Chapter 8 สัมผัสแรกรับ

“ปล่อยผมไปเถอะนะครับ ผะ...ผม...” ผดเหงื่อแตกพล่าน ความอึดอัดระหว่างทั้งคู่ตอนนี้มันเกินที่จะห้ามแล้ว หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำยามฟีโรโมนกลิ่นหอมตีเข้าจมูก พวกเขาต้องการกันและกันอย่างปฏิเสธไม่ขึ้น

“จะพูดอะไร?” มือหนาของคชากำข้อมือเล็กของหนูยิ้มแรงมากขึ้นกว่าเดิม ความเจ็บกับความทรมานส่วนนั้นผสมกันจนเริ่มแยกไม่ออกว่าความรู้สึกตรงไหนมันมีมากกว่า

“ผมไม่ไหวแล้ว อึก!” มือเล็กอีกข้างที่ไม่ได้ถูกเขาพันธนาการยกขึ้นปิดปากเล็กของตัวเองแน่นไม่ให้หลุดเสียงน่าอับอายนั่นอีก แต่เขาก็ได้ยินมันไปแล้ว

“ตอนนี้ฉันจะให้โอกาสนายได้ทำหน้าที่ที่สองของตัวเองแล้วกัน ต้องรู้สึกดีใจให้มากนะ ที่มาทำงานวันนี้ก็ได้คว*เลย” ภายใต้เสียงนิ่งเรียบของเขามันกลับมีความอดทนอยู่เต็มไปหมด กลิ่นฟีโรโมนของหนูยิ้มหอมกรุ่นเป็นบ้า หนูยิ้มรู้สึกเจ็บใจกับคำพูดของเขา แต่ตอนนี้แม้แต่เสียงพูดที่ไม่ให้หลุดครางออกไป คนตัวเล็กยังไม่สามารถบังคับตัวเองได้

“ถ้าผมได้กินยา อื่อ อะ...อาการของผมจะดีขึ้น แฮ่ก” จังหวะการหายใจของทั้งคู่ตอนนี้มันไม่สู้ดีเอาเสียแล้ว

“นายมั่นใจได้ยังไงว่ายานั่นยังอยู่” คชารู้และจับทางพ่อของเขาได้ทั้งหมดจริง ๆ แต่ที่ยอมเดินตามเกม เขาไม่ได้โง่ แต่แค่เพียงอยากรู้เหมือนกันว่ามันจะขนาดไหนเชียว

“ครับ...” สุดท้ายแล้ว คชาก็ยอมปล่อยหนูยิ้มออกจากห้องของเขาไป เพื่อหายาบ้านั่น เขาไม่ได้ตั้งใจปล่อยไปตามที่คิด แต่การกระทำครั้งนี้ เพื่อเป็นการยืนยันว่านี่คือแผนของพ่อเขาจริง ๆ

ถ้าเขาทั้งคู่ได้กันแล้วจริง ๆ มันจะเกิดอะไรขึ้น? พ่อของเขาได้อะไรจากเรื่องนี้ นอกจากคำสมน้ำหน้าที่จะพูดใส่คชา

“นายครับ เกิดอะไรขึ้นครับ!” บอดีการ์ดคนสนิทถามขึ้นอย่างตกใจเมื่อพ่อบ้านคนที่เข้าไปทำความสะอาดวิ่งออกมาจากห้องทำงานของเจ้านาย ในสภาพที่เหมือนคนติดยามากขนาดนั้น แถมตอนนี้สีหน้าของคชาเองก็ดูไม่ต่างอะไรไปจากพ่อบ้านคนนั้นเลยสักนิด

“ตามไปที่ห้องพักแม่บ้าน ไล่คนแถวนั้นออกไปให้หมด” เสียงขบกรามของคชาพูดขึ้นบอกบอดีการ์ดตรงนั้นทั้งหมดของตัวเอง หลังจากที่หนูยิ้มเดินออกจากตรงนั้นไปแล้ว เขาก็เดินไปหยิบเอาถุงยางไซซ์ 58 ตามขนาดของตัวเองและเดินตามออกมา

