตรีย่อมเหมือนเสื้อผ้า เมื่อมันเก่า ขาดซ่อมแซมมิได้ ข้าคงไม่คิดสวมต่อ หากไม่โยนทิ้ง ย่อมส่งต่อท่านให้ผู้อื่นได้เชยชม”

กระทั่งมีสายฟ้าฟาดใส่ร่างเฉิงป๋อหยาง ด้วยจักรพรรดิจ้าวมีสมรสพระราชทานระหว่างนางกับแม่ทัพน้อยกัง นับแต่นั้นเขากับนางจึงตรงห่างกันไป จวบจนบ้านเมืองมีเรื่องไม่สงบสุข เขาได้รับกำลังสนับสนุนให้ปราบกลุ่มกฎบ ขณะเดียวกันเฉิงป๋อหยางวางแผนตลบหลังยึดอำนาจของผู้ปกครองอาณาจักรต้าอันลงในเวลาเดียวกัน เช่นนี้เฉิงป๋อหยางจึงกลายเป็นทรราชไปโดยปริยาย

********

“ด้วยเหตุนี้สินะ องค์หญิงหกถึงอยากเป็นเจ้าสาวของคนโง่แซ่กังเหลือเกิน หึๆ ๆ ข้าเตือนท่านกี่ครั้งกี่หนแล้ว ทั้งใต้หล้านี้ผู้อื่นทอดทิ้งข้าได้ แต่ไม่ใช่ท่าน...จ้าวรั่วเหมย เรื่องนี้ท่านย่อมรู้ดีกว่าผู้ใด” หัวใจหญิงสาวหดเกร็ง ความรู้สึกที่มีทั้งหมดยามนี้แหลกสลาย ภาพต่างๆ ที่ผ่านมาในอดีตย้ำย้อนให้ได้เห็น จ้าวรั่วเหมยรักมั่นคงต่อบุรุษผู้นี้ ไม่ว่าเขาจะเป็นภูตผี ปีศาจ... แม้แต่ทรราช นางไม่เคยคิดทอดทิ้ง ทว่าเมื่อเขาทำร้ายครอบครัวนาง สั่งฆ่าล้างตระกูลผู้อื่น มีคนบริสุทธิ์ล้มตาย นางจึงไม่อาจนิ่งเฉย บิดาเคยบอกว่าคนเดียวที่จะทำให้เฉิงป๋อหยางตกอยู่ในการควบคุมได้ คงมีแต่นางเท่านั้น

ทว่าพอนางใกล้ทำตามแผนได้สำเร็จ ชีวิตน้อยๆ ในครรภ์กลับดิ้นรุนแรง ราวกับต้องการประท้วงการกระทำของจ้าวรั่วเหมย

“มารหัวขนนั่น ร่ำร้องอยากเห็นหน้าบิดาของมันสินะ แต่เสียใจด้วย ตระกูลกังทั้งหมด รวมถึงทหารห้าหมื่นนาย จบสิ้นชีวิตที่หุบเขาเมืองสือไปแล้ว ยามนี้คงกลายเป็นซากให้อีกา และฝูงสัตว์ป่ากัดกินซากอย่างอิ่มหนำ”

จ้าวรั่วเหมยในชุดสีแดงยิ้มทั้งน้ำตา ทั้งหมดนี้ต้นเหตุของการสูญเสีย นางย่อมต้องมีส่วนรับผิดชอบ วาบหนึ่งนางหวนคิดถึงผู้ที่เป็นเจ้าบ่าวของตน เขายกขบวนมารับนางพร้อมกองทัพ ทว่าไม่อาจผ่านหุบเขาเมืองสือมาได้ เรื่องดังกล่าวช่างโหดร้ายเหลือเกิน

ดวงหน้าที่งดงามมีหยาดน้ำตาไหลอาบแก้ม ส่วนดวงตาที่เคยมีประกายสดใสกลับแดงก่ำ นางโศกเศร้าและเจ็บครรภ์เกินกว่าจะมีจิตใจที่คิดปลิดชีวิตของเฉิงป๋อหยาง แต่อย่างไรก็ตาม นางคือผู้เดียวที่จะหยุดยั้งไม่ให้แผ่นดินนองด้วยเลือดไปมากกว่านี้ ซึ่งหมุดในมือเล่มสุดท้าย คือการยุติทุกสิ่ง

แม้เฉิงป๋อหยางสังหารคนที่นางรักไปจดหมดสิ้น ถึงอย่างนั้นหญิงสาวกลับใจอ่อน ยิ่งทะยานเข้าไปหาเขา มือที่กำหมุดปลายแหลมก็เหมือนว่าจะไร้เรี่ยวแรง

ถึงอย่างนั้น จ้าวรั่วเหมยก็ยังก้าวย่างเชื่องช้าไปเบื้องหน้า ส่วนมือที่กำหมุดสั่นไม่หยุด “จงกล้าหาญให้ได้เท่ากับการที่องค์หญิงหกนอกกายนอกใจข้าสิ... เล่นชู้กับผู้อื่น คือสิ่งที่บิดาท่านชอบกระทำมิใช่หรือ และท่านคงเรียนรู้จากเขามามิน้อย”

เขายังเหยียดหยามนางไม่เลิก และมันเหมือนสร้างพลังให้จ้าวรั่วเหมยต้องจบทุกอย่างลงในตอนนี้ ซึ่งทั้งเขาและนาง ต่างสร้างภาพบั่นทอน ความเชื่อใจที่เคยมีให้แก่กัน

กระทั่งนางยืนประชิดร่างเฉิงป๋อหยาง เสียงหายใจของจ้าวรั่วเหมยดังถี่กระชั้น

“หมุดเล่มนี้ จะทำให้ท่านสูญสิ้นทุกอย่าง ทั้งความทรงจำ และความเป็นมนุษย์ อยู่เป็นอมตะตลอดไป เชื่อข้าเถิดการมีชีวิตต่อไปเช่นนั้น คือบทลงโทษจากสตรีที่ชื่อจ้าวรั่วเหมย”

กล่าวจบหญิงสาวก็ตั้งใจแทงหมุดเข้าที่หน้าอกข้างซ้ายของเฉิงป๋อหยาง กระทั่งปลายแหลมของหมุดแทงเข้าเนื้อเขา แต่ยังไม่ได้ลงไปลึกมากพอ ชายหนุ่มจึงส่งเสริมให้นางทำทุกอย่างให้สำเร็จ ด้วยการใช้มือที่นิ้วถูกตัดขาดไปถึงสามนิ้วออกแรงเสริม