ตอนที่ 6

สวีเซิ่งมองนางด้วยสายตายิ้มแย้ม “เป็นอย่างไรบ้าง พบปะกับเหล่าคุณหนูเหล่านั้น ได้สหายเพิ่มมาบ้างหรือไม่”

นางมองผู้เป็นตา “ที่แท้ท่านตาอยากให้ข้ามีสหาย?”

“แม้มาที่นี่เพื่อไว้ทุกข์ ทว่ามีสหายเอาไว้เจ้าจะได้ไม่เหงา แม้ไปหาหาสู่หรือออกไปได้ไม่บ่อย แต่ก็ยังดีกว่าการที่เจ้าเอาแต่เก็บตัวอยู่แต่ในเรือน ที่นี่ไม่เคร่งครัดเรื่องธรรมเนียนหากเจ้าอยากออกไปเดินเล่นบ้างก็ไม่เป็นไร”

“ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ อยู่ในจวนก็สบายดี ยังมีตำราของท่านตามากมายที่ยังไม่ได้อ่าน”

“เจ้า? อ่านตำรา?”

นางหัวเราะ “ท่านตาเองก็ไม่เชื่อหรือเจ้าคะ” เขาทำหน้าไม่เชื่อจริงๆนั่นละ แต่ตำรามากมายในเรือนของอีกฝ่ายมีมากมายจริงๆ แม้แต่ตำราหมากล้อมก็ยังมี นางอ่านเล่มแล้วเล่มเล่า เรียนรู้ จดจำ กระทั่งสังเกตเรื่องราว ความเชื่อ ธรรมเนียน แนวคิด แนวปฏิบัติผ่านตำราเหล่านั้น สามเดือนมานี้นางได้อะไรมากกว่าที่คิดทีเดียว “ข้าเหนื่อยแล้วเจ้าคะอยากกลับเรือนแล้ว”

“ได้ๆ เช่นนั้นให้เสี่ยวชวนพาเจ้ากลับจวน ที่นี่ตารับหน้าเองไปเถิด”

นางยอบกายให้เขาจากนั้นเสี่ยวชวนก็ประคองนางเดินออกไปจากงานโดยไม่มีใครสังเกตเห็น พ้นโถงงานเลี้ยงเสี่ยวชวนชะงัก “คุณหนูข้าน้อยลืมเสื้อคลุมของท่านเอาไว้เจ้าค่ะ”

“เจ้ากลับไปหยิบมาเถิดข้าเดินเล่นรอเจ้าแถวนี้”

เสี่ยวชวนตำหนิตัวเองสองสามประโยคจากนั้นกำชับไม่ให้นางเดินไปไกล ฉินหร่วนเหอเดินเล่นแถวๆ นั้นจริงๆ นางมองไปยังทะเลสาบที่อีกฟากเป็นเรือนพักของตน จากนั้นก็มองไปอีกด้านที่เป็นส่วนเว้าเข้ามาของริมทะเลสาบ ต้นหลิวลู่ลมยามบ่ายมองเห็นเงาร่างของบุรุษในชุดคลุมสีดำปักลายไกลๆ ที่น่าสนใจก็คือแผ่นหลังของเขาตรงแนวนั้นเส้นผมสีเงินยวงยาวพลิ้วไหวไปกับสายลม นางเหม่อมองภาพนั้นด้วยความตกตะลึง บุรุษผู้นั้นยืนหันหลังมายังทิศทางที่นางยืนอยู่ ถึงอย่างนั้นเงาร่างกลับไม่อาจปกปิดความองอาจเอาไว้ได้

หมู่เมฆเคลื่อนคล้อย แสงแดดสาดส่องลงบนผืนน้ำ ประกายวิบวับตกกระทบภาพอันงดงามของทิวทัศน์ยามบ่าย บุรุษผู้นั้นค่อยๆ หันหน้ากลับมายังทิศทางที่นางยืนอยู่ นางมองไม่เห็นดวงตาของเขา สีหน้าหรือก็เลือนรางจนแทบไม่อาจคาดเดาความคิด ถึงอย่างนั้นนางกลับคิดว่า... “งดงามยิ่ง”

เสี่ยวชวนที่เพิ่งวิ่งกลับมาอย่างเหนื่อยหอบเอ่ยถาม “อะไรหรือเจ้าค่ะที่ว่างดงามยิ่ง”

ฉินหร่วนเหอไม่ได้ละสายตาจากบุรุษผู้นั้น เสี่ยวชวนกลับอุทาน “คุณชายท่านนี้เหตุใดเส้นผมของเขาจึงหงอกขาวทั้งศีรษะแล้วเล่า”

“เสียวชวนอย่าเสียมารยาท” นางละสายตามาได้ครู่หนึ่งเมื่อมองกลับไปก็มองเห็นเพียงชายเสื้อคลุมสีดำที่พลิ้วไหวเสียแล้ว คนจากไปทิ้งเอาไว้เพียงต้นหลิวที่ส่องกระทบกับแสงแดด นางมองด้วยสายตาเสียดาย “กลับกันเถิด”

“คะ...คุณหนู ที่ท่านกล่าวว่างดงามเมื่อครู่คงไม่ได้หมายถึงคุณชายผมขาวโพลนผู้นั้น?”