“ครับนาย” คชาเดินไปพร้อมกับลูกน้องของตัวเองตรงไปยังที่ห้องพักแม่บ้านที่อยู่หลังบ้านใหญ่ของเขาในทันที สภาพของตัวเองตอนนี้มันแย่พอ ๆ กับหมาติดสัดจัด ๆ แต่ไม่ได้ระบายอารมณ์ออกเสียที เมื่อไรที่คำตอบของแผนพ่อเขากระจ่าง นั่นจะเป็นทางตันของคนตัวเล็ก

“อยู่ไหน ฮะ ฮึก อยู่ไหน ฮื่ออ” ใบหน้าเรียวสวยร้อนรน มือเล็กรื้อหากระปุกยาในกระเป๋าเอาเป็นเอาตาย แต่ไม่ว่าจะหายังไงก็หาไม่เจอเสียที

“ยิ้ม เป็นอะไรหรือเปล่า” สีหน้ากังวลไม่น้อยของยุพินพูดถาม พ่อบ้านในการดูแลของตัวเอง หนูยิ้มไม่ตอบคำถามของเธอ แม่บ้านและพ่อบ้านหลายคนเริ่มเข้ามามุงกับท่าทางแปลกของหนูยิ้มกันเต็มไปหมด

“มุงอะไรกัน ไม่มีงานทำกันหรือไง” เป็นบอดีการ์ดคนสนิทของคชาที่เดินมาพร้อมกับเจ้านายของตัวเอง ในที่สุดกลุ่มคนตรงนั้นก็แตกแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเองเหลือเพียงยุพินที่อยู่ดู

“พ่อบ้านคนใหม่เป็นอะไรไม่ทราบค่ะคุณคชา” หัวหน้าแม่บ้านพูดบอก เธอมีเพียงความเป็นห่วงเด็กหนุ่มที่ร้องไห้ฟูมฟายกับการหาของของตัวเองไม่เจอ

“ออกไปจากที่นี่กันได้แล้ว พวกมึงทั้งหมด” ยุพินที่กำลังสับสนก็ถูกบอดีการ์ดคนอื่นพาตัวออกไปจากตรงนั้น คชาเดินเข้าไปในห้องเดียวกันกับหนูยิ้ม กลิ่นฟีโรโมนกลิ่นเดียวในห้องกระทบเข้าจมูกของเขาอีกครั้ง

...ปึง!...ประตูห้องพักของหนูยิ้มถูกปิดลงอย่างแรงโดยชายหนุ่มร่างสูงที่เดินเหงื่อแตกเต็มใบหน้าหล่อเหลาของเขาเข้าหาร่างบางที่นั่งสั่นเทาอยู่กับพื้นห้อง

“ฉันบอกแล้วไงว่ายานั้นไม่มีแล้ว”

...พรึ่บ!...สิ้นเสียงของเขาได้ไม่นาน คนตัวเล็กตรงนั้นก็พุ่งกระโจนเข้ากำมือเล็กเข้ากับเสื้อของคชาช่วงอกในทันที ยิ่งทั้งคู่ได้อยู่ใกล้กันมากขนาดนี้ กลิ่นหอมกลับเข้ากันอย่างลงตัว หนูยิ้มชอบและอิจฉาอยู่มากที่กลิ่นของเขามันเป็นกลิ่นที่หนูยิ้มหลงใหล

“มะ...มียาไหมครับ คุณก็เป็นแบบนี้ คุณมียาไหม” หนูยิ้มที่รู้เพียงวิธีเดียวในการหายฮีทของตัวเองคือการทานยาระงับฮีท ร่างบางได้แต่ร้องขอจากเขาอย่างควบคุมตัวเองไม่ไหวแล้ว

“นายจะกินยานั้นไปทำไม ในเมื่อพ่อของฉันส่งนายมาเพื่อให้ฉันเป็นยาให้นาย”

“มะ...หมายความว่ายังไง อึก!” เอวบางของหนูยิ้มถูกโอบเข้ากอดโดยแขนแกร่งของคนตรงหน้า ร่างกายของทั้งคู่ชิดกันไร้ที่ว่าง คชาก้มมองคนตัวเล็กกว่าที่ก็กำลังเงยหน้าขึ้นมองหน้าของเขาเหมือนกัน

