ตอนที่ 7

ความจริงเขากำลังจะจากไปแล้วแต่กลับเปิดหีบอีกใบ ในนั้นเต็มไปด้วยอักษรคัดลายมือที่งดงามและเป็นระเบียบ เขามองไปยังอักษรบนโต๊ะ คิ้วเข้มเลิกขึ้นด้วยความประหลาดใจ แม้ม้วนเก็บกระดาษอักษรแล้วแต่กลับไม่ได้วางคืนที่เดิม กลับเลือกหยิบไปทั้งอักษรที่เป็นระเบียบและอักษรที่คล้ายคนเพิ่งหัดคัดไปอย่างละม้วน ชั่วขณะที่ฉินหร่วนเหอกลับเข้ามาในห้องกับสาวใช้ทุกอย่างในห้องก็เงียบงันราวกับไม่เคยมีใครมาเยือน

“คุณหนูท่านจะเรียนปักผ้าจริงหรือเจ้าคะ”

“ก็ต้องแน่นอนอยู่แล้ว” จะเล่นละครก็ต้องเล่นให้แนบเนียน นางไม่เป็นแล้วยอดสตรีเหนือสตรีอื่น นางจะเป็นเพียงคุณหนูในห้องหอที่ไม่ใฝ่รู้ แต่เย็บปักถักร้อยจัดดอกไม้ไปวันๆ เท่านั้น “อ้อ...อาจจะต้องเรียนการดูแลบัญชีของจวนใหญ่ด้วย ให้ผู้อื่นเข้าใจเพียงว่าข้าเพียงอยากเป็นฮูหยินที่ดีของสามีในอนาคต เป็นคนหัวอ่อน ว่าง่าย...” คิ้วเรียวมุ่นลงเล็กน้อย “เสี่ยวชวนอักษรที่ข้าให้เจ้าเอามาวางเล่า”

“เอ๋ ข้าน้อยวางเอาไว้แล้วนะเจ้าคะ...” เสี่ยวชวนเองก็ชะงักมองไปรอบๆ “หรือว่าข้าน้อยจะลืม แต่เหมือนจะเอามาวางแล้วนะเจ้าคะ หรือว่าปลิวไปแล้ว หน้าต่างไม่ได้ปิดเจ้าค่ะ” เสี่ยวชวนหาจนทั่วก็ไม่พบ “เช่นนั้นข้าน้อยเขียนให้คุณหนูใหม่”

แม้รู้สึกประหลาดใจแต่ที่นี่ไม่เคยมีของหาย หญิงสาวมองไปรอบๆ จากนั้นพยักหน้า อักษรโย้เย้นั้นเป็นของเสี่ยวชวนผู้ใดเล่าจะอยากขโมย นางไม่ได้คิดมากมองเสี่ยวชวนคัดอักษรโย้เย้อีกครั้งก็หน้าเบ้ “เสี่ยวชวนข้าว่าเจ้าต้องตั้งใจคัดลายมือจริงๆ จังๆ เสียที อักษรของเจ้าอัปลักษณ์เกินไปแล้ว!!”

เสี่ยวชวนหัวเราะ “ก็คุณหนูบอกข้าน้อยเอง ยิ่งอัปลักษณ์ก็ยิ่งดี อีกอย่างข้าน้อยอ่านไม่ออกจะหัดคัดอักษรไปทำไมเล่าเจ้าคะ ข้าน้อยหัวไม่ดีเรียนไปก็เท่านั้น”

“ขี้เกียจสิไม่ว่า”

อีกฝ่ายแลบลิ้นทะเล้น “เป็นคุณหนูที่รู้จักข้าน้อยดีที่สุด ข้าน้อยไปยกน้ำร้อนเข้ามานะเจ้าคะ”

วันนี้ท่านตาของนางเรียกไปพบไม่ใช่เพียงได้คนสอนนางปักผ้า แต่เซี่ยเฉินเองก็อาสาเป็นคนสอนนางคัดลายมือและแต่งกลอน ยิ่งเขาพยายามพาตัวเข้ามาใกล้นางและทำเป็นใจดีต่อนาง นางก็ยิ่งรู้สึกขยะแขยงและรังเกียจ ยิ่งเขายัดเยียดตัวเองเข้ามาเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งแสดงว่าเขาวางหมากเอาไว้ตั้งแต่ต้น บุรุษสารเลวผู้นี้นางจะทำให้เขารู้ซึ้ง ฉินหร่วนเหอผู้นี้จะไม่ยอมถูกใช้เป็นหมากให้เขาทะยานขึ้นไปยังจุดสูงสุด!!

