ตอนที่ 3

แม้ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร ทว่าเมื่อมาแล้วก็ได้แต่ทำใจให้ยอมรับ ตีโพยตีพาย โวยวายไม่ยอมรับก็ไม่ใช่นิสัยของฉินหร่วนเหอ การกลับมามีชีวิตก็เท่ากับโอกาสที่สองที่ยากจะเกิดขึ้น เช่นนี้แล้วก็ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ดี ดีเสียอีกที่กลับมาอยู่ในร่างของฉินหร่วนเหอคนนี้ในขณะที่ชะตาชีวิตยังสามารถเปลี่ยนแปลงได้

เจ้าของร่างเล่าให้ฟังว่าหลังจากนี้นางจะถูกรับเข้าสำนักปราชญ์ จะได้เรียนรู้และได้รับการชื่นชมจากหัวหน้าสำนักปราชญ์ว่าเป็นยอดสตรีในหมู่สตรีนับหมื่นในเมืองหลวง หมากล้อม แต่งกลอน คัดอักษรทุกอย่างล้วนเป็นเลิศ กระทั่งหลังจากอายุได้สิบห้าบิดาของฉินหร่วนเหอจึงคิดจะรับกลับจวน และเพราะไม่ยอมกลับเนื่องจากหมายแต่งให้ศิษย์พี่ ดังนั้นชะตานี้จึงถูกลิขิตให้เป็นหมากของบุรุษที่มีใจทะเยอทะยาน

มองไปรอบๆ ห้องที่ทุกอย่างล้วนเป็นสิ่งของที่ถูกคัดสรรมาเป็นอย่างดี เครื่องเรือน แพรพรรณ เครื่องกระเบื้อง ห้องนอนที่กว้างขวาง ทิวทัศน์ที่ก็นับว่าดีที่สุด เรือนพักใหญ่โต ฉินหร่วนเหอก้มหน้าอมยิ้ม ...มีชีวิตที่ดีถึงเพียงนี้เห็นชัดว่าฉินหร่วนเหอมีต้นทุนชีวิตที่เพียบพร้อม ทว่าเพราะการตัดสินใจผิดพลาดเพียงครั้งเดียว กลับทำให้ชีวิตพลิกผันจนสิ้นใจด้วยน้ำมือของคนที่ตัวเองรักและไว้ใจที่สุด

นางไม่โทษอีกฝ่ายที่ถูกหลอก ถูกใช้เป็นหมากเพราะความทะเยอทะยาน ความอ่อนเยาว์ ความไร้เดียงสา ความรู้ไม่เท่าทันเล่ห์กล สตรีที่ถูกประคบประหงม ไหนเลยจะมองทะลุถึงสิ่งเหล่านั้น นางไม่ตั้งคำถามว่าทำไมอีกฝ่ายไม่ย้อนกลับมาเองแต่ส่งนางกลับมา “ในเมื่อเป็นข้า เช่นนั้นก็มาดูกันว่าข้าสามารถทำอะไรเพื่อเจ้าได้บ้าง”

“คุณหนูเจ้าคะ” นั่นเป็นเสียงของเสี่ยวชวนสาวใช้ของนาง

“มีอะไร”

“ศิษย์น้องเล็ก ข้ามีนามว่าเซี่ยเฉิน เป็นศิษย์พี่ของเจ้า อาจารย์อนุญาตให้ข้ามาเยี่ยมเจ้า”

ฉินหร่วนเหอถึงกับสะดุ้งหลังได้ยินคำว่า...ศิษย์พี่ อันที่จริงตอนสนทนานางนึกว่าเป็นการปรับทุกข์ ดังนั้นศิษย์พี่สารเลวผู้นั้นชื่อแซ่ใดนางเองก็ไม่รู้!! นางเดินไปเปิดประตู...แสงแดดด้านหลังสาดส่องเข้ามาผ่านแผ่นหลังของเซี่ยเฉิน นางตาพร่าไปครู่หนึ่งจากนั้นก็ลอบสูดลมหายใจเข้าเมื่อมองเห็นใบหน้าของชายหนุ่มตรงหน้าชัดเจน

เซี่ยเฉิน...บุรุษตรงหน้านับเป็นคนหล่อเหลาและน่ามอง รูปร่างสูงโปร่ง แผ่นหลังตรงมือของหนึ่งวางแนบที่ช่วงเอวส่วนหน้า ชุดของสำนักปราชญ์สีขาวอมฟ้าบนตัวเขาเข้ากับโครงหน้าและเส้นผมที่รวบสูง นางจ้องมองอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่งจึงยอบกายให้ “ศิษย์พี่”