“ทำไมเล่า”

“บุรุษใช้คำว่างดงาม...” เสี่ยวชวนมีสีหน้าไม่เห็นด้วย “อายุยังน้อยกลับผมขาวโพลนทั้งศีรษะใช้คำว่างดงามคงไม่เหมาะสมกระมัง ข้าน้อยว่าน่ากลัวมากกว่านะเจ้าคะ ดูแล้วเส้นผมของเขา...นั่นไม่ใช่เรื่องปกติแน่นอน”

“แล้วเจ้าจะไปสนใจทำไมว่าปกติหรือไม่ ข้ากล่าวชมก็เพราะรู้สึกว่าภาพที่เห็นเมื่อครู่นั้นงดงาม บุรุษโดดเด่นบุคลิกแตกต่าง ทิวทัศน์ส่งเสริมให้เขาน่ามอง ท่วงท่าสง่างามกับเส้นผมสีเงินพลิ้วไหว กลับไปข้าจะวาดภาพเหมือนของเขาเก็บเอาไว้ดูเล่น”

“หา! คุณหนูไม่ได้นะเจ้าคะ วาดภาพของบุรุษแปลกหน้าหากมีคนล่วงรู้เข้า...”

“แล้วจะบอกให้ผู้อื่นล่วงรู้ไปทำไมเล่า กลับกันได้แล้ว” ฉินหร่วนเหอหัวเราะ เสี่ยวชวนรีบวิ่งตามไป

ทั้งสองไม่ได้ล่วงรู้เลยว่าพอพวกนางเดินลับไปกับทางเดินริมทะเลสาบ บุรุษสามคนก็ก้าวมาหยุดยืนยังจุดที่นางเพิ่งยืนอยู่เมื่อครู่ “ท่านอานางเพิ่งบอกว่า...ท่านงดงาม? นางยังบอกด้วยว่าจะวาดภาพเหมือนของท่านเอาไว้ดูเล่น?”

บุรุษเสื้อคลุมดำมองตามทิศทางที่นางเดินจากไป เขาไม่ได้กล่าวคำเพียงหมุนตัวเดินไปยังทิศทางตรงกันข้าม หายไปกับเงาของทางเดินริมทะเลสาบ ทิ้งเอาไว้เพียงสายลมที่พัดผ่านและแสงแดดที่สาดส่องตกกระทบลงบนผืนน้ำ

*********************************

ไม่ใช่แค่คำพูดลอยๆ ทว่านางวาดภาพนั้นออกมาจริงๆ

ภาพวาดริมทะเลสาบ ใต้ต้นหลิวลู่ลม ชายหนุ่มชุดคลุมสีดำ ผมยาวมัดรวบเพียงกึ่งหนึ่ง ปลายผมปลิวไหวสยายเต็มแผ่นหลัง เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงแดด เขากำลังเอี้ยวหน้ากลับมามองทำให้เห็นใบหน้าไม่ชัดเจน แผ่นหลังตรงแน่วสง่างาม เงาสะท้อนทอดยาวมาด้านหลังเพราะแสงแดดโผล่พ้นจากเมฆที่เคลื่อนคล้อย

เสี่ยวชวนที่ไม่เห็นด้วยในคราแรกพอได้เห็นก็เลิกคิ้วเอ่ยชมไม่ขาดปาก หลังวาดเสร็จก็ส่งให้เสี่ยวชวนนำไปเก็บในหีบรวมกับภาพวาดอื่นๆ และอักษรคัดลายมือ ที่วางอยู่บนโต๊ะจึงเหลือเพียงอักษรคัดลายมือที่ดูไม่เป็นระเบียบ

ด้านนอกมีเด็กรับใช้ส่งเสียงเรียก “คุณหนู ท่านอาจารย์สวีให้มาเชิญท่านไปพบขอรับ”

“ข้าจะไปเดี๋ยวนี้” นางก้มลงจัดชุดจากนั้นจึงเดินออกไปพร้อมกับเสี่ยวชุน

นึกไม่ถึงว่าคล้อยหลังนางไปได้ไม่นานประตูกลับถูกเปิดออก ฝีเท้าเงียบเชียบเงาร่างปราดเปรียวก้าวเข้ามาในห้อง เขาไม่ได้พยายามรื้อค้นเพียงเปิดหีบขนาดใหญ่สองใบที่วางอยู่หลังฉากกั้นดอกบัว มือคว้าภาพวาดออกมาคลี่เปิด เมื่อพบว่าเป็นภาพวาดของบุรุษที่มีเส้นผมสีเงิน เขาก็รีบม้วนภาพวาดจนเรียบร้อย