“ผมเหมือนจะตาย ขอยานั่นเถอะครับ ฮื่ออ” ดวงตาฉ่ำปรือคู่นั้น มันมีแต่ความขอร้องอ้อนวอน หนูยิ้มไม่เคยรู้มาก่อนว่าการขาดยามันจะทรมานได้มากขนาดนี้

“สายตานายกำลังทำฉันบ้า” ถ้าไม่รวมกลิ่นหอมทั่วห้องนี่ ท่าทาง น้ำเสียง และสีหน้าของหนูยิ้มกำลังให้ท่าเขาอยู่ชัด ๆ ร่างบางของหนูยิ้มถูกดันเข้าหาที่นอนขนาดเล็กตรงนั้นอย่างรวดเร็ว

“ได้โปรด ฮะ ฮึก” ไม่จำเป็นต้องขอร้องอะไร เขาก็พร้อมที่จะตอบสนองความต้องการของตัวเองอยู่แล้ว คนตัวเล็กถูกผลักให้นอนลงบนเตียงหลังจากนั้นอย่างแรงแต่กลับไม่มีความจุกเข้ามาให้รู้สึก

แควกกก!!

คชาตามลงไปกระชากเสื้อผ้าพ่อบ้านที่คนใต้ร่างสวมออกจนกระดุมขาดวิ่น ผิวขาวภายใต้เสื้อเชิ้ตที่ยังไม่ได้ถูกถอดออกดีมันทำให้ชายหนุ่มร่างสูงกลืนน้ำลายเหนียวลงคอได้อย่างยากลำบากอีกแล้ว

“อึก!” หนูยิ้มเชิดหน้าขึ้นเมื่อปลายจมูกโด่งขึ้นสันรัดรูปของคนด้านบนก้มมาสูดรับกลิ่นฟีโรโมนของร่างบางให้เต็มปอด แก่นกายใหญ่ใต้กางเกงสแล็กปวดหนึบไม่เป็นท่าจวนจะระเบิดออกให้ได้

“อึก! อื้ออ” สัมผัสชื้นของริมฝีปากหยักที่ประกบลงกับยอดอกแข็งชูชัน ลิ้นร้อนตวัดเลียหยอกล้อกับยอดสีสวยอย่างหิวโหยและนี่คือสัมผัสแรกของหนูยิ้มที่เคยได้รับจากชายหนุ่มแปลกหน้า

คนตัวเล็กใต้ร่างแอ่นอกรับลิ้นร้อนที่ตวัดเลียวนซ้ำ ๆ ด้วยความเสียวซ่าน มือเล็กยกขึ้นกำเสื้อช่วงไหล่ของเจ้านายหนุ่มอย่างลืมตัว อุณหภูมิในห้องพักคนงานไม่เป็นที่น่าพอใจเท่าไรสำหรับคชา แต่มันก็หยุดเพื่อทำการย้ายที่ไม่ได้แล้ว

“มันรู้สึกแปลก ฮึก คะ...คุณคชาครับ” เป็นครั้งแรกที่หนูยิ้มเรียกชื่อของเขาระหว่างที่ทั้งคู่กำลังจมดิ่งลงกับห้วงภวังค์ คชาไม่สามารถละตัวออกจากคนตัวเล็กคนนี้ได้ เขารู้ตัวว่าตัวเองกำลังโหยหาสิ่งที่ตัวเองเกลียด นั่นก็คือโอเมก้าชั้นต่ำ

“อื้ออ อึก” เสียงครางกระเส่าของหนูยิ้มยังดังขึ้นเรื่อย ๆ กับจังหวะการตักตวงความหวานจากยอดสีสวยกลางอกเรียบทั้งสองข้างของคนบนร่าง มือหนาสองข้างของคชาเปลี่ยนเป้าหมาย รีบปลดเปลื้องเสื้อผ้าและกางเกงของตัวเองออกในส่วนที่ต้องใช้ในการร่วมเซ็กซ์ครั้งนี้เท่านั้น

“หนูยิ้มคือใคร?” คชาละหน้าของตัวเองขึ้นมองดวงตาฉ่ำปรือของคนตัวเล็กใต้ร่าง เขาถามคำถามเดียวกันกับในห้องตอนนั้น