ช่วงระหว่างที่เซี่ยเฉินสอนนาง นางเอาแต่นั่งจ้องเขาด้วยสายตาเลื่อมใส พยายามทำตัวโง่งมใช้การออดอ้อนกลบเกลื่อนไม่อยากเรียน บางครั้งนางมองออกว่าเขาพยายามเกลี้ยกล่อมให้นางมีใจใฝ่รู้ ทว่านางจะเสแสร้งเสียอย่างยิ่งยั่วยุให้เขาโมโหและหงุดหงิดให้เห็น ยิ่งเข้าใกล้จุดสิ้นสุดความอดทนของเขานางก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองใกล้บรรลุเป้าหมายเข้าไปทุกที!

“เซี่ยเฉิน หากข้าไม่รู้ว่าเป้าหมายของเจ้าในการเคี่ยวเข็ญข้า ข้าคงคิดจริงๆ ว่าเจ้าหวังดีต่อข้า” แต่แน่นอนนางรู้ว่าเขาเคี่ยวเข็ญอยากให้นางใฝ่รู้ นั่นก็เพื่อตัวเขาเองในอนาคตทั้งสิ้น!!

เพราะถูกรบเร้าให้ออกมาซื้อเครื่องเขียนใหม่ อีกทั้งฉินหร่วนเหอรู้ดีว่าหากจะให้แนบเนียนนางจะต้องทำให้คนที่นี่เชื่อและเห็นว่านางกับเซี่ยเฉินสนิทสนมกัน ไปไหนมาไหนด้วยกัน ทั้งที่นับตั้งแต่มาที่นี่นางไม่เคยก้าวออกจากเรือน ไม่เคยพบผู้ใดนอกเหนือจากคนที่ผู้เป็นตาแนะนำให้รู้จัก เช่นนี้แล้วการออกมาเดินเล่นในตลาดครั้งแรกของนางจึงเป็นการออกมากับเซี่ยเฉิน

ผู้คนมองมาและซุบซิบกันให้ได้ยิน คนรู้จักก็สงสัยว่าใครมากับเซี่ยเฉิน คนไม่รู้จักก็ชี้ชวนกันถามและสนทนา เสี่ยวชวนมองไปรอบๆ พยายามเงี่ยหูฟังว่ารอบด้านเกิดเรื่องใดบ้าง ผู้คนกล่าวถึงว่าอย่างไร

“ศิษย์น้องเจ้ามาดูสิว่าชอบแบบใด พู่กันอันเล็กช่วยให้เขียนได้ถนัดมือ เจ้ามือเล็กต่อไปก็ค่อยๆ เปลี่ยนขนาดดีหรือไม่”

“ข้าเชื่อฟังศิษย์พี่เจ้าค่ะ ท่านเลือกให้ข้าได้เลย”

เซี่ยเฉินยิ้มจากนั้นจัดแจงเลือกทุกอย่างให้นาง ฉินหร่วนเหอเปลี่ยนสีหน้าเป็นเรียบเฉยเมื่ออีกฝ่ายละสายตาไป นางมองไปรอบๆ ร้านรู้สึกชอบชุดเครื่องเขียนชุดหนึ่งแต่ไม่แสดงออก ชุดพู่กันไม่ได้สูงค่านักแต่มีหลายขนาดเหมาะกับการวาดภาพ ในใจของนางลิงโลดเพราะความอยากได้ ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้แสดงท่าทีเพียงหันไปมองเสี่ยวชวน อีกฝ่ายกะพริบตามองชุดเครื่องเขียนนั้นแล้วลอบพยักหน้า

เมื่อรถม้าที่เซี่ยเฉินและฉินหร่วนเหอออกจากร้านเครื่องเขียน ฝั่งตรงข้ามบนชั้นสองก็มีเงาร่างของคนสามคนโผล่ออกมา “แปลก”