เขายิ้มอย่างอ่อนโยน “ข้านำของขวัญพบหน้ามาด้วย” มือที่ซ่อนอยู่ด้านหลังยื่นออกมาพร้อมตำราอักษร “ได้ยินอาจารย์กล่าวว่าเจ้าเขียนอักษรได้คล่องแคล่วแล้ว นี่เป็นบทกวีที่ข้าเห็นว่าน่าสนใจจึงคัดลอกมาให้เจ้าโดยเฉพาะ เจ้ารับเอาไว้สิ”

นางยื่นมือออกไปรับจากนั้นก็ไม่ได้กล่าวอะไร อีกฝ่ายกล่าวต่อ “เราสองคนไม่นับเป็นคนอื่นไกล ต่อไปหากมีอะไรเจ้าก็มาหาข้าได้ทุกเมื่อ นี่เป็นป้ายหยกของสำนักปราชญ์ มีป้ายหยกนี้เจ้าสามารถเข้าสำนักปราชญ์ได้ทุกที่ เว้นเพียงเรือนพักของเหล่าอาจารย์”

“ขอบคุณศิษย์พี่เซี่ยเจ้าค่ะ”

“เรียกข้าว่าศิษย์พี่เฉินก็ได้”

นางเพียงยิ้มไม่ตอบคำจากนั้นเขาก็ขอตัวออกไป เสี่ยวชวนอมยิ้ม “คุณหนู คุณชายเซี่ยดูเป็นคนใจดียิ่ง”

นางมองเสี่ยวชวน “เจ้าเคยพบเขากี่ครั้ง”

“หลายครั้งเจ้าค่ะ เขามักมาที่นี่พร้อมท่านอาจารย์สวีเพียงแต่ไม่ได้เข้ามาในห้อง เขาดูเป็นกังวลมากเจ้าค่ะตอนที่ท่านได้รับบาดเจ็บและถูกส่งมาที่นี่ ทุกอย่างในเรือนนี้ล้วนเป็นเขาที่ดูแล ท่านอาจารย์สวีไว้ใจเขามากเจ้าค่ะ ได้ยินมาว่าท่านอาจารย์สวีรับเขาเอาไว้ข้างกายมาหลายปี นอกจากสั่งสอนในชั้นเรียนของสำนักปราชญ์แล้ว นอกชั้นเรียนท่านอาจารย์สวีเองก็ชี้แนะเขาเป็นการส่วนตัว ฟังว่าทุกคนล้วนรู้กันทั้งนั้นว่าเขาเป็นศิษย์เพียงคนเดียวที่ท่านอาจารย์สวีสอนสั่งด้วยตัวเองมาตั้งแต่ต้น”

“เช่นนั้นก็เป็นเขาสินะ” ฉินหร่วนเหอพึมพำพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก

********************************ยอดสตรีในหมู่สตรีนับหมื่นในเมืองหลวงอะไรกัน หมากล้อมอะไรกัน แต่งกลอน คัดอักษรอะไรกัน ฉินหร่วนเหอล้วนไม่แยแสทั้งสิ้น เสี่ยวชวนมองผู้เป็นนายที่เปลี่ยนสีหน้าทันทีที่ประตูห้องปิดลง นางได้ยินเสียงถอนหายใจกับร่างที่เดินไปทรุดตัวลงนอนคว่ำบนเตียง “เหนื่อย”

“คุณหนูข้าน้อยไม่เข้าใจ”

นางหัวเราะผุดตัวลุกขึ้นแล้วรับชาอุ่นๆ ที่อีกฝ่ายรินส่งมาให้ “ไม่เข้าใจอะไร”

“เหตุใดท่านจะต้องทำอะไรหลบๆ ซ่อนๆ ด้วยเจ้าคะ”

ฉินหร่วนเหอมองไปยังสาวใช้ซึ่งส่งสายตาเต็มไปด้วยคำถามมาให้

แน่ละ...ข้างนอกนั่นนางเป็นคุณหนูที่วันๆ ไม่ทำอะไรนอกเสียจากเดินเล่นไปรอบๆ ไม่อ่าน ไม่เขียน ไม่เรียนรู้ ทว่าภายในห้องของนางนั้นนางคล้ายเป็นคนละคน นางใช้เวลาที่นี่คัดลายมือ แต่งกลอน อ่านตำรา ทบทวนสิ่งที่นางได้ยินมาจากข้างนอก ยิ่งไปกว่านั้นนางยังชอบการวาดภาพ!!

ในสายตาผู้คนฉินหร่วนเหอคนก่อนเป็นยอดสตรีในหมู่สตรีนับหมื่นในเมืองหลวง