“ชื่อของผม อะ...เองครับ” ไม่ว่าจะพูดออกมารอบไหน เสียงครางมันก็จะหลุดออกมาด้วยทุกครั้ง ดวงตากลมเหลือบมองแก่นกายใหญ่ของคนกลางหว่างขาที่กำลังผงาดตัวแข็งขืนชี้หน้าและอดไม่ได้ที่จะแสดงอาการประหม่าขึ้น

“ชื่อนายเพราะดี ครางชื่อตัวเองระหว่างโดนฉันเอาดัง ๆ ก็แล้วกัน” เป็นคำพูดหยาบคายที่หนูยิ้มได้รับอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว แต่กลับรู้สึกชอบมันเป็นอย่างมาก

“ของคุณคชายะ...ใหญ่ จะใส่เข้ามาในตัวยิ้มได้เหรอครับ” ดวงตากลมเบือนหนีสายตาของเขาที่กำลังมองสำรวจร่างเปลือยใต้ร่างด้วยสายตาหยาบโลน รอยแดงจ้ำช่วงอกที่เขาสร้างมันตัดกับสีผิวขาว ๆ ของหนูยิ้มได้อย่างลงตัวเอามาก ๆ

“นั่นมันปัญหาของนายไม่ใช่ของฉัน” สุดท้ายของตอนนี้ คชาก็กำลังจะทำสิ่งที่ตัวเองเกลียดเพียงเพราะว่าเขาห้ามตัวเองไม่อยู่ มันต้องการเพียงแค่หนูยิ้มคนเดียวที่จะสามารถตอบสนองความต้องการทั้งหมดของเขาได้ในตอนนี้ และคชาก็เป็นเพียงคนเดียวที่ตอบสนองความต้องการของหนูยิ้มได้เหมือนกัน

“เตรียมตัวทำหน้าที่ที่สองของนายซะ” ชายหนุ่มกลางหว่างขารีบร้อนหยิบซองถุงยางไซซ์พิเศษที่พกมาฉีกสวมเข้ากับแก่นกายใหญ่ไซซ์ 58 ของตัวเองอย่างรวดเร็วที่สุด ก่อนที่อารมณ์รัทของเขามันจะพุ่งสูงไปมากกว่านี้จนไม่ได้สวมที่ป้องกันอะไรเลย

“อื้ออ!” ร่างบางของหนูยิ้มถูกมือหนารั้งเอาต้นขาเรียวทั้งสองข้างลากลงต่ำเข้ามาหาเขามากขึ้น ตัวตนใหญ่เกินมาตรฐานชายไทยเข้าจ่อช่องทางรักปิดสนิทขึ้นรอยจีบสีชมพูดั่งสาวแรกแย้มอยู่รอมร่อแล้วด้วยซ้ำ

“คุณหมายความว่ายังไง...” เสียงสั่นเครือเอ่ยถาม กายบางยังบิดเร่าดั่งคนที่กำลังโดนยาปลุก แต่ความจริงแล้วมันเป็นเพราะผลข้างเคียงของการขาดยาระงับฮีทและกลิ่นฟีโรโมนกลิ่นหอมจากหมาป่าหนุ่มคนนี้ต่างหาก

“ยังไม่ชัดเจนอีกหรือไง ว่าพ่อของฉันส่งนายมาเพื่อให้ฉันขาดสติและเอานายในที่สุด ตอนนี้เขาทำสำเร็จเลยนะ” เสียงของเขาเมื่อครู่มันแทบจะไม่เข้าหูของหนูยิ้มเลยด้วยซ้ำ ร่างบางอื้ออึงกับความอึดอัดสะสมมานานเกินไป รู้เพียงว่า หนูยิ้มต้องการปลดปล่อยออกให้เร็วที่สุดในตอนนี้ และคงเป็นใครไม่ได้นอกจากเจ้านายหนุ่มคนนี้ที่ต้องช่วยเหลือ

“ชะ...ช่วยยิ้มด้วยครับ ฮึก ตอนนี้ยิ้มเหมือนกำลังจะตาย” หนูยิ้มพูดออกมาไม่เกินจริง ตอนนี้ร่างบางร้อนรุ่มไปทั่วทั้งตัวถึงแม้ว่าร่างกายของตัวเองจะเย็นเฉียบ ความร้อนระอุจากด้านในมันทำให้คนตัวเล็กตรงนี้เริ่มที่จะทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